Mind Impressions

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ – நிறைவு பாகம்

2012-01-06T01:02:00.000-08:00

அன்புள்ள கணவருக்கு,

உங்களை பிரிந்து இரண்டு நாட்கள் கூட என்னால் இருக்க முடியவில்லை.. சீக்கிரம் உங்களது மாநாடு முடித்து வாங்க
எத்தனை வருடங்கள் ஆகிவிட்டது உங்களுக்கு கடிதம் எழுதி ..

போங்க இப்போ அந்த பொறுமை இல்லை.. சீக்கிரம் வாங்க அவ்ளோ தான்..

பொண்டாட்டி,
மலர்விழி இளஞ்செழியன்

எங்கே எனது Soulmate

2011-01-21T00:44:00.001-08:00

அன்பே, அத்தான், பாவா, மாமா, டார்லிங், ஸ்வீட் ஹார்ட், கண்ணே, காதலா, காதலி, ஜாக்கியா, ஒப்பா (கொரியன் வார்த்தைகள்) – இப்படி அன்பை வெளிப்படுத்த ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருந்தாலும் Soulmate மாதிரி ஒரு அழகான வார்த்தை இருக்காது.. “Can you be my valentine”- ன்னு கேக்கலாம்.. “Can you be my Soulmate” என்று கேட்க முடியாது .. அப்படிப்பட்ட ஒரு உறவு .. உருவாக்க முடியாது.. உணர மட்டுமே முடியும்..

அதிமேதாவித்தனம்மாக யோசித்துப்பார்த்தால் இப்படி ஒருவர் நமக்காக இருப்பது சந்தேகமாக தான் இருக்கும்.. Hypothetical (கேள்விக்குறிய ஒன்று) என்றாலும் ஒரு சில உணர்வுகளை அறிவியல் பார்வையில் ஆராய முடியாது.. உதாரணத்திற்கு .. ஒரு சிலரை பார்த்தாலே எரிச்சலாக இருக்கும்.. ஒரு சிலரை பார்த்த உடன் அவர்களது முகம் பளிச்சென்று மனதில் பதிவதுண்டு.. அதெற்க்கெல்லாம் அறிவியல் பார்வையில் காரணங்கள் கண்டு பிடிக்க முடியாது..

நம்ம தமிழ் சினிமாவிற்கு இது புதிதான விடயமில்லை.. நிறைய படங்களில், ஹீரோவை அறிமுகப்படுத்தி விட்டு, “உனக்குனு ஒருத்தி பொறக்காமலா இருப்பா” என்று ஒரு பெரியவர் சொன்ன உடனே அடுத்த சீனில் ஹீரோயின் அறிமுகமிருக்கும்.. மொழியில் வரும் பல்ப், மணி எல்லாம் எளிதில் மறக்க முடியாது.. ஜே.. ஜே .. மொக்கை என்றாலும் அதுவும் இந்த ஒரு உணர்வை அழகாக காண்பித்தது.. காதலுக்கு மரியாதையில் வரும் - “விட்ட குறை தொட்ட குறை” - வசனம் எளிதில் மறக்க கூடியதும் இல்லை.. “கண்ட நாள் முதல்” படத்தின் க்ளைமாக்ஸில் பிரச்சன்னாவும் இதைத் தான் டெஸ்டினி என்று கூறுவார்..

இப்படி ஒரு தலைப்பில் அழகான பல விஷயங்களை கொண்ட ஒரு கொரியன் டிராமா பார்த்தேன்.. 12 பாகங்கள் = 12 மணி நேரம் கொண்ட அந்த நாடகத்தை இரண்டே நாட்களில் பார்த்து முடித்தேன்.. அத்தனை சுவாரஸ்யம்..

பார்த்து முடித்து நாட்கள் ஆன பின்னரும் அந்த நாடகத்தின் தாக்கம் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.. ஆறு முக்கிய கதாப்பாத்திரத்தை சுற்றி நடக்கிறது கதை.. மூன்று ஜோடிகள்..
Blind Date-ல் சந்திக்கும் பெண்ணை(யூ ஜின்) திருமணம் செய்ய வாக்குறுதி அளித்த பின்னர் தான், அவளது அலுவலகத்திலேயே பணிபுரியும் இன்னொரு பெண் தான் தனது Soulmate என்று உணர்கிறான் கதாநாயகன்.. (ஷின் டோங் வோக்).. லோக்கல் ரயிலில் திருமணத்திற்கு ப்ரபோஸ் பண்ணும் காதலனை (பிலிப்ஸ்) அவமானப்படுத்த கூடாது என்று அவனை திருமணம் செய்ய ஒத்து கொள்கிறாள் கதாநாயகி.. (லீ சோ க்யுங்) .. ஆனால் அந்த 5 வருட காதலையும் கை விட்டு வேறு ஒருத்திக்காக சென்று விடுகிறான் அவன்.. காதலன் பிரிந்த வலியில் துடிக்கும் கதாநாயகியின் துயரம் நாயகனால் உணர முடிகிறது.. அவள் மனதில் நினைப்பது கேட்கிறது.. முதலில் இதில் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பினும்.. மெல்ல மெல்ல அவள் Soulmate என்பதை நம்புகிறான் ஹீரோ.. இதனால் உறவுகளில் ஏற்படும் சிக்கல்களை மிக மிக அழகாக, அதே சமயம் நகைச்சுவையோடும் சொல்லி இருக்கிறார்கள்..
கதாநாயகியை பார்க்கும் போதெல்லாம் அவளது வலியை எளிமையாக்க எப்போதும் அவள் காதில் தனது MP3 Player வைப்பது.. அதுவும் அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று தனது சிகையை மாற்றுவது, தன்னை புயல் போல் அடித்து செல்லும் காதலைப் பற்றி தான் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகும் பெண்ணிடம் சொல்லுமிடம், கடைசி க்ளாமாக்ஸில் பிடிக்கும் வீடியோ.. இப்படி சொல்லி கொண்டே போகலாம். ஹீரோ அத்தனை பொருத்தம்.

ஹீரோயின் நாம் அடிக்கடி பார்க்கும் பெண் வகையறா.. காதலை தொலைத்து, அதை வெளியில் சொல்லாமல் விசும்புபவள்.. தானும் சந்தோஷமாக வாழ வேண்டும் என்ற அடிப்படை ஆசையோடு குற்ற உணர்வும் கலந்து காட்டுவது சிறப்பு..

கடைசி ஒரு எபிசொடில் சில வசனங்கள் அத்தனை நச்.. முக்கிய பாத்திரங்கள் போலவே, துணை கதாப்பாத்திரங்களும் இயல்பு.. இதைப் பற்றி எல்லாம் ஒரே பதிவில் சொல்லுவது எளிதல்ல.. ஜாவாபீன்ஸ் (dramabeans.com) மாதிரி ஒரு ஒரு பாகமாக சொன்னால் தான் நல்லா இருக்கும்.. சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் நிச்சயம் எழுதுகிறேன்…

‘Paulo Coelho’வின் ‘பிரைடா’ புத்தகத்தில் இந்த தலைப்பை வெகுவாக கவர்ந்து இருக்கிறார்.. தன்னிடம் மாயஜாலம் கற்று கொள்ள வந்திருக்கும் பெண்ணே தனது Soulmate என்று உணர்கிறான் மேக்னஸ்.. அவளது வலது தோள்பட்டையின் மேல் மின்னும் அந்த ஒளி அவன் கண்களுக்கு மட்டும் தெரிகிறது .. ஆனால் இதை அறியாமலேயே அவனிடம் மாணவியாக இருப்பாள் கதையின் நாயகி..
உலகில் பிறக்கும் அனைவரும் அவர்களது Soulmate சந்திப்பது இல்லை.. அப்படியே சந்தித்தாலும் மனம் ஒன்றி வாழ்வை அமைத்து கொள்ளுவதில்லை, கொள்ள இயலுவதில்லை.. அல்லது கடைசி வரை அதே காதலுடன் இருப்பதில்லை… காதல் கல்யாணமும் சரி, நிச்சயம் செய்த கல்யாணமும் சரி.. தன் பங்கிற்கு அவை வேறு வேறு திசையைத் தான் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.. அப்பா அம்மாவிற்கு பிடித்து, ஊராருக்கு எல்லாம் ஒத்து வந்து, நாம எதிர்ப்பார்க்கும் எல்லா தகுதியும் இருக்கும் அந்த ஒருவனோ ஒருத்தியோ பல நேரங்களில் Soulmate – ஆக இருக்க வாய்ப்பு இல்லை.. இப்படி எத்தனையோ கேள்விகளுக்கு நடுவில் இதைப் பற்றி எல்லாம் யோசிக்க யாருக்கு நேரமிருக்கிறது.. இருந்தாலும் இப்படி ஒரு அழகான உணர்வு இருக்கிறது.. அதை ரசிக்கலாம்.. இதோ இந்த கணத்தை அந்த ஒருவரை நினைத்து அதிகமாக அழகாக வாழலாம்..

கண் கானாத தூரத்திலோ.. பக்கத்து ஊரிலோ.. புத்தகம் படித்து கொண்டோ .. சைட் அடித்து கொண்டோ.. குழந்தைக்கு பாடம் சொல்லி கொடுத்துக் கொண்டோ தன் வாழ்க்கையை சிறப்பாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் என் Soulmate-ற்கு இந்த பதிவை சமர்ப்பிக்கிறேன்..

P.S - பல இடத்துல தேடிட்டேன் .. Soulmate – சரியான தமிழ் வார்த்தை கண்டு பிடிக்க முடியலை.. ஏதோ ஒரு வார்த்தை போட்டு அதனை அழகை கெடுக்க விருப்பமில்லை. ஆகையால் ஆங்கில வார்த்தையை உபயோகிக்கிறேன்..

உங்களுக்கு இந்த மாதிரி அனுபவம் இருந்தால், பகிர்ந்து கொள்ளலாம்..

மரணம் சொல்லும் பாடம்..

2010-06-06T22:37:00.002-07:00

எச்சரிக்கை – இந்த பதிவு உங்களுக்கு சில நிணைவுகளை கொண்டு வரலாம்..

மரணத்தைக் கையால் தொட்டுப்பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது மிகவும் பிசுபிசுப்பானது. கண்மை போல ஒட்டிக்கொண்டு நீங்க மறுத்தவண்ணமே இருக்கக்கூடியது. சற்றுமுன் கடந்து போன சாலைமனிதன் அடுத்த நிறுத்தத்தில் அடிபட்டு இறந்துபோனால் கூட அதன் நினைவு அன்று முழுக்க நிலைத்து நின்று விசனம் தரும். மிக நெருங்கியவர்களின் மரணம் சில சம‌யம் நம் வாழ்கையின் சில பகுதிகளையும் அவர்களுடனே எடுத்து சென்றுவிடுகிறது. யாருக்கும் அகப்படாமலும், கட்டுப்படாமலும், புரிதல்களுக்கு அப்பாற்பட்டும் இருப்பதாலோ என்னவோதான் மரணத்தின் மீது மிகுந்த மரியாதையும் அச்சமும் கொண்டிருக்கிறோம். மேலும் ஒரு படி சென்று மரணத்தைக் கொண்டாடவும் ஆராதிக்கவும் கூட செய்கிறார்கள். மரணம் ஒரு சம்பவம் என்பதைக் கடந்து அது ஒரு தத்துவம் என்ற நிலையைக் கொள்கிறது. மரணம் பற்றிய பயமும், புரிதலின் முயற்சியுமே ஆன்மிகத் தேடலின் ஆரம்பப்புள்ளி.

- இந்த அர்த்தமுள்ள வரிகளை இதற்கு முன் நீங்கள் படித்திருக்கவில்லை என்றால், இங்கே செல்லவும்..

பொதுவாக கடவுளிடம் வேண்டும் போது அது நிச்சயம் நிறைவேறிட வேண்டும் என்று தான் வேண்டிக் கொள்வோம்.. அது வேண்டும் இது வேண்டும்.. நடக்க வேண்டும் .. நடக்க கூடாது என்ற வரையறைக்குள் இருந்த எனது பிரார்த்தனைகள் முதல் முறையாக எனது தந்தை வழி பாட்டிக்கு மரணம் நிகழ வேண்டும் என்று வேண்டுதலுக்கு உட்படுத்தியது..

ரஜினி பாட்ஷாவில் சொன்னது போல்.. எட்டாம் எட்டுக்கு மேல இருந்தா நிம்மதியில்லை.. ஆனால் எனது பாட்டிக்கு பத்தாம் எட்டை தாண்டு மூன்று வருடங்கள் கடந்திருந்தது.. அண்ணி நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருந்த அதே காலக்கட்டத்தில் பாட்டியின் உடல்நிலையும் மோசமாகிக் கொண்டே இருந்தது.. அண்ணனின் மகளின் உதைகளை உணர்ந்திருந்த அதே நாட்களில் பாட்டியின் ஒவ்வொரு செயல்பாடுகளும் குறைந்து கொண்டே வந்தது..

எந்த நேரமும் பாப்பா பிறந்து விடலாம்.. எந்த நேரமும் பாட்டியை இழந்து விடலாம் இப்படி தான் இருந்தது ஒரு சில நாட்கள்.. “ஜணனமும் மரணமும் சந்திக்கும் காலம்” என்று சொல்லுவார்களே.. அப்படித் தான் குழலி பிறந்த நான்கே நாட்களில், எனது அப்பா வழிப் பாட்டியை நாங்கள் இழந்தோம். ஜணனத்தின் பேரானந்தமும் மரணத்தின் பெருந்துயரமும் ஒரே காலக்கட்டத்தில் அமைந்தது காலத்தின் கட்டாயம்..

மரணத்தைப் பற்றி பேசுவது என்றாலே சிலருக்கு நடுக்கம் வந்துவிடுவது ஏன்.. நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.. அடுத்த தலைப்பு மரணம் என்று சொன்ன மாத்திரம் தான் .. சரி நான் போறேன் என்று கிளம்பிவிட்டார்.. மரண பயம் என்று சொல்வார்களே அது எல்லாருக்குமே இருப்பது தானா..

திருமண சடங்குகளைப் போல, மரணத்திற்கு செய்யும் சடங்குகளும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் வேறுபட்டு இருந்தாலும் மரணத்திற்கு என்று ஒரு வாசமிருக்கும்.. ஒரு சில சமயம் அது நெஞ்சை பிசைவது போல இருக்கும்.. ரோஜா, சம்பங்கி, ஊதுபத்தி, விடாது கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஒப்பாரி சத்தம்.. எல்லாமே மரணத்தை எளிதில் நமக்கு சுட்டிக்காட்டி விடுகிறதல்லவா..

எனது பெரியம்மாவின் மரணம் தான் முதன் முதலில் மரணத்தை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது .. அம்மாவை விட அதிகமான அன்பு செலுத்திய அவர்களின் மரணம் அப்போது முழுமையாக புரியவில்லை என்றாலும் அன்று இரவில் எழுந்து எழுந்து அழுதேன்.. “அப்பா.. அம்மா.. நாம எல்லாருமே செத்து போய்டுவோமா”.. அந்த ஒரு எண்ணம்.. ஏதோ கொஞ்சம் தைரியமாக இருந்த என்னை கோழையாக்கியது.. எப்போதும் பயந்து கொண்டிருக்கும் எனது அண்ணாவை தைரியமாக்கியது.. அதன் பிறகு எப்போதாவது சில சமயம் துக்கம் தொண்டை வரை இருக்கும் போதெல்லாம்.. நாம செத்து போயிட்டா என்ன எல்லாம் நடக்கும்.. யாரெல்லாம் அழுவாங்க என்று அடிக்கடி யோசிப்பதுண்டு..

அந்த வருடம் மட்டும் தொடர்ந்து 4 மரணம் நிகழ, மரணமே சலித்து விட்டது பலருக்கு.. அதன் பிறகு அதிகமாக நடக்காத போதினும் மரணத்திற்கு என்று ஒரு பேட்டர்ன் (Patten) இருப்பதை உணர முடிந்தது.. ஒப்பாரி பாடல் பாட எப்படி சிலரை அழைக்கிறார்கள் என்று விநோதமாக இருக்கும்.. ஆனால் அந்த அழுகை சத்தத்தில் ஆழமாக தேங்கி இருக்கும் அந்த மன அழுத்தம் அழுகையாக வெளிவர உதவுகிறது.. ஒரு சிலர் இருப்பார்கள்.. இறந்தவர்கள் நெருக்கிய உறவு இல்லை என்றாலும் ஓ வென்று சொந்த மகளைப் போல் அழுவதுண்டு.. மற்ற விஷயங்களுக்கெல்லாம் அழுது கொள்ள உதவிவிடுகிறது யாரோ ஒருவரது மரணம்..

என்னதான் துக்கம் அடைத்து கொண்டிருந்தாலும், வந்த சொந்தகாரங்களுக்கு காப்பி கொடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு மகளுக்கோ மருமகளுக்கோ இருந்து கொண்டே இருக்கும்.. எப்போது இழவு வீட்டிற்கு சென்றாலும் காப்பி கிடைக்கும்..

எல்லாரும் அழுது கொண்டும் துக்கம் விசாரித்து கொண்டிருந்தாலும் தானாக வேலைகள் நடந்து கொண்டே இருக்கும்.. பாடை கட்டுவது முதல் ஊர்வலத்தில் நடனமாடுபவர்களுக்கு சரக்கு வரை அது பாட்டுக்கு சில மணி நேரங்களில் தயாராகி விடுகிறது.. அந்த ஊர்வலத்தில் அடிக்கும் அந்த மணி தான் முக்கியமானது.. அந்த ஒலியில் பல உண்மைகளை பறைசாற்றுவது போலிருக்கும் எனக்கு.. எங்க போனாலும் எங்கு வந்தாலும் மரணம் தவிர்க்க இயலாதது.. அந்த விதிக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்தால் எத்தனையோ சிக்கல்கள் சுலபமாக தெரியலாம்..

மரணத்தை போன்ற ஒரு பாடசாலை வேறு எதுவும் கிடையாது.. எப்போதும் என்னையும் அண்ணனையும் திட்டிக் கொண்டே இருக்கும் பாட்டியை நாங்கள் வெறுத்து கொண்டே வந்திருந்தோம்.. ஒரு முறை நிலைமை மிகவும் மோசமாகி ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த போது நாங்கள் உண்மையிலேயே பயந்து போயிருந்தோம்.. இன்னும் சில நாட்கள் தான் பாட்டி நம்முடன் இருக்க போகிறார் என்ற உணர்வு அவர்களிடத்தில் காட்டிய வெறுப்பை குறைத்தது.. முடிந்த வரை அவர்களது ஆசையை நிறைவேற்றி, அவங்களுக்கு எங்கள் மீது இருந்த வெறுப்பும் குறைந்து நல்ல பேரன் பேத்தி என்ற பெயரும் எடுத்தோம்..

தினம் தினம் வலியில் கதறிக் கொண்டிருந்த அவருக்கு மரணம் சீக்கிரம் வரவில்லை.. எப்படியோ பேரனின் மகளைப் பார்த்து விட்டு செல்ல வேண்டும் என்று உயிரை கையில் பிடித்திருந்தார் போல..

ஒரே நாள் மட்டும் நான் தனியாக வீட்டில் பாட்டிக்கு துணையாக இருக்க மற்றவர்கள் எல்லாம் மருத்துவமணைக்கு சென்று விட்டனர் – அண்ணிக்காக.. ஒவ்வொரு கணமும் பயமுடன் நகர்ந்தது எனக்கு.. பாட்டியால் நகரக்கூட முடியாததால் சுகாதாரத்திற்காக ஒரு தனியறையில் தங்க வைத்திருந்தோம்.. அடிக்கடி அந்த அறையில் எட்டிப்பார்த்து உயிருடன் இருக்கிறாரா என்று தயங்கி தயங்கி பார்த்தேன்.. ஒரே ஒரு நாள் ஒரு மணி நேரம் மொபைல்/ கம்ப்யூட்டர் / டிவி இல்லாமல் எத்தனையோ பேருக்கு எரிச்சலாக இருக்கும்.. தனி அறையில் பேச கூட யாருமில்லாமல் மரணத்தை எதிர்நோக்கி வலியை பொறுத்து கொண்டிருக்கும் எனது பாட்டிக்காக கண்கள் கலங்கியது.. இந்த வலியில் இருந்து அவள் விடை பெற வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்தது மனது..

அண்ணனுக்கு மகள் பிறந்த செய்தி கேட்டவுடன் மனம் சந்தோஷத்தில் துள்ளியது.. அந்த சேதியை யாரிடம் முதலில் சொல்லுவது என்று ஒரே படபடப்பு.. நெருக்கிய நண்பனிடம் முதலில் தெரிவித்துவிட்டு உடனே பாட்டி இருந்த அறைக்கு சென்று சேதி சொன்னேன்.. பல உணர்வுகளை இழந்து கொண்டே இருந்த அவருக்கு, பெண் பிறந்திருக்கிறாள் என்ற சேதி மட்டும் கேட்டிருந்தது.. “பொண்ணா.. பொண்ணு தான் நல்லது.. பொண்ணு தான் என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டார்..

அந்த சேதி சொன்னதற்கு பின்னர் நான் அந்த அறைக்கே செல்லவில்லை.. கடைசியாக அவர் உயிர் வாழ்ந்த சில மணித்துளிகள் மட்டும் மீண்டும் அந்த அறைக்கு சென்று பிரார்த்தனை செய்தேன்.. சத்தமில்லாமல் மெல்லியதாக பிரிந்தது.. சென்னையிலிருந்து வேலூர் கொண்டு சென்று அமைதியாக நடந்தது இறுதி ஊர்வலம்.. பெரிய சாவு இப்படி நடத்தறீங்களே என்ற பலரின் பேச்சுக்களையும் மீறி எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் அமைதியாக நடந்தது இறுதி ஊர்வலம்..

காரியம் கூட வழக்கமாக செய்யாமல், அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பாட்டியுடன் இருந்த கணங்களை நினைவு கூர்ந்தோம்.. பாட்டியின் அக்கா தங்கை, ஒரு சகோதரியாக தங்கள் நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டனர்.. அப்பாவின் பேச்சு தான் பலரையும் கலங்க செய்தது.. ஒரு பணக்கார வீட்டு பெண்ணாக இருந்து பின்னர் கூலி வேலை வரை செய்த அந்த கதைகளை சொல்ல சொல்ல.. இதெல்லாம் ஏன் நமக்கு முன்னாடியே தெரியாமல் அல்லது புரியாமல் போனது என்று வெட்கமாக இருந்தது..

எப்போதுமே ஒன்றை இழந்த பின்னர் தான் அதன் மதிப்பும் மரியாதையும் நமக்கு ஓங்கி உறைக்கும்.. மரணத்தால் நமக்கு கிடைக்கும் பாடங்கள் ஏராளம்.. அதில் முக்கியமான ஒன்று இழந்த பின்னர் உறவுகளை உணர்வதில் அர்த்தமில்லை. இன்றே எல்லா உறவுகளையும் உணர்வுகளையும் மதிப்போம்.. இன்று (ஜுன் 7) பாட்டியின் முதல் அஞ்சலி தினம். அவர்களுக்கு இந்த பதிவை சமர்ப்பிக்கிறேன்..

குழலி பேரை சொல்லி...

2010-06-03T23:34:00.000-07:00

குழலி (அண்ணன் மகளுக்கு இன்று முதல் பிறந்த நாள்).. ஊர்ல எல்லாரும் ஒரே கொண்டாட்டமா இருக்க.. முதல் முறையாக வீட்டு நிணைவுகள் வந்து கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்தன.. சரி குழலி பேர் சொல்லி நண்பர்களுக்கு விருந்து வைக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.. ஆன்சைட்டுக்கும் ஆப்ஷோருக்கும் இருக்கும் பல வித்தியாசத்தில் முக்கியமான ஒன்று இங்க ட்ரீட் அதிகமா யாரும் கேக்கறது இல்லை.. அதே மாதிரி, அடிக்கடி நடக்கும் பாட் லக் அங்கு நடப்பதில்லை.. இந்த அனுபவங்கள் எல்லாமே ஒரு தனி இன்பம் தான்..

நண்பர்களுக்கு ஒவ்வொரு வாழ்க்கை தருணத்தில் ஒவ்வொரு பங்கு வகிப்பது உண்டு.. கல்லூரி காலங்களில் நண்பர்களே உலகமாக பலரும் திரிவதுண்டு.. என் நண்பனுக்காக உயிர் கூட தருவேன்னு அடிக்கடி சொல்லுவது இந்த காலக்கட்டத்தில் தான்.. பிறகு அலுவலக நண்பர்கள் பெரும்பாலும் கல்லூரி தோழர்கள் அளவிற்கு இல்லையென்றாலும் கொஞ்சம் நெருக்கமாகத்தான் இருப்பர்.. திருமணம் ஆன பிறகு எந்த நண்பராக இருந்தாலும் கொஞ்சம் தூரம் தான் சென்று விடுவதுண்டு.. வீட்ல அம்மணிய கவணிக்கவே நேரமில்லை என்று புலம்புவதுண்டு.. இல்லை எதாச்சும் பிரச்சனை போது உன் வீட்ல எப்படி என்று கேட்டு கொள்ள நிச்சயம் நண்பர்கள் தேவை. (நீங்க அப்படி இல்லை என்றால் சந்தோஷம்.. )

பெண்களுக்கு சமையல் குறிப்பு முதல் பார்லர் செல்வது, சீரியல் பற்றி பேசுவது என்று ஒவ்வொரு தளத்திற்கும் ஒவ்வொரு தோழி இருப்பது வேற விஷயம்.. .

என்னை பொருத்த வரை, வீட்டை விட்டு, வெளிநாடுகளில் இருக்கும் இளைஞர்களுக்கு, நண்பர்கள் குடும்பமாகவும் பங்கு வகிக்க வேண்டியுள்ளது.. எங்க போய் எங்க வந்தாலும் கடைசில இவங்க தான்.. இங்க ( ஆன்சைட்ல).. என் வாழ்க்கை.. என் வீடு. என்று தனித்து வாழ்வது அவசியமற்று போகிறது..

யாருக்கு என்ன விசேஷமென்றாலும் ஒன்றாக கூடி அமர்ந்து பேசி, ஒன்றாக சாப்பிடும் இன்பமே அலாதி தான்..

அப்படி இங்கு குடும்பமாக இருக்கும் சில நண்பர்களை இன்று விருந்திற்கு அழைத்திருந்தேன்.. வீட்ல இருந்த போது சமையலறை கூட எட்டி பார்த்தது இல்லை.. இங்கு வந்து வேற பொழப்பு இல்லாமல் சமையல் செய்ய ஆரம்பித்து, ஒரு அளவுக்கு தேறி விட்டேன்.. கொரியன் டிராமா Gourmet பார்த்ததில் இருந்து சமையல் என்பது உணவு என்பதை மீறி பல உணர்வுகளை பொதித்து வைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தேன்..

உதாரணத்திற்கு புளி சாதம் என்றாலே எனக்கு பெரியம்மா தான் நினைவிற்கு வருவாங்க.. அவங்களை மாதிரி யாருமே அதை செய்ய முடியாது.. சிலருக்கு கோயில் புளிசாதம் ரொம்ப பிடிக்கும்.. இப்படி ஒவ்வொரு உணவுகளிலும் ஒவ்வொரு நிணைவுகள் பொதிந்து இருக்கும்..

இப்படியாக சமையல் மீது ஒரு ஈடுபாடு வந்து அதை ரசித்து செய்ய ஆரம்பித்தேன்.. ஆர்க்குட்டில் இருக்கும் நண்பர்களுக்கு தெரியும்.. சதா நான் செய்யும் உணவுகளை புகைப்படம் எடுத்து ரகளை செய்து கொண்டிருந்தேன்.. பலரின் வேண்டுகோளின் பேரில்.. அதை தற்காலிகமாக நிறுத்தியிள்ளேன்..

சரி நீங்க அப்படி பாத்து தான் ஆகனும்னு அடம்பிடித்தால்.. பார்க்க..

சமையல் செய்வது என்றாலே இப்போது எனக்கு ஒரு தனி குதூகலாம் தான்.. ஆனால் இன்று ஒரு விசேஷம்.. முதல் முறையாக சிக்கன் செய்யலாம் என்று இருந்தேன்..

நேற்று இரவு இதற்காக வால்மார்ட் சென்றோம் நானும் எனது அறைத்தோழியும்.. ஊர்ல பொதுவாக கறி-ன்னா ஒரே அர்த்தம் தான்.. ஆனால் இங்கு,.. தொடை, மார்பு என்று தனித்தனியாக பேக் செய்யப்பட்டு இருந்தது.. சரி ஏதோ ஒன்று எடுத்து கிளம்பினோம்.. அலுவலகத்திலிருந்து வந்த உடனே வேலை ஆரம்பித்தாயிற்று.. நேற்று இரவே அம்மாவிடமிருந்து ஒரு தடவை செய்முறை கேட்டுக்கொண்டேன்.. என்ன தான் ஆன்லைன்ல ஆயிரம் செய்முறை விளக்கங்கள் இருந்தாலும் அம்மா சொல்ற மாதிரி வருமா..

முதல் சவால்.. கொழுப்பு எடுப்பது தான்.. எனக்கு இருக்க கொழுப்பு இல்லை.. அது வேற கதை.. சிக்கன் கொழுப்பு எடுப்பதற்கே படாத பாடு பட்டேன்.. அப்படியே கசல் (ghazal) பாடல்கள் கேட்டுக்கொண்டே செய்தது புது வித அனுபவம்.. அப்படியே பல நினைவுகள் வந்து எட்டிப்பார்த்தன..

முதலில் நினைவிற்கு வந்தது கல்லூரி தோழி லாவன்யா.. “உனக்கு கறி செஞ்சு போடறேண்டி” – எதாவது தாஜா செய்யனும்னா அடிக்கடி இதை சொல்லுவாள்.. அப்புறம் சுரேன் அண்ணா.. அவர் செய்த சிக்கன் பிரியாணி சாப்பிட்டது இல்லை.. ஆனால் அண்ணாவும் அவனது நண்பர்களும் அடிக்கடி அவர் பெருமையை அங்கலாய்ப்பதுண்டு..

பிறகு காட்பாடியில் இருக்கும் பாய் கடை.. நமக்கு இவ்வளவு ப்ராசஸ் செய்த கறியை வெட்டவே ஒரு மாதிரி இருக்கே.. உயிரோடுள்ள கோழியை எப்படி வெட்டுவார் அவர்.. என்று புதுப்புது கேள்விகள்.. ரொம்ப ரொம்ப வருடங்களுக்கும் முன்னர் சிக்கன் எடுக்க அம்மாவோடு சென்றதோடு சரி.. சிக்கன் வெட்டுவதை பார்த்தால் சாப்பிட தோன்றாது என்று சிலர் சொல்லுவதுண்டு..

பிறகு ஒவ்வொரு சதை அறுக்கும் போதும் அதை கோழியோடு பொருத்தி பார்த்தேன். சிக்கனுக்கும் உறவுகளில் ஒரு பெரிய பங்கு இருக்கு.. கிராமத்தில் இருக்கும் ஒரு நண்பனின் வீட்டிற்கு சென்ற போது.. அவங்க அம்மா சொன்னது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது..

“புள்ளைங்கள்லாம் வந்து இருக்கீங்க.. மனசார ஒரு நாலு கோழி அடிச்சு குழம்பு வைக்கனும்.. நல்லா சாப்பிடறத கண் குளிர பார்க்கனும்..”

பலருக்கும் விருந்து என்றாலே நிச்சயம் கோழி இருக்கனும்.. அது எப்படி வந்ததோ.. அதுக்கு ஒரு தனி மரியாதை தான்.. புது மாப்பிள்ளை வீட்டிற்கு வந்தால்.. ஹ்ம்ம்ம் அசத்தலா இருக்காதா கோழி குழம்பு..

இப்படியாக எங்கெங்கோ சுற்றித் திரிந்த எண்ணங்கள்.. நானும் முதல் முறையாக கோழி செய்ய நினைத்தது.. எனக்கு தம்பி போல இருக்கும் ஒரு நண்பனுக்காக..

பிறகு இட்லி, தோசை, சாதம் என்று அறைத்தோழியின் உதவியுடம் எப்படியோ சமாளித்தாயிற்று.. அது மட்டுமல்லாமல்.. இன்னொரு நண்பனின் மனைவியும் சிலவற்றை செய்து எடுத்து வந்ததால்.. சின்ன விருந்து சிறப்பாக இருந்தது.. இட்லி, தோசை, முட்டை தோசை, சிக்கன் குழம்பு, சாம்பார், சாதம், ரசம், உருளை பொரியல்.. கடைசியில் நிறைவிற்காக பாதாம் பால்.. போதாதா என்ன.. சிக்கன் வெந்துச்சா வேகலையா என்ற பதட்டம் இருந்து கொண்டே இருந்தது.. “திவ்யா சிக்கன் சூப்பர்.. “ நண்பன் பிரவீனின் முதல் பாராட்டு, அப்பாடி என்று இருந்தது.. எப்போதுமே அவன் சாப்பிட்ட உடனே பாராட்டுவதுண்டு.. அது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை தருகின்றது..

திருப்தியாக சாப்பிட்ட எல்லோரும் சாப்பிட்ட பின்னரும் சிறிது நேரம் அப்படியே உட்கார்ந்து பேசி அரட்டை அடித்தோம்.. அந்த திருப்தி இருக்கே.. பிறகு அனைவருக்கும் ஆப்ஷோர் கால் வர ஆரம்பிக்க… கூட்டம் கலைந்தது..

பொதுவாக அம்மா சாப்பாடு மட்டும் ஏன் அத்தனை ருசி தெரியுமா .. அதனோடு கலந்து இருக்கும் அன்பு.. எல்லாம் தெரிந்த விஷயம் தான்.. சமீபத்தில் இந்த அடிப்படையில், ஈடுபாடுடன் சமைக்க ஆரம்பித்தேன்.. மனதில் மகிழ்ச்சியுடன் உணவு செய்யும் போது, நிச்சயம் அதற்கு தனி ருசி இருக்கத்தான் செய்கிறது.. அன்பிற்க்கே உரித்தான ருசி அது. அப்படி என் அன்பின் அபிமானம் பெற்ற தற்போது எனக்கு குடும்பமாக இருக்கும் எல்லா நண்பர்களுக்கும் இந்த பதிவு சமர்ப்பணம்..

ஊரடங்கும் சாமத்துல

2010-05-28T12:34:00.001-07:00

ஊரடங்கும் சாமத்துல

--பிரளயன்

ஊரடங்கும் சாமத்துல நான்

ஒருத்தி மட்டும் விழிச்சிருந்தேன்

ஊர் கோடி ஓரத்தில உன் நினைப்புல படுத்திருந்தேன்

காத்தடிச்சு சல சலக்கும்

சோலை எல்லாம் உன் சிரிப்பு

புரண்டு படுத்தாலும் பாவி மகன் உன் நினைப்பு .. பாவி மகன் உன் நினைப்பு ..

வெள்ளியில தீப்பெட்டியாம் மச்சானுக்கு

விதவிதமா பீடி கட்டாம் .. வாங்கி தர ஆச வெச்சேன்

காச சுள்ளி வித்து சேத்து வச்சேன் ..

சம்முகனார் கோயிலுக்கு சூடம் கொளுத்தி வச்சேன்

போறவங்க வாரவங்க பேச்சை எல்லாம் கேட்டு வச்சேன் நான் பேச்சை எல்லாம் கேட்டு வச்சேன்

ஒரு பாக்கு போட்டாலே உள் நாக்கு சிவந்திடுமே ..

ஒரு பாக்கு போட்டாலே உள் நாக்கு சிவந்திடுமே

உன் மேல ஏக்கம் வந்து என் தூக்கம் எல்லாம் போச்சு மச்சான்

கழனி காட்டுக்குள்ள களை எடுத்து நிக்கையில

உன் சொத்த பல்ல போல ஒரு சோழிய நான் கண்டெடுத்தேன் (௨)

கண்டெடுத்த சோழி கண்டு கலங்கி நிக்கையில ..

களைஎடுப்பு பின்னுதுன்னு பண்ணையாரு எசினாரே

சும்மா கிடக்கும் போதே துள்ளுகிற சாதிக்காரன்

சங்கமா சேந்திருக்கான் .. வம்பு பண்ண காத்திருக்கான்

என்ன செய்ய போறனோ .. எது செய்ய போறனோ

நம் கதிய நினச்சு மச்சான் என் மனசு பதை பதைக்க

சதி சொல்லி பிரிச்சாலும் யாரு வந்து தடுத்தாலும்

உன்னையே செருவேன்னு துண்டு போட்டு தாண்டினியே ..

அந்த வார்த்தையில நானிருக்கேன் .. வாக்க பட காத்திருக்கேன் ..

வார்த்தையில நானிருக்கேன் .. வாக்க பட காத்திருக்கேன் ..

***********************************************************************************

எத்தனை அர்த்தமுள்ள பாடல்..

ஏதோ சஞ்சலப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மனதில் திடீரென்று சிக்கி தவித்து கொண்டது இந்த பாடல்..

ஒரு இழை சோகம் இதனோடு ஒட்டி இருக்கும் .. இருந்தாலும் இதமளிக்கும் ..

என்னுடைய சமுதாய பணியில் பல கலைக் குழுக்களில் சென்று அரங்கேற்றும் பாடல் களில் இந்த பாடலும் ஒன்று..

இது போன்ற பாடல்கள் இன்னும் சிலவற்றை பகிர்ந்து கொள்கிறேன் .. விரைவில்..

அமெரிக்க கலாச்சாரம்

2010-03-28T00:05:00.001-07:00

“என்னமா பண்ணலாம் டிஸ்கோவுக்கு போகலாம்.. “ – என்ற பாடலை சிலர் ரசிக்கிறார்கள். சிலர் அமெரிக்க / வெளிநாடுகளின் கலாச்சாரத்தின் தாக்கம் தான் இந்த பப், டிஸ்கோத்தே போன்ற வாழ்க்கை முறை என்று கருதுகின்றனர்.

அதிகரித்து வரும் விவாகரத்து வழக்குகளும் இது மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் தாக்கம் தான் என்று பறைசாற்றுகின்றது. இது போன்ற வாழ்க்கை முறை மட்டுமல்ல. நமது தினசரி வாழ்வுகளில் சில நுண்ணிய மாற்றங்களையும் கொண்டு வந்து தான் இருக்கிறது.

கலாச்சாரம் என்று எதனை குறிப்பிடுகிறோம்? காதல் / பிரிதல் மட்டும் தானா?

தொடரும்

இரண்டாம் குறுக்கு சந்து, டாலஸ்..

2010-02-10T17:00:00.000-08:00

அக்டோபர் 24, 2008 – எனது நான்கு மாத வெளிநாட்டு பயணத்தை முடித்து மீண்டும் இந்தியா சென்றேன். அப்பா பிறந்த நாளில் தொடங்கி, எனது பிறந்த நாளில் முடிந்தது அந்த பயணம். குறைந்த நாட்களில் நிறைவாய் அனுபவங்கள் தந்த பயணமது. எங்கே யார் அமேரிக்கா என்று பேசினாலும் எதாவது ஒரு சம்பவம் சொல்லி அங்கலாய்ப்பேன்.

மீண்டும் ஒரு ஆண்டு கழித்து அதே டாலஸ், அதே ஆபிஸ் வருவேன் என்று நினைத்திருக்கவில்லை. புது இடத்திற்கு போவது போலவே ஆவல் அப்படியே இருந்தது. நான் பார்த்த ஊர் அப்படியே தான் இருக்கிறதா என்று…

சென்னையில், குடும்பத்துடன் கூட்டாக இருந்த வாழ்க்கை சற்று மாறியுள்ளது. குறிப்பாக இவை..

சுட்டெறிக்கும் அனலில்லாமல் உறைய வைக்கும் குளிர். நான் வந்த நாளிலிருந்து விடாமல் மிரட்டி கொண்டிருக்கிறது குளிர். குளிர் குறைந்து விட்டது என்ற நண்பனின் தகவலில் அத்தனை பாதுகாப்புடன் வரவில்லை. –5 டிகிரி தானே என்று சாதாரணமாக சொல்கிறார்கள். இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தாக்குதலுக்கு தயாராகி இருக்கிறேன். நாணத்தில் கன்னம் சிவந்தாள்னு சொல்ல முடியாது. வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தாலே கன்னம் சிவக்கிறது.

மதியானம் செஞ்சது தான் இருக்கா.. நைட்டுக்கு எதுவும் செய்யலியா என்று முகம் சுளிப்பது போய், முந்தானேத்து செஞ்ச பொரியல் எடுத்துக்கிட்டேன் மா என்று பெருமையாக சொல்கிறேன். நான் பரவால்லை. நிறைய பேர் கதையில் 2 வார சாப்பாடு ஓடிட்டு இருக்கு.

தட்டு போட மட்டும் சமையலறை செல்வது போய், பெரும்பான்மையான நேரம் அடுப்படியில் தான் செல்கிறது. என்ன லொக் லொக் என்று இரும்ப வேண்டாம். நாங்க தண்ணி சுட வைக்கனும்னா கூட Microwave Oven தான் உபயோகிப்போம். பரவாயில்லை. இங்க வந்து சமையல் கலை கொஞ்சம் உயர்ந்திருக்கு. முட்டை பொடிமாஸ், வாழைக்காய் பொரியல், உருளை கார பொரியல், பாலக்கீரை சாம்பார் எல்லாம் எதிர்ப்பார்த்ததை விட ருசியாவே வந்திருக்கு.

கூட்டமில்லாத பேருந்து காலை 8 மணிக்கு சென்னையில் பாக்க முடியுமா.. இங்க முடியும். கார் இல்லைனா இங்க கால் இல்லாத மாதிரி. எனக்கு ராங் கால். அதனால பேருந்தில் தான் பயணம் செய்கிறேன் அலுவலகத்திற்கு. பெரும்பாண்மை நேரம் காலியாக இருக்கும். எங்கே ஏறி இறங்கினாலும் ஒரே காசு தான். பஸ் டிரைவர்களுடன் பேசி கொண்டே பயணம் செய்ய கூடிய சாத்தியங்கள் இங்கு நிறைய இருக்கிறது.

சுதந்திரம் .. இந்த ஊர் எனக்கு கொடுத்த மிகப்பெரிய பரிசு. எங்கே சென்றாலும் துரத்தும் ஏளன பார்வைகள் இங்கு இல்லை. நீ குள்ளமா, உயரமா, குண்டா, ஒல்லியா – எதுவும் மற்றவர்களை உறுத்தாது. ஒரு நாளைக்கு 50 பேராவது சிரித்து ‘Have a good day’ சொல்வார்கள். எனக்கென்று இல்லை. பார்ப்பவர் அனைவருக்கும் எல்லாரும் வாழ்த்துக்கள் தெரிவிப்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. ஒருவர் நம்மை பார்க்கும் போது, கண்கள் தாழ்த்தவோ, கவணம் சிதைக்கவோ வேண்டாம். நாம் சிரித்தால் அவர்களும் சிரிப்பர். நாம் சிரிக்கவில்லை என்றாலும் அவர்கள் புன்னகை தூவுவர். ‘Alone in the crowd’ என்று ஒரு வாக்கியம் இருக்கு. நம்மை சுற்றி எத்தனை பேர் இருந்தாலும் நாம் மட்டும் தனியாக உணர்வது. அது அனுபவித்தால் புரியும். அப்படி ஒரு உணர்விற்கு இடமில்லாமல் போய்விட்டது இந்த இடத்தில்.

தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து கொள்வது. திருந்திட்டேன்னு சொல்ல முடியாது. இன்னும் ஜெட் லாக் சரியாகவில்லை. எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும் 4 / 5 மணிக்கு மேல் தூங்க முடிவதில்லை. வெரிக்க வெரிக்க வெளியில் பார்ந்து நேரம் கழித்தேன். இப்போது கொஞ்சமாக மீண்டும் பழைய கதையாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

எங்கள் அலுவலகத்தில் அதிகமாக சத்தம் போட்டு சேட்டை செய்யும் கும்பலில் நாங்களும் ஒன்றாக இருந்தோம். இங்கு பெரும்பாலும் அனைவரும் அவர்கள் இடத்திலேயே சாப்பிட்டு விடுவதுண்டு. எனக்கு அதில் விருப்பமில்லாததால் நான் மட்டும் தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிடுவேன். அமைதியாக, எனது எண்ணங்களோடு பேசிக்கொண்டே உண்பது புதிய அனுபவமாக இருக்கிறது.

வீட்டில் லேப்டாப்பில் இருக்கும் நேரம் அவர்களுடம் விட்டு தனித்திருக்கும் நேரம். இங்கே லேப்டாப்பில் இருப்பதே வீட்டினரோடு நேரம் செலவு செய்யத்தான். வேடிக்கையான விஷயம் ஊரிலிருக்கும் என்னுடைய அக்காவை விட நான் அதிக நேரம் அப்பா, அம்மாவிடம் பேசுகிறேன் பார்க்கிறேன். நானே அங்கிருக்கும் போது 7 மணிக்கு கிளம்பி விடுவேன். அதற்கு பிறகு தான் எல்லாரும் எழுந்து ஒன்றாக இருக்கும் நேரம். அந்த கணங்கள் எல்லாம் நான் இருக்க முடியாது. ஆனால் இப்போது தினமும் அப்பா, அண்ணா அலுவலகம் செல்லும் வரை நானும் அவர்களுடனே இருப்பதுண்டு.

டி நகர் போவதென்றாலே எரிச்சலெடுக்கும். எப்படி தான் இந்த ஜனங்க எதாவது வாங்கிக்கிட்டே இருக்காங்களோ என்று திட்டுவேன். எனது ஆடைகள் கூட முக்கால் வாசி அம்மாவின் சாய்ஸ் தான். காரணம் கடைகளில் உட்கார்ந்து தேர்வு செய்யும் பொறுமையில்லை. இங்கே வாங்க எதுவும் இல்லைனாலும் ஒரு நாளைக்கு 100 தடவையாவது deals2buy தளத்தை பார்த்து விட வேண்டும். அதன் பலன் வந்த இரண்டு வாரங்களிலேயே கொடுத்த பாதி அட்வான்ஸ் செலவாகி விட்டது. வீக்கெண்ட் வருவதே வால்மார்ட் செல்ல தான் போலிருக்கிறது. வால்பாறையில் ஒரு ஓட்டலில் ஆர்டர் எல்லாம் வாங்க மாட்டாங்க. அவங்க பாட்டுக்கு இட்லி, தொசைனு எடுத்திட்டு வருவாங்க. நமக்கு வேணும்னா வாங்கிட்டு, கடைசில தான் காசு தரணும். ஆர்டர் பண்ணா ஒரு கணக்கா சொல்லிடுவோம். ஆனா சுட சுட சாப்பாடு பாத்தா சாப்பிட்டுகிட்டே இருக்க தோணும். அதுவும் காசு ங்கற ஒரு விஷயம் குறுக்கிடாம இருக்கிறப்போ. அதே தான் இங்கயும். ஒருவருக்கு தேவையான எல்லா பொருட்களும் – வீட்டு சாமான்கள் முதல் கர்சீப் வரை எல்லாமே ஒரே இடத்தில் கிடைத்தால், வியாபாரம் அதிகரிக்கும் தானெ. நானே எது வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கடைக்கும் போவதற்கும், கடையில் இருக்கும் ஒன்று எனக்கு வேண்டுமா என்ற மாற்றத்தின் வலிமை அது.

இன்னும் எத்தனையோ மாற்றங்கள். இருந்தாலும் சில வழக்கங்கள் மட்டும் இன்னும் மாறாமல் இருக்கிறது.. அதில் முக்கியமான சில..

கண்டிப்பாக ஒரு வாரத்தில் இரண்டு தடவையாவது பேருந்தை தவற விடுவது.
அலுவலகத்தில் எப்படியாவது ஒரு அறை மணி நேரம் தூங்குவது
ஒன்னுமில்லாத சாப்பாட்டை ஒரு மணி நேரம் சாப்பிடுவது
ப்ராக்ஸி மூலம் அலுவலகத்தில் Gmail நோண்டுவது.
கொரியன் டிராமா / சினிமா நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பார்ப்பது.
முடியும் போதெல்லாம் மொக்கை போடுவது. அதுவும் காதில் ரத்தம் வரும் வரையில்.

மொத்தத்தில் இந்த முறை, டாலஸ் என்னை முறைப்படுத்தும் என்று நம்புகிறேன். நிச்சயம் இந்த இடத்தை பற்றியும், மனிதர்கள் பற்றியும் நிறைய எழுதுகிறேன்.

இந்த போஸ்ட் பற்றிய உங்கள் எண்ணங்களை தெரிந்து கொள்ள ஆவலாய் இருக்கிறேன். இவ்வளவு நேரம் படித்ததற்கும் நன்றிகள்.

அசல் திரை விமர்சனம்..

2010-02-07T15:14:00.000-08:00

டாலஸ் வந்த இரண்டாவது வாரம். அசல் படம் இங்க வெளியிட்டதால் சரி போகலாம் என்று முடிவு செய்தோம். இர்விங் என்ற இடத்தில் தியேட்டர் இருந்ததால் கிட்ட தட்ட 20 மைல் பயணம் செய்து தியேட்டர் சென்று அடைந்தோம். பெரிய தியேட்டர் முக்கால்வாசி காலியா தான் இருக்கு. படம் ஆரம்பிக்க பத்து நிமிடம் இருந்ததால் வழக்கமாக பேசுவது போல் படத்தோட ரெவ்யூ பத்தி பேசிட்டிருந்தோம். பில்லா மாதிரி இருக்காம், சமீரா ரெட்டி சில இடத்துல அழகா இல்லை, துக்கடா ஹீரோங்க எல்லாம் படம் ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடியே கொஞ்சம் தெளிவா தான் இருந்தோம்.

கதை..

இதை தாங்கிக்கற சக்தி உங்களுக்கு இருக்கானு எனக்குப்தெரியாது ஆனா முதல்லயே சொல்லிடறேன். படத்துல கதைன்னு ஒன்னுமில்ல. இடைவேளை விட்டப்போ பின்னாடி இருந்து ஒருத்தர் கத்தறார் – டே கதைய எப்படா சொல்ல போறீங்க.. பாவம் அவர் எதிர்பாக்கறது கிடைக்காதுனு அவருக்கு தெரியலை.

இல்ல இல்ல.. உண்மையில ஒரு கதை இருக்கு. அதை நான் சொல்ல மாட்டேன். உங்களுக்கு தைரியம் இருந்தா நீங்களே பாருங்க.. வேணும்னா க்ளூ தரேன். பணக்கார அப்பா, 2 சொந்த மகன்கள், தகாத உறவில் பிறந்த இன்னொரு மகன். சொந்த மகன்கள் தவறு செய்கின்றனர். வக்கீல் வர சொல்றார். சொந்த மகன்கள் கடைசியா ரூம் விட்டு போறாங்க. அடுத்த நாள் செத்து போயிடறார். இனிமே சுடோக்கு போட தெரிஞ்சவங்க மீதி கதையை யோசிக்கலாம். அதை விட இது ஈசி.

பாடல்கள்..

இப்படி ஒரு படத்துக்கு ஏதுவான பாடல்கள். ஒவ்வொரு பாடலும் அப்படியே கதையோட்டத்துக்கு பின்னி பிணைந்து பிடலெடுக்குது.

Ø இந்திய முக்கிய பிரமுகர் ஒருத்தரை கடத்தி சென்று ஒரு கும்பல் பணம் கேட்கிறது. ப்ரான்ஸ் நாட்டின் ஒரு முக்கிய பொறுப்பில் இருக்கும் சமீரா அப்பா அஜீத்தை நாடுகிறார். அவரை காசு கொடுக்காம மீட்க அப்பா அஜித், பையன் அஜித்தை அனுப்பி இருக்கார். வழக்கம் போல எவ்வளவு பயில்வான்களையும் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அடித்து எரிந்து விட்டு, பணப்பையுடன் பிரமுகரையும் கூட்டி வருகிறார் அஜித். ஆனால் வில்லன்கள் விடாமல் துரத்தி வருகின்றனர். திடீரென்று பிக்கினி போட்டு மூனு பேர் டான்ஸ் ஆடராங்க. பாத்தா சமீராவும் ஆடரா. ஐடம் கேள் மாதிரி இருக்காளே, ஒருவேளை இரட்டை வேடமோனு பாத்தா அவளே தான் அது. தல போல வருமா – னு எப்படியோ நுழைச்சிட்டாங்க. நம்ம காதுல “தலை போனா வருமான்னு” அப்பவே வார்னிங் குடுத்து இருக்காங்க. நான் தான் கவணிக்கலை.

Ø அப்பா அஜித், படுக்கையில் பார்ந்து விட்டு, சின்ன அஜித் வீட்டிற்கு செல்கிறார். “சிங்கம் தான் எங்க அப்பா” என்று பீலிங்க்ஸ் கொட்டி பாடல் வருது. ஒரு கனம் இது சரன் படமா சேரன் படமானு குழப்பமா இருக்கு. ஆனால் பாடல் தனியாக கேட்டால் நல்லா இருக்கும்.

Ø சமீரா – அஜித் முதல் டூயட். அஜித் அண்ணன் ராஜீவ் கிருஷ்ணா ஒரு கொடூரமான வில்லன் கிட்ட மாட்டிட்டு இருக்கான். அவனை மீட்க அஜித்தும் சமீராவும் இந்தியா வராங்க. சமீரா அஜித்திடம், “இவ்வளவு வருஷத்துல நாம இப்போ தான் தனியா வந்திருக்கோம், நான் நிறைய பேசனும் என பீலிங் விட, அஜித் “பொறுமையா பேசலாம்” என்று பியர் ஹக் தருகிறார். உடனே சமீரா அஜித் பாடல். என்னடா இது இந்த நெருக்கடில பாட்டு வேணுமான்னு யோசிக்கறவங்க, ப்ளீஸ் – சிட்டிசன் படத்துல சிக்கி முக்கு பாடல் பார்க்கவும். பாரிஸ்ல இருந்துகிட்டு ஒரு பியர் ஹக்- கு இவ்வளவு பீல் பண்ற சமீராவை ஆச்சர்யமா பாக்கறேன்..

Ø பாவனா – அஜித் முதல் டூயட் – படத்துல் எல்லாருமே ரசித்த பாடல் இது ஒன்னு தான். காதலர் தினத்தின் போது எதேச்சையாக சந்திக்கும் அஜித் – பாவணா வை எதிர்ப்பு கும்பல் சுற்றி வளைக்க அஜித்தை பொட்டு வைக்க சொல்கிறார்கள். பாவணா அஜித் கையை பிடித்து பொட்டு வைத்து கொள்கிறார். எதிர்பார்த்தது போல், உடனே பாடல். சிறப்பம்சன் – டொட்டொடைன். பாட்டு கேட்டு பாருங்க. என்னால இதுக்கு மேல சொல்ல முடியாது. அஜித் – உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு L

Ø பாவணா – அஜித் இரண்டாம் டூயட். பரத் – தமண்ணா ஏற்கனவே Jab We Met கொன்னுட்டாங்க. இவங்க அதுல வர அருமையான பாட்டையும், பார்த்த நியாபகம் இல்லையோ பாட்டோட சேர்த்து கொலை பண்ணியிருக்காங்க. என்னமோ அழகா ட்ரை பண்ணி இருக்கறதா நினைப்பு வேற..

நடிகர்கள் – கதாப்பாத்திரம்..

அப்பா அஜித்துக்கு அதிகம் வேலை இல்லை.

பையன் அஜித்துக்கு பில்டப் என்னன்னா – Power of Silence. எல்லாமே அமைதியா இருந்து சாதிப்பாராம். எங்க போனாலும் எப்படி யார் இருந்தாலும் இவர் தனி ஆளா நின்னு அடிச்சு திம்சம் பண்ணுவாராம். சிகார் விளம்பரத்திற்கு மொத்த குத்தகை எடுத்திருக்கிறார்.

சமீரா ரெட்டி – பெரிய பதவில இருந்தாலும், கிளப் டான்சர் ஆகிறாள், அஜித் ஒரு பொட்டு பாவணாக்கு வைத்ததால், அவனுக்கு எதிராக சதி செய்கிறாள். அதிகம் வேலை இல்லை.

பாவணா – அழகாய் சித்தரிக்க நினைத்து, எரிச்சலை வரவழைக்கும் கதாப்பாத்திரம். எல்லாத்துக்கும் அப்பா பேரை சொல்லி, புத்தகத்தை பார்த்து வாழ்பவள். எப்ப தான் இந்த மாதிரி நாடகத்தனமான கதாப்பாத்திரங்கள் உருவாக்குவது நிறுத்துவார்களோ..

சம்பத், ராஜீவ், சுரேஷ் – யூகி சேது தவிர காமெடியன்கள் இல்லை என்று கவலை வேண்டாம். இவங்க செய்வது எல்லாமே சிரிப்பாக இருக்கிறது. முக்கியமாக சுரேஷின் நான் ப்ரெஞ்ச் போலீஸ். சத்தியமா இப்படி ஒரு காப் இருந்த அந்த நகரமே காலி. சம்பத், சரோஜாவில் அவ்வளவு கம்பீரமாக இருந்தார். இதில் அப்படி வலுவாக இல்லை. ராஜீவ்வும் எரிச்சலூட்டுகிறார். அவன் இறக்கும் முன் அவனும் அஜித்தும் பேசி கொள்ளும் வசனங்கள், மிகவும் எரிச்சலடைய வைத்தது.

யூகி சேது – சார். நீங்க தான் அருமையா சினிமா விமர்சனம் செஞ்சிட்டு இருந்தீங்களே அப்புறம் எதுக்கு இந்த பொழப்பு. அது நல்லா செய்யறீங்க. அதையே செய்யுங்க. கொஞ்சம் கொஞ்சம் வடிவேலுவை காப்பி அடித்து, காமெடி அடிப்பதாக நினைத்து இவரும் தேவையில்லாத ஒரு கதாப்பாத்திரம் தான்.

படத்தில் பிடித்தது..

Ø இடைவேளையின் போது குடித்த பெப்சி, இதமாக இருந்தது.

Ø ஒரு ஒரு லாஜிக் மீறல்களிலும் மக்கள் கைதட்டி உற்சாக படுத்தியது. உதாரணம் அஜித் அணிந்த சைனா டிரஸ்

Ø டொண்டொடொய்ன் – என்று வரும் போது ஆடும் நடனம்.

Ø தலைவலி மிகவும் பிடித்தது. 3 மணி நேரம் மொக்கை போட்டு தான் அந்த படத்தை மறக்க முடிந்தது.

கடைசியாக சில வரிகள்..

சரன் சார், காதல் மன்னன் இன்று வரை எனக்கு பிடித்த படங்களில் ஒன்று. அந்த இமேஜை அழிக்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

அசல் - - - இதுக்கு ரீமேக்கே பரவால்லை. Please Leave Comment or Vote

கொரியன் நாடக ஜுரம் Korean Drama Fever

2010-02-04T17:12:00.000-08:00

அட நான் மட்டும் தான் கொரியன் டிராமா பைத்தியம்னு நினைச்சேன். தேடி பார்த்தா உலகமெங்கும் பல விசிரிகள் இருக்காங்க..

எப்படி ஆரம்பித்தது..

எங்கள் நண்பர்கள் குழுவில் இருக்கும் ஒருத்தியால் தான் தொற்றிக்கொண்டது இந்த ஜுரம். அவள் சில நாட்களுக்கு தினமும் ஒரு டிராமா கதை சொல்ல ஆரம்பித்தாள். அந்த கதையை விட அவள் அதை சொன்ன ஆர்வம் தான் ஆச்சர்ய பட வைத்தது. பிறகு ஒரு நாள் அவளது Pen Drive –ல் சில படங்களை கொடுத்து பார்க்க சொன்னாள். அன்று முதல் அதை தாண்டி வேறு படங்களோ நாடகமோ பார்க்கும் ஆர்வம் அதிகமாக இல்லை.

சின்ன விளக்கம்..

இந்திய திரையுலகிலேயே சிறந்த இயக்குனர்கள் மலையாள திரையுலகில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் மலையாள படமென்றாலே ஷகிலா படம் என்ற கணிப்பு பலருக்கும் இருப்பது போல தான் கொரியன் திரையுலகையும் பலரும் தவறாக புரிந்து கொண்டுள்ளனர்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு கொரியன் காலேஜில் படிக்கும் சில மாணவர்களின் குழும புகைப்படத்தை அனுப்பி, இதில் யார் சிரிக்கிறான், யார் அழுகிறான், யார் தூங்குகிறான் என்று கண்டிபிடித்தால் நீங்கள் கெட்டிகாரர் என்ற மின்னஞ்சல் வந்த்து. அதில் வேறு, இதை நீங்கள் ரசித்தால் மற்றவர்களுக்கும் அனுப்பி மகிழ வையுங்கள் என்ற பின் குறிப்பு வேறு.

சப்பை முக்கன் என்று நாம ஒரு இடத்துல ஏளனம் செய்து கொண்டிருக்கும் போது, நம்ம புகைப்படத்தை பார்த்து வேற எங்கேயோ சிரித்து கொண்டிருப்பார்கள் என்பதை மறக்க கூடாது.

இது வரை பார்த்த ஒரு சில படங்களிலேயும் நாடகங்களிலேயுமே இவர்கள் ஒரு பெரிய மலைப்பை ஏற்படுத்தி விட்டார்கள். சரி என்று இதைப் பற்றி இன்னும் ஆராய்ந்து பார்த்தால் எத்தனை நேர்த்தி எத்தனை தளங்கள்..

உண்மையில் ஆச்சர்யமாகத் தான் இருக்கிறது. இதில் நான் பார்த்த என்னை கவர்ந்த சில திரைப்படங்களை பற்றி விவரிக்கிறேன்.

கோர்மட் (Gourmet)

சுட சுட நேற்று தான் பார்த்து முடித்த தொடர். நாடகமென்றாலே என்னமோ ஏளனமாக இருக்கிறது. இந்த நாடகத்தை பார்த்த பின்னர் அந்த பிம்பம் முற்றிலும் உடைந்தது. கிட்டதட்ட 2 ஆண்டுகள் கொரியா முழுவதும் பயணம் செய்து, ஆராய்ச்சி செய்த பின்னரே இந்த நாடகம் தயாரித்துள்ளார்கள்.

கதை..

உன் அம் ஜங் என்பது சியோலில் இருக்கும் மிக பிரம்மாண்டமான ஒரு ஹோட்டல். பல காலங்களுக்கு முன்னர் அரசனிடம் பணியாற்றிய ஒரு ராயல் செப் (Royal Chef) கலையை தலைமுறை தலைமுறையாக தாங்கி வருகிறது. இதன் பொறுப்பாளியாக இப்போது இருப்பவர் 80 வயது மிக்க மாஸ்டர் ஓ. இவருக்கு இரண்டு மகன்கள். சொந்த மகன் புங் ஜூ, வளர்ப்பு மகன் சுங் சான் (நம்ம ஹீரோ கிம் ரே வான் நடிச்சு இருக்கார்).

சுங் சான் மிகவும் கவலையற்ற ஒரு இளைஞனா இருக்கான். புங் ஜூ 15 வயது முதல் சமையலே வாழ்க்கையாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். தனது தந்ததையின் மேனேஜரான ஜூ ஹீ யை ஒரு தலையாக காதலித்து கொண்டிருக்கிறார்.

ஓவின் அடுத்த வாரிசாக நினைத்து கொண்டிருக்கும் புங் ஜூ விற்கு ஒரு பெரிய இடி காத்து கொண்டிருக்கிறது. மூன்று சுற்றுகள் கொண்ட ஒரு போட்டியை நடத்தி அதில் யார் வெல்கிறார்களோ அவர்களே தனது அடுத்த வாரிசு என அறிவிக்கிறார் ஓ. இதில் புங் ஜூ, சுங் சான் மற்றும் வில்லனான மின் ஹூ கலந்து கொள்கின்றனர்.

அங்கிருந்து கலை கட்டுகிறது. ஒவ்வொரு சுற்றும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. முதல் சுற்றில் சுங் சானும், இரண்டாம் சுற்றில் புங் ஜூ வும் வெல்கின்றனர். மூன்றாம் சுற்றில் யார் வெல்ல போகிறார்கள் என்று தவித்து கொண்டிருக்கும் போது ஒரு உண்மை தெரிய வருகிறது. ஓ – உண்மையில் அந்த ராயல் செப்பை சேர்ந்தவரில்லை. அவருக்கு துணையாக இருந்தவரின் பேரன் தான் ஓ. சுங் சான் தான் உண்மையான பேரன். அவன் தான் அடுத்த தலைமுறையை நடத்த வேண்டும் என்று விருப்பப்படுகிறார். இதை ஒட்டு கேட்கும் புங் ஜூ விற்கு கோபம் தலைக்கேறுகிறது. தனது இத்தனை கால உழைப்பிற்கு வருமா என்று கொதித்து சுங் சானை திட்டி போட்டியிலிருந்து விலக சொல்கிறான். உண்மையை தெரிந்து கொண்ட சுங் சான் யாருக்கும் சொல்லாமல் எங்கேயோ சென்று விடுகிறான். பல தரப்பட்ட மக்களை சந்திப்பதால் அவன் பக்குவப்படுகிறான். எல்லாரையும் நேசித்தாலும் அவனது அண்ணாவின் புங் ஜூ விற்கு மட்டும் அவனை பிடிக்கவில்லை.

அதன் பின்னர் இவர்களின் உறவுகளின் குழப்பங்களினால் உன் அம் ஜங்கிற்கு பெரிய ஆபத்து வருகிறது. அதை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது தான் மிச்ச கதை. சுக் சாங்கிற்கு உதவி செய்ய வந்து காதலில் விழுகிறாள் ஜின் சூ – கதாநாயகி..

முக்கிய கதாப்பாத்திரம் கொரியன் உணவு வகைகள் தான். கண்டிப்பாக மாமிசம் சாப்பிடுபவர்களுக்கு எச்சில் ஊறும். உணவு மட்டும் இல்லாமல் அதை சார்ந்து வரும் மனித உணர்வுகள் அழகாக நளினமாக எடுத்து உள்ளார்கள்.

உதாரணத்திற்கு, புளி சாதம் என்றாலே எங்க பெரியம்மா தான் நினைவிற்கு வரும். எவ்வளவு ருசியாக சாப்பிட்டாலும் அதோடு சம்மந்தப்படுத்தி சாப்பிடுவதுண்டு. எப்படி எத்தனையோ சொல்லலாம்.

நடிகர்கள் – நடிப்பு..

இந்த தொடரை பார்ப்பதற்கு முதல் காரணம் கிம் ரே வான் (சுங் சான்) . மனதை கொள்ளை அடிக்கும் கதாப்பாத்திரம். துறு துறு, பொறுப்பற்ற இளைஞன் தன் திறமையை பற்றி தெரியாமல் சுற்றி வருகையிலும் சரி, தான் சந்திக்கும் மனிதர்களின் உறவுகள் புரிந்து கொண்டு அவர்களோடு தொர்ட்பு கொள்ளும் போது சரி… மின்னுகிறார். வைரம் வைரம் வைரம்..

முதலில் எரிச்சலடைய செய்தாலும் சில நேரத்தில் மனதில் வந்து அமர்ந்து கொள்கிறார் நம் சங் மி.

புங் ஜூ விற்கு கொஞ்சம் வில்லன் கதாப்பாத்திரம். தனது உழைப்பு வீணாக போகிறதென்ற வருத்தத்தில் வேறு விதமாக நடந்து கொள்கிறார். பாவமாக இருக்கிறது. ஆனால் கோபமும் வருகிறது.

ஜூ ஹீ – இரண்டாம் கதாநாயகிக்கு அதிகம் வேலை இல்லை. எப்போதும் சிரித்து கொண்டே இருப்பது தான் வேலை. ஆனால் சிறப்பான நடிப்பு.

மாஸ்டர் ஓ.. நடித்தது போலவே தெரியவில்லை. அத்தனை கச்சிதம். அவரை மிகவும் பிடித்து இருக்கிறது.

பல கணங்களில் கண்ணீர் ததும்புகிறது. புல்லரிக்கிறது..

அதில் சில..

1) ஓ இறந்த பின்னர் சுங் சானின் நடிப்பு

2) ஓ வும் அவனது பால்ய கால காதலியும் தழுவும் காட்சி

3) கங் ( பட்சர்) அவரது மகள் வந்து திருமணத்திற்கு அனுமதி கேட்கும் காட்சி

4) சுக் டோங் (சுக் சாங்கின் துணை) – வாண்டூ வில் அலபோன் எடுக்கும் காட்சிகள்

இன்னும் எத்தனை எத்தனை காட்சிகள்.. சுத்த சைவமாக இருப்பவர்கள் தவிர்த்து கொள்ளலாம். ஏன்னா எல்லாமே அசைவ உணவு தான். கொரியம் கலாச்சாரம் பற்றியும் நன்றாக தெரிந்து கொள்ளலாம்.

உங்களுக்காக சில தளங்கள்..

http://www.dramabeans.com/2008/07/gourmet-sbs/

http://wiki.d-addicts.com/Gourmet

http://www.mysoju.com/gourmet/

http://www.koreandrama.org/?p=568

http://www.soompi.com/forums/index.php?showtopic=86718

MegaUpload links :

http://bonchu.net46.net/gourmet/#more-௨௪

இன்னும் தொடரும்.. வேறு கதைகளோடு ...

விழியனுக்கு வாழ்த்துக்கள் ..

2009-12-09T09:30:00.000-08:00

என் அண்ணன் திரு விழியனின் இரண்டாம் புத்தக வெளியீட்டிற்கு உங்களை அன்போடு அழைக்கிறேன்.

முதல் புத்தகமான "தோழியே உன்னை தேடுகிறேன்" புத்தகம் இரண்டாயிரம் பிரதிகள் விற்பனை ஆனது. அதே போல இந்த புத்தகமும் வெற்றி பெற வாழ்த்துக்கள்.

மேலும் விவரங்களுக்கு : இதை பாருங்க

அட அது மட்டும் இல்லங்க .. மிகவும் பிரபலமான நிலாரசிகன் அண்ணாவின் புத்தகமும் அதே நாள் அதே மேடையில் வெளியிடப்படுகிறது.

எந்த கடையில நீ அரிசி வாங்குற…. தலை தெறிக்க ஓட வைப்பவர்கள்..

2009-11-11T10:30:00.000-08:00

தலை தெறிக்க ஓட வைப்பவர்கள்..

அட பி.டி மாஸ்டர்களை சொல்லைங்க.. குண்டா இருக்கவங்களை தேடி ஒரு குரூப்-பா அலையறாங்க சிலர்.. அவங்களை பத்தி தான் இந்த பதிவு..

என்னோட வருமான வரி தொடர்பா அப்பா வக்கீலை சந்திக்க சொன்னார். அவர் என்னை பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தார். ஒரே வரவேற்பு. கிளம்பும் போது திவ்யா உன்னோட ஹெல்த் பத்தி நிறைய பேசணும். சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வரேன் – னு சொன்னார். என்னடா னு நான் முழித்து கொண்டிருக்க.. அவரே சொன்னார்.. நானும் 90 கிலோக்கு மேல இருந்தேன். இப்போ குறைஞ்சுட்டேன். அதான். அதற்கு மேல எதுவும் சொல்லாமல் வீட்டுக்கு வரேன் பேசிப்போம் என்று சொல்லி விட்டார்.

அப்பாவிடம் சொன்னேன். இது வரை ஐந்து வருடங்களுக்கு மேல் இவர் தான் வக்கீல். வேலை தொடர்பாக கூட அவர் வீட்டுக்கு வந்ததில்லையே என்று குழம்பினார். பிறகு சாயங்காலத்திற்கு நாங்கள் காத்திருந்தோம். அவர் மனைவியோடு வந்திருந்தார். அவர்கள் இருவரும் மற்றவர்களை விட என்னைப் பார்த்து தான் அதிகம் புன்னகைத்தார்கள். கையில் ஒரு பை.

பதிவு செய்த ரிக்கார்ட் போல, தன் உரையை ஆரம்பித்தார். தான் குண்டாக இருந்தது பற்றியும், தனக்கு வரப்பிரசாதமாக கிடைத்த ஒரு உணவையும் குறிப்பிட்டார். Positrim என்ற அந்த மருந்தை உணவிற்கு பதிலாக சாப்பிட வேண்டும் என்றும், அது சாப்பிட்டால் உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டாம், இஷ்டம் போல சாப்பிடலாம். மாதம் ஒரு 12000 செலவு ஆகும் அவ்வளவு தான் என்று ஒரு போடாக போட்டார். செலவு பத்தி கடைசியாக சொன்னார். அதுக்கு முன்னாடி – சிகிச்சைக்கு முன், சிகிச்சைக்கு பின் என்று எடுத்திருந்த பல போட்டோக்களை காண்பித்தார். அது மட்டுமல்ல, வேலூரிலேயே இதை உபயோகிக்கும் மற்றவர்களை பற்றியும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

நல்லா தெரிந்தவராச்சே என்று எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தோம். பிறகு, பொண்ண பாத்துட்டு மாப்பிள்ளை வீட்டில சொல்ற மாதிரி, “நாங்க யோசிச்சு சொல்றோம்” என்று சொல்லி விட்டோம்.

பிறகு அப்பா – வேற மருத்துவம் இப்போதைக்கு யோசிச்சிட்டு இருக்கோம். அப்புறமா வாய்ப்பு இருந்தா யோசிக்கறோம்.. என்று முடித்து விட்டார்.

இவரைப் போல எத்தனையோ பேர். பின் தொடர்ந்து வருவதுண்டு. இலவச ஆலோசனைன்னு சொல்லி சீட்டு தருவாங்க. ரொம்ப நல்லவங்க மாதிரி.. தாங்க எதுவுமே எதிர்ப்பாக்காம இந்த சேவை செய்யற மாதிரி இருக்கும். அவங்களோட ஒரே நோக்கம் நம்மளோட அலைபேசி நம்பர் தான். இலவச ஆலோசனைன்னு சொல்லி வாங்கிட வேண்டியது. அப்புறம் வீட்டுக்கே வந்து தரோம்ன்னு வந்து, சிறப்பாக ஒப்பித்து பலரையும் இந்த வலையில் மயக்கி தங்கள் பணியை சிறப்பாக செய்வதுண்டு.

இந்த டிராகுலா மாதிரி, ஒருவர் கடித்து, அவரும் டிராகுலாவாக மாறுவது போல, இந்த மார்க்கெட்டிங்கிலும், கஸ்டமரே அடுத்த கஸ்டமரை பிடிக்க ஆரம்பிப்பதுண்டு.

அண்ணாமலையிலும் ஆறுமுகத்திலும் தான் ஒரே பாட்டுல பணக்காரங்க ஆக முடியும். காலங்காலமாக சாப்பிட்டும் சோம்பேறியாகவும் இருந்த தொப்பையை வெறும் மருந்து வச்சோ மாத்திரை வெச்சோ கரைச்சிட முடியாது. மாதத்திற்கு நான்கு கிலோக்கு மேல் குறைத்தால் அது நல்லதல்ல.

அமேரிக்காவில் இது போல மருந்து மாத்திரைகள் பிரபலம். HerbalLife, Positrim,vlcc , La Belle, இன்னும் எத்தனையோ.. இவங்களோட பிழைப்பே குண்டா இருக்கவங்களை நம்பி தான்.

ஒரு தடவை உணர்ச்சி வேகத்துல நானும் அம்மாவும் VLCC போயிட்டோம். இது நடந்து ஒரு வருடம் ஆகிறது. இன்னமும் அழைத்து, புது ப்ளான் இருக்கு. 1 கிலோ குறைக்க 2 ஆயிரம் ரூபாய் தான். உங்களுக்காக தனியா போட்டு இருக்கோம். ஒரே வாரம் தான் இந்த ஆபர்.

இவங்க கிட்ட கேர்புல்லா டீல் பண்ணனும்..

ட்ரெயின் ல தோன்றிய ஒரு சின்ன தத்துவம்.. 5 ரூபாய்க்கு வாங்கின நாலு சமோசா போதும் 1 கிலோ எடை கூட்ட, ஆனால் ஒரு வாரம் தொடர்ந்து முயற்சித்தால் மட்டுமே அதை மீண்டும் கரைக்க முடியும். சமோசா-வா சாதனையா.. நம் கையில் தான் நம் உடல்நலம்..

பி.கு – அண்ணாமலையும் ஆறுமுகமும் ஒரே கதை தானே என்று யோசித்தவர்கள், இன்னும் உடல் எடையைப்பற்றி அதிகம் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

கிங்கினி முதல் கேள்விழி வரை - நானும் நடனமும்..(அ)

2009-11-09T06:19:00.000-08:00

‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍Dance as if no one is watching you..

Sing as if no one is listening you..

Live as if this is your last day..

- Irish Proverb

உன்னை யாரும் கவனிக்காதது போல் நடனமாடு

உன்னை யாரும் கேட்காதது போல் பாடு

இன்றே இறுதி நாள் போல் வாழு..

ஆர்டெல் சூப்பர் சிங்கர் செய்யும் அட்டகாசத்தினால், பாடல் ஒரு பெரிய கலை என்று எல்லோருக்கும் ஒரு மாயை வந்து இருக்கும். ஸ்ருதி சரியில்லை, தாளத்தை மிஸ் பண்ணிட்டீங்க, சங்கதி சரியா விழலை.. இப்படி ஆயிரம் அறிவுரைகள்.. ஏதோ எனக்கு கொஞ்சம் தான் பாட வரும்.. அதுவும் இப்போ எல்லாம் செய்யாம போயிட்டேன்.. மசாலா ரியேலிட்டு ஷோக்களுக்கு நன்றிகள்..

பாடுவது போல நடனமும் ஒரு நுட்பமான கலை தான். பரதத்தில் ஆரம்பித்து குச்சுப்பிடி வரைக்கும் எத்தனை வடிவங்கள்.. நடன‌த்திற்கு ரசிக்காதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது.. ஒரு குத்து பாட்டு போட்டால் கால்கள் தன்னாக தாளத்திற்கு அசைவதை நாமே உணர்ந்து இருப்போம்.. பாடுவது போலில்லாமல் ஒரே ஒரு விரலசைவில் கூட நடனமாடலாம் என்று புரிய வைத்த கானா உலகநாதன் அண்ணாவிற்கும் நன்றிகள்..

குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டில் இதை நிச்சயம் கவணித்து இருப்போம்.. அந்த கால கட்டத்தில் எந்த பாடல் பிரபலமாக இருக்கிறதோ அந்த பாடலுக்கு குழந்தையை உற்சாகப்படுத்தி நடனமாட வைப்போம். அது தேமே என்று இருந்தாலும் கைகளை தட்டியும், ஆட்டியும் நாமே ஊக்கம் அளிப்பதுண்டு. நான் பார்த்த வரைக்கும், மன்மத ராசாவிற்கும், சீனா தானோ டோய்‍க்கும் தான் பெற்றவர்கள் அதிகம் பயிற்சி அளித்துள்ளனர்.

சின்ன வயதிலிருந்தே எனக்கும் நடனத்திற்கும் ரொம்ப தூரம். ரொம்ப தூரம் தான். ஒரு வேளை ரொம்ப சின்ன வயதில் அந்த ஆர்வம் இருந்து இருக்கலாம். ஆனால் நான்காம் வகுப்பில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக நடன ஒத்திகை செய்த போது, என்னை மட்டும் நிறுத்தி விட்டார்கள். காரணம் கேட்ட போது 'உனக்கு நடனமாட வரவில்லை' என்று எளிதாக வந்தது பதில். அப்போது நான் அத்தனை குண்டாக இருந்திருக்கவில்லை. அன்று முதல் நான் அதை சீண்டவில்லை. எதுக்கு வராத விருந்தாளியை எதற்கு வேண்டு விரும்பி அழைக்கணும். அன்று முதல் எந்த நடனம் தொடர்பான நிகழ்ச்சிக்கும் நான் பெயர் தரவில்லை. ம‌ற்ற‌ப‌டி பேச்சு, பாட‌ல் இத‌ற்கெல்லாம் முடிந்த‌வ‌ரை சென்றுள்ளேன். எத்தனையோ ஆசைகள் அந்த அந்த காலக்கட்டத்தில் வந்திருந்தாலும் எப்போதும் இந்த நடனமாடாதது ஒரு குறையாக தெரியவில்லை.

ஒன்பதாம் வகுப்பு..

ஆண்டு விழாவிற்காக ஒரு தமிழ் நாடகம் போடுவது பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு குறவன் குறத்தி கொலை செய்ய வரும் எமன் அவர்கள் வாழும் வாழ்க்கையை பார்த்து பின் வாங்குவது போல கதை. குறத்தியாக நடிக்க வந்த பெண்ணிற்கு 'டமில் வர்ல்'.. அதனால் நான் அவளுக்கு உச்சரிப்பு சொல்லிக் கொடுத்து கொண்டிருந்தேன்.. என்னமோ திடீரென்று நீயே நடித்து விடு என்று சொல்லி விட்டார்கள். மேடை ஏறுவது பற்றி கவலை இல்லை என்றாலும் ஒரு பாடலுக்கு நடமாடுவது போல் வரும். அது என்னை பெருமளவில் பீதியடைய செய்தது. அதுவும் ஜோடியாக நடனம்.. பாடல் : "நாங்க புதுசா கட்டிக்கிட்ட ஜோடி தானுங்க.. "

பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்த போதே நான் பெரிதளவில் தயக்கம் காட்டி வந்தேன். குறவனாக நடித்த அண்ணா மட்டும் ஆடிக்கொண்டிருந்தார். நான் பெரும்பாண்மையான நேரம் வேடிக்கை மட்டும் பார்த்திருந்தேன். இறுதியில் பெரும்பான்மையான‌ பாட‌லுக்கு அவ‌ர் என்னை சுற்றி வ‌ருவ‌து போல் அமைத்துவிட்டோம். நான் கையை ம‌ட்டும் அசைப்ப‌து போல் (கிட்ட‌த‌ட்ட‌ காத‌ல் ப‌ட‌த்தில் பாலு சார் ஆடுவ‌து போல‌)..

மேடை ஏறும் நாள் வந்தது. என்னுடைய நாடகத்திற்காக வீட்டிலிருந்து எல்லோரும் வந்திருந்தனர்.. எங்கள் வகுப்பிலிருந்து எல்லாரும் சேர்ந்து 'மானா மதுரை மாமர' பாடலுக்கு தயாராக இருந்தனர். நான் பெரிய டின் டப்பா, 1 ரூபாய் அளவு பொட்டு, அழுக்கு சட்டை, பாவாடை, ஊசி மணி பாசி மணி எல்லாவற்றையும் அணிந்து தயாராக இருந்தேன். எத்தனையோ தடவை மேடை ஏறி இருந்தாலும் ஒரு பதட்டம் எப்போதும் இருக்கும். இந்த தடவை கூடுதல் பதட்டம். எல்லாரும் நம்மள பாத்து சிரிக்க போறாங்க என்ற தயக்கம். ஆனால் மேடை ஏறும் முன்னர் மோட்சம் கிடைத்தது போலிருந்தது. காரணம் என்னுடைய கண்ணாடியை அணிய வேண்டாம் என்று தமிழய்யா தெரிவித்தார். ஆகையால் என்னுடைய ஜோடியை கூட தெளிவாக பார்க்க முடியவில்லை. நான் எனது இஷ்டத்திற்கு நடனமாட ஆரம்பித்து விட்டேன். யார் என்னை கவணிக்கிறார்கள்.. யார் என்னைப் பார்க்கிறார்கள்.. யார் என்னை பார்த்து சிரிக்கிறார்கள்.. எதுவுமே எனக்கு தெரியவில்லை. சந்தோஷமாக முடிந்தது எங்கள் நாடகம்..

அதற்கு பின்னரும் யாரும் தனியாக வந்து கிண்டல் செய்யவில்லை.. ஆழ் மனதில் என்றோ யாரோ விதைத்த நடனம் குறித்த அந்த தாழ்வு மனப்பான்மை ஆட்டம் கண்டது. விழா எல்லாம் சிறப்பாக முடிந்தது. ஆனால் இருந்த அத்தனை புரிப்பும் உடைந்து போனது பாட்டியின் ஒரு சிறிய அதங்கத்தில்..

"மானா மதுரை பாட்டில நீயும் ஆடி இருக்க வேண்டியது தானே.. ஒரு ஓரமானாச்சும்" என்று சொன்ன வார்த்தை அத்தனை காயப்படுத்தியிருக்கும் என்று தெரிந்திருக்காது அவருக்கு..

அப்போது தான் எனக்கும் நடனத்திற்கும் உள்ள உண்மையான தூரம் தெளிவாக தெரிந்தது. தமிழ் உரை ஆற்றத் தெரிந்தது. எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும் செல்லப்பிள்ளை, வகுப்புல என்ன பிரச்சினைனாலும் முன்னாடி நின்னாலும் என்னால நடனம் மட்டுமாட முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் பல நாட்கள் பின் தொடர்ந்தது..

தொடரும்..

கிங்கினி முதல் கேள்விழி வரை.. முன்னுரை..

2009-10-31T11:43:00.000-07:00

09 அக்டோபர் மாலை 7 மணிக்கு பரபரப்பாக இருந்தேன். 8 மணிக்கு மங்களூருக்கு செல்லும் ரயில். வீட்டிலிருந்தே கிளம்பவில்லை. நேரா ஆட்டோவிலேயே போயிடு என்று வந்த ஆலோசனையின் படி ஆட்டோவில் சென்றேன். எப்படி எப்படியோ குறுக்குவழியில் சென்று சென்ட்ரல் அடைந்தேன். ஆனால் ரயில் புறப்பட்டு இருந்தது. என்னுடைய மூட்டை முடிச்சை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிய ரயிலை பிடிக்க முற்பட்டேன். அங்கே இருந்த ஒரு அதிகாரி, சிரித்துக் கொண்டே உங்களால பிடிக்க முடியாது என்று உண்மையை சொன்னார். இருந்தாலும் முயற்சி செய்து தோத்துப்போய் அங்கேயே கொஞ்ச நேரம் அமர்ந்து விட்டேன். அம்மாவிற்கு சேதி சொன்னேன். பின்னர் எடுத்த டிக்கட்டை கேன்சல் செய்து, வீட்டிற்கு கிளம்பினேன். பூந்தமல்லிக்கு செல்லும் பேருந்தில் ஏறி (போரூர் வழியாக செல்லும் என்ற நம்பிக்கையில்) அது கோயம்பேடு, மதுரவாயிலாக செல்லும் பேருந்து. கடைசியில் வீட்டிற்கு சேர்ந்தது மணி 10.30.

என்னால் நம்பவே முடியாதது இதில் ஒரு கட்டத்தில் கூட நான் அழவே இல்லை. மனதிற்குள் கூட ஒரு விசும்பல் இல்லை. என்னமோ சரி நடந்தது நடந்திருச்சு என்று சாதாரணமாக இருந்து விட்டேன். அடுத்த நாள் ரிசர்வ் செய்யாமல் கிட்டதட்ட 17 மணி நேரமும் பயணம் செய்தும் (அதுவும் பல TTR இடம் திட்டு வாங்கி வாங்கி) மணம் எப்போதும் சஞ்சலப்படவே இல்லை. என்னடா இது நாம என்ன திருந்திட்டோமா என்ற ஆச்சர்யம் பல நாட்கள் இருந்தது.

தர்மஸ்தலாவில் கொஞ்ச நாட்கள் இருந்துவிட்டு அக்டோபர் 23 வீடு வந்து சேர்ந்தேன். 25ம் தேதி பிறந்த நாள். ஒவ்வொரு வருடமும் எவ்வளவோ எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்கு நடுவில் வருவது தான் பிறந்த நாள். எல்லாரும் நமக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கணும், யாராச்சும் பரிசு கொடுக்கணும், புது டிரஸ் போட்டுக்கணும் எல்லாம் வழக்கமான ஆசைகள் தான். பள்ளிக்காலங்களிலும் சரி கல்லூரி காலங்களிலும் சரி பொதுவான விடுமுறை நாட்களிலேயே எனது பிறந்த நாள் வந்து போய்விடும். அதனால் நண்பர்களோடு கொண்டாடிய பிறந்த நாள் மிகவும் குறைவே. அதுவும் எனக்காக கேக் வெட்டி கொண்டாடியது எல்லாம் அலுவலகம் சேர்ந்த பின்னரே.

இந்த முறை அதிசியமாக அப்படி எந்த ஒரு சலனமும் இருந்ததாக தெரியவில்லை. கைபேசியை அனைத்து விட்டு தூங்கினேன். கேக் எல்லாம் வாங்க வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன். வருடத்தில் இருக்கும் மற்ற சாதாரண நாள் போலவே இருந்தது என்னுடைய பிறந்த நாள். “Birthday Special” என்ற ஒன்று இல்லாமலே போய் விட்டது. (வழக்கமாக அம்மா செய்யும் கேசரி உட்பட) . அலுவலகத்தில் மட்டும் எனக்காக சர்ப்ரைஸ் கேக்.

எப்ப பார்த்தாலும் பாங் பாங் குய்யோ முய்யோ – என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருக்கும் மண்டைக்கும் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்த்து கொண்டிருக்கும் அமைதியும் சாந்தமும் கூட கொஞ்சம் புதிதாகத்தான் இருக்கிறது.

யாரோ உனக்கு இப்போ எவ்வளவு வயசாகுது என்ற கேள்வி தான் ஓங்கி மண்டையில் அடித்து உண்மையை விளக்கியது. 25 வயது முடிந்து விட்டது. 26ற்கு அடி எடுத்து வைத்தாகி விட்டது. நான் பார்த்து பார்த்து வளர்ந்துக்கிட்டு இருக்க பொண்ணு. 7 கழுதை வயசாகிடுச்சு. முளைச்சு 25 இலை விட்டாச்சு. இனிமே நாம பக்குவமா நடந்துக்கனுமோனு எல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

எப்போதாவது நான் எனக்குள்ளே பேசிக்கொள்ளும் தருணங்களில் எழுதனும்னு தோன்றிய ஒரு தொடர் தான் ‘கிங்கினி முதல் கேள்விழி வரை’. எனது இந்த 25 வருட வாழ்க்கையில் (என்னமோ 60 வயது மாதிரி பேசறேன்னு தெரியுது) நான் சந்தித்த அனுபவங்கள், மனிதர்கள், பயணங்கள் பற்றிய தொகுப்பு தான் இந்த தொடர். ‘கிங்கினிக்கு புங்கினி’ தான் என் அப்பா எனக்கு வைத்த செல்ல பெயர் சின்ன வயதில். கேள்விழி என்பது என்னுடைய இன்னுமொரு புனைப்பெயர் – நானே வைத்துக் கொண்டது.

இனி அனுபவங்களோடு சந்திப்போம்..

(இதுக்கா இவ்வளவு பில்டப்பு என்று சொல்பவர்களுக்கு பிரியாணி கேன்சல்)..

நினைத்தாலே இனிக்கும் – எதிர்பாராத உறவுகள் ..

2009-08-24T09:21:00.000-07:00

வெள்ளிக் கிழ‌மை இர‌வு 8 ம‌ணி. தாம்ப‌ர‌ம் பேருந்து நிலைய‌ம் அருகில் ‍ முடிச்சூர் செல்வ‌த‌ற்காக‌ ஒரு ஆட்டோவிற்கு காத்திருந்தோம் நானும் என‌து தோழியும். சுமார் 2 கி.மீ இருக்கும் தொலைவிற்கு செல்ல எல்லா ஆட்டோக்கார அண்ணன்களும் கேட்ட தொகை 70 ரூபாய்க்கும் மேல்.

கடுப்பாகி எவ்வளவு குடுத்தாலும் போயிடலாம்‍ என்று முடிவுக்கு வந்தோம். இந்த பொறுமையின்மையைத் தானே அவர்கள் உபயோகிக்கிறார்கள். அப்போது வந்த ஒரு அண்ணன் 60 ரூபாயில் நின்றார். "என்னண்ணா.. 50 ரூபாய்க்கு வாங்களேன்.. கொஞ்ச தூரம் தானே.." .. இரண்டு தடவை பேரம் பேசிய பின்னர் சரி என்று ஒத்துக் கொண்டார்.

எங்கள் அலுவலக நண்பரின் திருமண வரவேற்பென்பதால் நாங்கள் அதை காண உற்சாகமாக இருந்தோம். ஏற்கனவே சிலர் எங்களுக்காக காத்திருப்பதால் தான் அவசர அவசரமாக கிளம்ப வேண்டியிருந்தது.. சிறிது நேரம் கழித்து அந்த ஆட்டோ அண்ணாவே பேச ஆரம்பித்தார்..

"அந்த ஏரியாவுக்கு 50 ரூபாய்க்கு எல்லாம் யாரும் வரதில்லைமா.. அண்ணா அண்ணானு ரெண்டு தடவை சொல்லிட்ட.. அதான் சரினு சொல்லிட்டேன்... "

பொதுவாகவே நான் ஆட்டோ ஓட்டும் அண்ணன்களை அண்ணா என்று அழைப்பதுண்டு. நெடு நாட்களாகவே இந்த பழக்கம் இருந்து வந்தது எனக்கு.

"ஏ ஆட்டோ" , "ஆட்டோக்கார்", "யோவ்" , "ஆட்டோ" என்று அழைக்கப்படும் அவர்களும் மனிதர்கள் தானே.. பேருந்திற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஏதாவது ஒரு ஆட்டோ வந்து நம் அருகில் வந்து நின்றால் நாம் காட்டும் எரிச்சல் எப்படி தாக்கும் அவர்களை என்று நான் வியப்பதுண்டு.

"போ யா .. " என்று சிலர் சொல்லுவர். ஏதோ விரட்டுவது போல் கை காட்டி மட்டும் விலக சொல்வர் சிலர். அந்த பக்கமே பார்க்காமல் இருப்பர், இல்லை.. ஒன்னுமே சொல்லாமல் பேருந்து வருகிறதா என்று எட்டி எட்டி பார்ப்பதுண்டு..

என்னால் முடிந்த வரை அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் வரும் போது எல்லாம் "இல்லைங்க .ஆட்டோ வேண்டாம்" என்று புண் சிரிப்போடு சொல்லி விடுவதுண்டு.. அப்படி சொல்வதினால் அவரும் கொஞ்சம் மரியாதையுடன் சென்று விடுவதுண்டு..

தேவைப்படும் போது, இரவுகளில், பேருந்து ஓடாத நாட்களில், பேருந்து போகாத இடங்களில் எல்லாம் ஆட்டோக்கார அண்ணன்களை விட நமக்கு உற்ற தோழர்கள் யாராக இருக்க முடியும்..

வேலூரில் இருந்த வரை ஆட்டோவின் அவசியம் அவ்வளவாக இருந்ததில்லை எனக்கு.. சென்னை வந்த பிறகு பல தருணங்களில் தனிமையில், இரவு நேரங்களில் செல்லும் சந்தர்ப்பம் ஏற்படும். அது தவிர்க்கவும் முடியாது. அது போல சமயங்களில் அவர்களிடம் பேச்சு கொடுத்து அவர்களின் வாழ்க்கை முறைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதுண்டு.. அப்படிப் பட்ட உரையாடல்களில் இருந்து நான் உணர்ந்த சில விஷயங்கள்..

v உழைத்து சாப்பிடுபவர்கள் என்று எளிதாக உதாரணம் காட்டி விடலாம் இவர்களை. ஆட்டோ ஓட்டினா தான் காசு. உட்கார்ந்த இடத்திலேயெ தான் காசு கிடைக்குது. ஆனா .. அதுவும் கூட உழைப்பு தானே இவர்களுக்கு..

v நான் பேசிய, திருமணமான எல்லாரும் சொன்ன முக்கியமான வாழ்க்கை குறிக்கோள் ‍ "பசங்களை நல்லா படிக்க வைக்கணும்.. நான் தான் இப்படி அல்லாடறேன். என் பசங்க நல்லா படிக்கு பெரிய வேலை செய்யனும்"

v முக்கால் வாசி பேர் காதல் திருமணம் செய்தவர்க‌ளாகவே இருக்கிறார்கள். அது எப்படி என்று என்னிடம் கேட்காதீர்கள். அடுத்த முறை நீங்கள் செல்லும் ஆட்டோவில் இதே கேள்வியை கேட்டுப்பார்க்கலாம்..

v பெரும்பான்மையான ஆட்டோக்காரர்கள் ஒரு கட்சியினை சார்ந்து இருப்பது எப்படி என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆட்டோக்கார அண்ணன்களிடம் தான் இந்த சங்கம் என்ற அமைப்பு இன்னும் முழுமையாக இருக்கிறது.

v போட்டி பொறாமை இல்லாமல், ஒரு ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் ஒருவர் மாற்றி ஒருவராக சவாரி செல்வர். இதுவே ஒருவருக்கு அவசரமாக பண உதவி தேவைப்பட்டால் விட்டுக்கொடுப்பதும் உண்டு.

v பொதுவாக வீட்டில் இருந்து ஏதாவது சுமையான பொருட்களை எடுத்து செல்லும் போது, அதை சுமக்க நிச்சயம் ஒரு கை இருக்கும். அது ஆட்டோக்கார அண்ணன்களாக இருக்கும்

v ஏதாவது விபத்து / அசம்பாவிதம் நடக்குதா.. அங்க சுத்தி இருக்கும் 5 பேர்-ல இரண்டு பேர் ஆட்டோக்காரர்களாக இருக்க கூடும்.

v அது எப்படி என்று தெரிவதில்லை. எந்த இடத்திற்கு செல்வதாக இருந்தாலும் நான் செல்லும் ஆட்டோவில் இருக்கும் அன்பருக்கு வழி தோறும் நண்பர்கள் இருப்பதுண்டு. சொல்லி வைத்தாற் போல் ஒருவர் வழியில் ஏறி துணைக்கு வருவதுண்டு.

v அட்ரஸ் இல்லா தெருவும் இந்த ஆட்டோக்காரன் அறிவான்னு சும்மாவா பாடினாங்க.. எந்த ஏரியாவாக இருந்தாலும் தெள்ள தெளிவாக வழி, குறுக்கு வழி தெரிந்து விடுகிறது இவர்களுக்கு.

v பெரும்பான்மையானவர்கள் (நான் சந்தித்து பேசியது வரை) அவர்களின் சொந்த பகுதியை விட்டு வேறு பகுதியில் தான் ஆட்டோ ஓட்டுகிறார்கள்.

v கொஞ்சம் பேச்சுக் கொடுக்க ஆரம்பித்தால் நன்றாக பேசுவார்கள். சொந்த கதை சோக கதையாக இருக்கட்டும், அரசியல், ரோடு, சமூகம் இப்படி எந்த விஷயத்தையும் வெளிப்படையாக பேசி விடுவார்கள்.

இப்படி நல்ல உள்ளம் படைத்த இவர்களிடம் மக்கள் குறைப்பட்டுக் கொள்ளும் சில காரணங்கள்..

v பேரம் பேசுவது. – அப்படியே இரண்டு மடங்காக பணம் கேட்பது

v இறங்கும் போது காசு அதிகமாக கேட்பது

v கொஞ்சம் அதிக தூரம் சென்றாலும் அதிக் பணம் வசூலிப்பது

v சாயங்காலம் அதிக நேரம் டாஸ்மாக்கில் செலவழிப்பது..

v அடி தடி அதிகம்..

தினம் தினம் நாம் சந்திக்கும் இது போன்ற மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் எப்போதாவது சிந்திக்கிறோமா? நம்மைப் போல ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையும் ஒவ்வொரு ஒவ்வொரு விஷயத்தில் பெரிய வியப்பாக இருக்கிறது..

இந்த தாம்பரத்தில் கிடைத்த அண்ணனும் அப்படித்தான்.. வழக்கமாக செல்லும் பாதையிலிருந்து அவர் வேறு பாதையில் செல்ல ஆரம்பித்தார்.. முதலில் ஒன்னும் சொல்லவில்லை என்றாலும் பாதை கொஞ்சம் குறுக ஆரம்பித்ததுமே .. ஏன் இந்த வழியில் போறீங்க என்று வினவினேன்.. இந்த கேள்வி நியாயமானது தான் என்று அறிந்த அவர்..

"பயப்படாதீங்க.. இது கொஞ்சம் குறுக்கவழி.. அந்த வழியில் போனா ரொம்ப நேரம் ஆகும்மா"

"அது சரி.. ஆனா இந்த ரோட் பாத்தாலே ஒரு மாதிரி இருக்கே.. "

"கவலைப்படாதம்மா.. என்னோட மூனு தங்கச்சியோட சேர்ந்து நீயும் எனக்கு ஒரு தங்கச்சி தான்" என்று ஆரம்பித்து தன் குடும்ப கதையை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அப்பா அம்மாவை இழந்து, நிறைய சொத்து இருந்தும் மருத்துவ செலவிற்காக சொத்து இழந்து, தங்கைக்கு திருமணம் செய்து, கடைசியில் இருக்கும் ஒரே ஆட்டோவை வைத்து தான் பிழைப்பு. எல்லாரையும் கரை சேர்த்து சினிமாவில் சேரப் போவதாக சொன்னார்..

ஹீரோ வா போகப் போறீங்களா.. என்று நகைச்சுவையாக கேட்ட போது, கதை கவிதைகளில் இருக்கும் ஆர்வம் சொன்னார். தனியாக தான் தமிழ் இலக்கியம் படித்து முடித்ததாக சொன்னது தான் ஆச்சர்யம்.. இதை தவிர சுஜாதா புத்தகங்கள், கம்ப்யூட்டர், கவிதை, சினிமா என்று இவர் உலகம் இன்னும் படர்ந்து விரிந்தது. அவர் பேச பேச ஆச்சர்யம் தொடர்ந்தது.

இறங்கும் போது,

" உங்கள் எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய என்னுடைய வாழ்த்துக்கள் " என்றேன்..

அவர் சிரித்தார்.. பின்பு ..

" எந்த ஏரியாம்மா நீ "என்று வினவினார். சொன்னவுடன்.. அது ரொம்ப தூரம்மா.. சீக்கிரம் முடிச்சு பத்திரமா போங்க” என்று சொல்லி விட்டு ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கி சாலை கடக்க உதவினார். நாங்கள் மண்டபம் செல்லும் வரை எங்கள் வழி பார்த்தார்.

இது போன்ற சின்ன சின்ன உறவுகள் தான் வாழ்க்கையில் இன்பங்களை தெளிக்கிறது.

இந்த பதிவு : ஆட்டோக்கார அண்ணன்களுக்கு சமர்ப்பணம்..

என்ன இருக்குனு சுதந்திர தினம் கொண்டாடணும்

2009-08-15T23:36:00.000-07:00

என்ன இருக்குனு சுதந்திர தினம் கொண்டாடணும் நான்..

ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடியில இருந்தே வர ஆரம்பித்து விட்டது சுதந்திர தின கொண்டாட்டங்கள். அலுவலகத்தில் பாரத விலாஸ் மதிய சாப்பாடு, நாட்டுப்பற்றை தெரிவிக்கும் உடைகள் அணியும் போட்டி, காலை கொடியேற்றல், வித வித கலர்களில் பல மின்னஞ்சல்கள், இந்தியாவின் புகழைப் பற்றி, இந்தியாவின் வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களைப் பற்றி, முதல் சுதந்திர தினத்தின் புகைப்படங்கள், இப்படி இன்னும் எத்தனையோ.. அதோடு குறுந்தகவல்கள், டிவியில் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள், பள்ளிகளில் மார்ச் பாஸ்ட், இன்று மட்டும் விற்பனையாகும் தேசிய கொடிகள், எங்கு பார்த்தாலும் மூவர்ணத்தில் உடைகள், கொண்டாட்டங்கள்..

வழக்கமாக ஒரு கிராமத்திற்கு சென்று, அங்கு நடக்கும் விழாக்களில் கலந்து வருவது வழக்கம். இந்த முறை அப்படி ஏதும் நடக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் அதிகமாக இருந்தது. தேசிய கொடியைக் குத்திக் கொண்ட போதும் அத்தனை நாட்டுப்பற்று பொங்கவில்லை.

நிலவி வரும்
தொலைக்காட்சி .. / சினிமா.. / மீடியா…
• “Z” தொலைக்காட்சியில் சுதந்திர தின விழாவிற்கு முந்தையை தினம் தேசப்பற்று பெருக்கெடுத்து பொங்க வைக்கும் படம் “காதல் என்றால் என்ன” என்ற திரைப்படம் திரையிட்டார்கள்.. விஷ்வா, தியாவின் தேசப்பற்று புல்லரிக்க வைத்தது..

• ஆனந்த விகடன் (19/8) இதழில் 40ம் பக்கம் சத்குரு வாசுதேவ் அவர்களின் தொடர் வெளியானது. அதற்கு முந்தைய பக்கத்தில், நனைந்து இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் புகைப்படத்தை போட்டு அவர்கள் கொடுத்து இருக்கும் வாசகம் இது தான்.. “புறமுதுகு பார்ட்டியை கண்டுபிடிச்சீங்களா(அது வேற போட்டோ).. இப்போ அடுத்த சவால்.. நனைஞ்சிருந்தாலும் நான் செம ஹாட் நாட்டுக் கட்டை” எனும் இந்த பியர்ல் ப்யூட்டி யார்.. பத்த வைக்கிற பாருன்னு பார்க்க பக்கம்..47” .. அட இப்போ தான் கவனித்தேன்.. அடுத்த பக்கத்தில் இதை விட ஏகபோக கேள்வி..

• நம்ம நிமீதா அக்காவின் திரைப்படமான இந்திர விழாவில் அவர் கொடுத்த தெய்வீக புகைப்படங்கள் எல்லாப் பெண்களையும் பெருமை படுத்தியது. இதில் வேறு அனைவரையும் மச்சான் என்று சொல்லி அவனையும் கேவலப்படுத்தறா.. காசி தியேட்டரில் வெளியிட்ட அந்த பெரிய பேனரில் போவோர் வருவோர் கவனம் சிதறியடிக்கப்பட்டது.. நிர்வாணப் புகைப்படத்தை விட கேவலமாக இருந்த அதை யாரோ பாவி கொடுத்த புகாரின் பெயரில் எடுத்து விட்டார்களாம் பாவம். அதே ஆனந்த விகடனில், நமீதாவின் புகைப்படத்திற்கு கீழே இருக்கும் ஒரு சின்ன கார்ட்டூன் கமெண்ட் ( க்ளோபல் வார்மிங்கிற்கு நீங்களும் ஒரு காரணம்.. ) – இது உங்களுக்கு புரியலைன்னா.. இந்த சமுதாயத்தை விட்டு நீங்க ரொம்ப தூரத்தில இருக்கீங்கனு அர்த்தம்..

• NDTV யின் சமீபத்திய சாதனை “ராக்கி சாவந்தின் சுயம்வரம்”.. இந்தி நிகழ்ச்சி.. கவலை படாதீங்க.. விரைவில் விஜய் டிவியும் அதை தொடர்ந்து கலைஞர் டிவியிலும் அது போல நிகழ்ச்சிகள் வரலாம். கரு இது தான். ஒரு பெண்ணின் சுயம்வரம் ரியாலிட்டி ஷோவாக நடைபெறும்.. போட்டியில் பங்கு பெறும் நேயர்களில் இருந்து ஒருவரை தேர்ந்தெடுத்து அவரை நேரடி ஒளிப்பரப்பில் மணந்து கொள்வார். ராக்கி சாவந்த்(rakhi sawant) தெரியாதவர்கள் கூகிலிட்டு அவரைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளலாம். இதில் மற்றுமொரு பெருமையான விஷயம் – இவரை மணந்து கொள்ள விண்ணப்பங்கள் வந்த மொத்த எண்ணிக்கை இருபது ஆயிரம். இன்னும் சொல்றேன் கேட்டுக்கோங்க.. வடிகட்டிய போட்டியாளர்கள் சிலருடன் ஒருவருக்கு ஒரு நாள் வீதமாக ராக்கி டேட்டிங் (Dating) செல்வார். அப்படி செல்லும் போது முத்தமிடலாம், நடனமாடலாம், பரிசு கொடுக்கலாம். இதெல்லாம் பிடித்தால் அம்மணி அடுத்த ரவுண்டுக்கு அவரை செலக்ட் செய்வார். தரமான நிகழ்ச்சி என்பதால் எந்த படுக்கையறை காட்சிகளும் ஒளிப்பரப்பவில்லை என்று பலரும் வருந்துகிறார்கள்.

• இதெல்லாம் பாக்குறப்போ நம்ம மெகா சீரியல் பரவாயில்லை தானேனு யோசிக்கறவங்க – தயவு செய்து கவணிக்கவும். இரண்டு பெண்டாட்டி அல்லது புருஷன், ஜெயில் காட்சிகள், பழி வாங்கும் காட்சிகள், கொலை செய்யும் குரூர குணம் படைத்த ஒரு வில்லன் / வில்லி, தேமே என்று அழுவதற்காக ஒரு கதாப்பாத்திரம், பெண்டாட்டியை தவிர வேறு ஒருத்தியுடன் உறவோ அல்லது காதலோ இருக்கும் ஆண், கணவனையே சவால் செய்யும் பெண்கள் - - - இது எதுவுமே இல்லாத ஒரு மெகா சீரியல் ஒண்ணு சொல்ல முடியுதா பார்ப்போம்.. ஆனா சொல்லிக்கொள்வது மட்டும் குடும்ப பாங்கான நாடகமாம். எந்த குடும்பத்தில இப்படி எல்லாம் நடக்குதோ..

• இதுக்கு மேல இல்லைன்னு நினைக்காதீங்க.. இன்னும் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருப்பதால், பின்னூட்டங்களில் தொடரலாம் இன்னும் இது போல ஏராளமான கருத்துக்களை..

சமுதாயம்..

• தீவிரவாதம், வள்ளுவர் சிலை எழுப்பினதுனால தகராறு, மாநிலங்களுக்குள் தண்ணி தகராறு, மொழிக்காக தகராறு, சொந்தகாரங்களிக்குள்ள தகராறு, கட்சிகள் தகராறு, கட்சிகளுக்குள் பதவிக்கு தகராறு, அண்ணன் தம்பி சொத்து தகராறு, புருஷன் பொண்டாட்டி தகராறு, இந்த ஊர் சைனாவுக்கா, இந்தியாவுக்கா னு கூகுளோடு தகராறு, ஒரே அலுவலகத்தில் ப்ரொமோஷனுக்காக தகராறு, ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் தகராறு – சொல்லிக்கிட்டே போகலாம்.. தகராறு மட்டும் தான் வரலாறில் இருக்க போகிறது..

• எப்போதும் நிரம்பி வழியிம் டாஸ்மாக் கடைகளை நான் தினம் தினம் கடந்து தானே செல்கிறோம். காலியான டாஸ்மாக் கடைகளை காண்பதே அரிதாகத் தானே இருக்கிறது. அத்தனை வருமானம் ஈட்டுவதால் தானே சம்பள உயர்வு. ரிசஸ்ஷன் எல்லாம் டாஸ்மாக்கை தீண்ட முடியுமா?

• காலை 9 மணியளவில் அரசு போக்குவரத்து பேருந்துகளில் பயணித்து உள்ளீர்களா.. 40 பேர் ஏற்றிச்செல்ல வேண்டிய பேருந்தில் 40 பேர் புட்போர்டில் மட்டும் தொங்கிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.. நெரிசல் என்ற வார்த்தையை தவிர வேறு வார்த்தை இல்லை இதை விவரிக்க.

• அந்த நெரிசலிலும் தன் காம இச்சைகளை தீர்த்து கொள்ளும் புழுக்களை 98 சதவிகித பெண்கள் சந்தித்து இருப்பார்கள். இதைப் பற்றிய கதையை படித்த பல பெண்கள் தனியாக என்னிடம் தாங்கள் சந்தித்த அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

• சின்ன சின்ன தோல்விகளுக்கெல்லாம் “ஐய்யோ எனக்கு செத்து போயிடலாம் போல இருக்கு”, “ஐய்யோ வீட்ட விட்டு எங்கயாச்சும் போயிடலாம்” என்று அடிக்கடி சலித்து கொள்ளும் இளைஞர்களுக்கு என்ன தன்னம்பிக்கை கற்றுக் கொடுத்துள்ளது இந்த கல்வி / சமுதாயம்

• கிரெடிட் கார்ட், சாடர்டே நைட் பார்ட்டி, சோஷியல் ட்ரிங்கிங், டேட்டிங், டிஜே, ட்ரீட் – இப்படி புதுப்புது யுத்திகளில் சென்று கொண்டிருக்கும் நாகரீகம்.

• களத்தில் சென்று வேலை செய்யாமல், இதுங்க உருப்படாது என்று வியாக்கானம் பேசும் என் போல் சிந்தனையாளர்கள்.

- சிந்தனை.. கேள்விழி (திவ்யா செந்தமிழ் செல்வன்

உங்கள் கருத்துக்களை பின்னூட்டங்களில் இடவும்

உலக இடது கையாளர்கள் தினம் - ஆகஸ்ட் மாதம் 13ம் தேதி

2009-08-13T07:52:00.000-07:00

இன்று உலக இடது கையாளர்கள் தினம். நானும் இடது கையாளர் என்பதில் எனக்கு மிகவும் பெருமையாக உள்ளது.
காலை கிடைத்த ஒரு குறுந்தகவல் தான் இந்த தினத்தைப் பற்றிய ஞானம் எனக்கு வழி வகுத்தது. எல்லாவற்றிற்கும் வலைத்தளம் இருப்பது போல, இடது கையாளர்கள் தினத்திற்கும் ஒரு தனி வலையே இருந்தது. அதிலிருந்தும், மற்றும் சில தளங்களிலிருந்தும் சேகரிக்கப்பட்ட சில தகவல்கள் உங்களுக்காக..
• Sinistrophobia – என்பது இடது கைப்பழக்கம் இருப்பதற்கு அல்லது இடது புறத்தில் இருக்கும் பொருட்களுக்கு பயப்படுவது
• பலருக்கும் இடது கைப்பழக்கம் இருக்கும் போதிலும், மிகவும் சிலர் மட்டுமே முழுமையான இடது கைப்பழக்கம் உள்ளவர்களாக இருப்பர்.
• இந்த தினம் முதன்முதலில் 1976 ஆகஸ்ட் மாதம் 13ம் தேதி அன்று தொடங்கப்பட்டது
• எல்லா போலார் கரடிக்குட்டிகளும் இடக்கை பழக்கம் உள்ளவைகளே
• இரட்டையர்கள் ஒருவர் இடது கைப்பழக்கம் உள்ளவராக இருப்பதற்கு அதிகமான வாய்ப்பு உள்ளது
• இவர்களுக்கு தண்ணீர் அடியில் பார்த்து சுதாரித்து கொள்ளும் திறன் அதிகமாக இருக்கும்
• இவர்கள் டென்னிஸ், பேஸ்பால், நீச்சல் போன்ற விளையாட்டு துறையில் சிறந்து விளங்குவதுண்டு
• கண்ணாடி எழுத்துக்கள் (அதாவது எழுத்துக்களையே திருப்பி திருப்பி எழுதுவது) இவர்களுக்கு மிகவும் எளிதாக இருக்கும்
• 3-D வடிவங்கள் எளிதில் புரியும்.
• அமேரிக்காவின் கடைசி ஆறு ஜனாதிபதிகளில் நால்வர் இடக்கை பழக்கம் உள்ளவர்கண் தான்..
• நீங்களும் இந்த பழக்கம் உள்ளவராக இருந்தால் கொண்டாடுங்கள். இது நமக்கான தினம்..

If tomorrow comes.. (Short Story)

2009-08-06T10:58:00.000-07:00

“Why didn’t you just kill him? “ I asked Swetha furiously.

Without expecting a reaction like this, Swetha was even more embarassed. She hushed me to keep quiet but I couldn’t. I was sensing the rage growing inside me.

“Please… Talk slowly“ begged Swetha trying to make sure Geetha akka* doesn’t hear our conversation.

Swetha is my 14 year old neighbour and despite our age difference we were best buddies. Most of our weekends are spent together and we share all the stories. I used to tell her about our team treats, funny posts in BB, forwards and all the general things that she would understand.

She in turn would tell all her school stories, the nicknames for teachers, the create reasons by students for not completing homework, the non ending fight and clash between girls and guys, the boring classes, the jokes cracked by students, how they sleep in history classes and always she will be having some new story about someone and would narrate them very animated that I would just realize I was also a school student.

But today when she shared the incident with me, I really wished I didn’t narrate the things as it happened.

“As every other day, I just completed my tuition classes and was returing in 49A. Then I saw this guy, who kept staring at me. Had a weird smell from him and I think he was totally drunk that time. He was little away from me and I turned away from him. But you know what, in some time, he was just behind me. When there was a sudden break he kept his hands on me. I thought it was just my mistake. But then his hands crept on me. He pinched me here and here.. “

Swetha stopped. She was totally embarassed. Blaming her narrative skills, I just felt how she would have felt. After sometime, she continued,

“I felt so bad so I just moved away. The bus was so crowded so I was left with less space. I turned to see if he was gone but he kept smiling at me and even winked at me. Next time when I saw he was giving flying kisses to me. Silly people, no one noticed his actions also. When he was about to get down he just slapped my back and got down. This is happening often. I think that guy is following me.”

That was the moment I lost my control. I asked myself, why these kinds of worms live in this world. That was the time I started shouting filled with rage. Our conversation came to an abrupt end when Swetha mom entered her room to give us some snacks. Feeling very upset, I had to leave. I told her to come to my room after sometime.

Like all other parents, Swetha parents wanted her to score good marks in her board examination and enrolled in one of the best tuition center which was quiet far away from her house. Her classes would last till 8 o clock in the night and she would have to catch public transport to reach her house. I couldn’t stop noticing about the irony where all these education systems claim to give the bestest of best education but still don’t inculcate any courage in these kids to face these kind of complex situations. While they keep insisting on how to be successful in education and life, they don’t teach how to overcome small and simple failure in life.

In a way, I felt what happened to Swetha is nothing new. Almost all girls and ladies, travelling through the public transport come across these kinds of worms every now and then. I have never been an exception. I was able to relate myself to the situation easily.

I started thinking of solution to the problem faced by Swetha. She never asked for it. She just wanted to share what has happened to her. She thought she will just keep within herself and not trouble her parents about it. What she did not know was that her parents already observed that she is facing some issue in tuition. They thought it would be something related to classes and asked me to find it out. It turned out to be this. I thought am I taking this issue too seriously. Though I acted to be bold in front of her, I knew inside the countless time, I have played the same mute role.

I was agonized a lot owing to the fact that Swetha is too young to face notorious guys like him. While I see the kid in her, that worm has seen the woman inside her. Like some philosophers say, if you travel in Madras public transport, these kinds of incidents are bound to happen. If you don’t want anyone to touch you, buy your own Vehicle. These philosophers mostly turn out to be the ‘conduct’ors.

Lost in thoughts, I didn’t realize I slept the whole afternoon. Evening when Swetha came, I recollected all the conversation. As we sipped a cup of coffee we discussed what do we do about it. Swetha was trying to run away from the problem. She didn’t want to blow this up. She got promise from me that this is not going to the ears of her parents. I was planning to tell to her parents but to gain her confidence I promised the same.

I started lecturing about how to be brave. Advising was lot easier than following the same. I repeated most of the words I heard from a self defence session. I told her to be brave and face the situtaion. Nothing will help running away from the problem because one day when you return back, the problem would be still there.

After lot of brainstorming including complaint to police, slapping the guy in slipper, change the bus, stop going to tuition, asking Geetha akka* to accompany her to classes, poking the guy back in safety pin, we finally settled in something feasible for Swetha to do without any trouble. As per our plan, I handed over my old mobile to her. It contained my old prepaid simcard with zero balance.

Our plan was quiet simple. Monday night, Swetha would be taking the mobile to her tuition classes and while returning she would not run away from the guy. She would be standing just beside him and exactly at 8.15 I would be giving her a call. She will be asking the guy to talk over the phone. I promised her that I will ask any of my male friends to talk like a police official and threaten him. If he still doesn’t stop his wormish acts, I promised to accompany her to tuition till things get resolved. Swetha agreed to it after considering other options.

Monday as the first task, I asked karthik to help me with this work. His coarse voice would definitely give the police feeling I thought. He happily agreed to it. At around 8 o clock in the night, I was even more tensed. I called up Swetha. She was not reachable. I sensed something is going to be wrong. Just then karthik pinged me.

“Hey, I had a small fight with my girlfriend ya. She is very upset with me. I need to rush now to pacify her. Please ask someone to help you out. I am really sorry. If we can call your friend tomorrow, I am definitely in”

Before I couldn’t read his message, he went offline and his phone line was busy. Now that started increasing my heart beat rate. I didn’t want anyone to include in this. I tried asking couple of friends and they just laughed at me and went away. They weren’t sure how they would be sounding like a police man. I tried to keep myself cool but it was pretty tough.

I decided to call Swetha to stay away from the guy. We can work out the plan some other day. Till then use the same old technique of hiding from monster I thought of saying her. She wasn’t reachable even then.

I realized we should have worked on the logistics better. Atleast recharged my card so that she could have updated me what was happening. It was like one way communication and that wasn’t happening too. I left office immediately and took a cab to home. I was expecting to see Swetha in embarassed or angry face. I have let her down completely when she totally believed me.

I reached her home at 9.15 and entered her room. She just got refreshed and winked at me. All my pressure signals got relaxed and my breathing was turning to normal. She gave my mobile back. It had no power. She had not charged it before taking it to tuition. Before I could ask more, Swetha has started her narration.

“You know what happened today? I didn’t charge the mobile. Anyways for some safety I took it. I was waiting in bus stop. That fellow was also there in the stopping. Whenever I skipped the buses, he too skipped it. I thought there is no escape so I got into the bus. He too got into it. He was standing just behind me. The bus was not so crowded that time so I moved easily away from him. But he didn’t stop. He too came near me. Then in next few stops, bus was again full. He was with all smiles. He smells like a pig you know. I remembered your words. So I didn’t run away from him. I turned back to him and stared at him. He didn’t stop smiling. Then one idea flashed me. I took the phone and acted as if I am calling a police officer. I told “Hello is this police officer Ganesh. I am Balu’s daughter uncle. Remember I told you about a guy. He is here. Can you talk to him? “ and I turned to give the phone to him. You know what, after hearing the first word itself he started running away from me. I started searching for him but he started hiding from me. You won’t believe me. He got down from the bus in next stopping. What he didn’t know was that I was using a phone with no power.. ha ha ha “

Swetha was laughing loud. I too joined her happiness and hugged her. She thanked for giving the confidence. I winked back. She didn’t know that she was the one who gave me the confidence. She gave back the mobile to me. She showed a big safety pin and told me

“Tomorrow if he comes near me, I am going to give him accupuncture treatment” ..

ஆன்சைட் டைரீஸ்.. முன்னுரை

2009-07-31T12:23:00.000-07:00

முன்னுரை..

மே 2007 – அக்டோபர் 2007

தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் வேலைக்கு சேரும் எல்லா இளைஞர்களுக்குமே அடிப்படையாக ஒரு எதிர்ப்பார்ப்பு இருக்கும். அது தான் வெளிநாடு செல்லும் கனவு. அப்படி ஒரு கனவு இருக்க வேண்டும் என்று கூட தெரியாமல் நான் வேலையில் சேர்ந்தேன். வேலைக்கு சேர்ந்து இரண்டு வருடங்களில் ஒரு நாள் மேனேஜர் வந்து வெளிநாட்டுக்கு போறதுல உங்களுக்கு ஏதாவது ஆட்சேபனை இருக்கானு கேட்ட போது இல்லை னு சொல்றது தானே மனித இயல்பு (சில சந்தப்பங்களைத் தவிர) .. அதைத் தான் நானும் சொன்னேன். என்னுடைய பெயரும் வெளிநாடு செல்ல வேண்டிய விண்ணப்பங்களில் இணைக்கப்பட்டது.. நாளடைவில் அதைப்பற்றி நான் மறந்தே போயிருந்தேன்..

அந்த காலக்கட்டத்தில் தான் US கன்சலேட் கொஞ்சம் கடுமையாக ‘விசா’க்களை அளிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. லாட்டரி மூலம் விண்ணப்பங்களை தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு மட்டும் தான் அனுமதி வழங்கப்பட்டது. என்னோட கெட்ட காலம் எனக்கு பச்சை கொடி அளித்தது. ஆனால் என்னுடைய சில நண்பர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. அவர்களுக்கு எல்லாம் வெளிநாடு செல்வது மிகப்பெரிய கனவாக இருந்தது. கால சுழற்சியில் எனக்கு அந்த சமயத்தில் வெளிநாடு செல்ல முடியாத சூழ்நிலை ஏற்ப்பட்டு இருந்தது. உடல்நிலையும் அப்போது சரியாக இருந்திருக்கவில்லை. அக்டோபர் மாதம் 2007. ஆகையால் நான் எனக்கு வந்த வாய்ப்பை நிராகரித்தேன். எனக்கு ஆறு மாதம் அவகாசம் அளிக்கப்பட்டிருந்தது முடிவை மாற்ற..

மே மாதம் 2008 ம் ஆண்டு

மீண்டும் ஒரு புதிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. மூன்று மாதத்திற்கு மட்டும். அதற்கு செல்ல முடியுமா என்று அழைப்பு விடுக்க.. அதிகம் பந்தா செய்யாமல் ஒத்துக்கொண்டேன்..

அடுத்தடுத்த நாட்களில் பயணத்திற்கான தயாரிப்புகள் நடக்க ஆரம்பித்தது. அப்போது இரண்டு பெரிய விஷயங்கள் தான் என்னை பீதியடைய செய்தது..
• ஆங்கிலத்தில் பேச வேண்டும். பள்ளிக்கூடத்தில் மட்டும் தான் ஆங்கிலத்தின் மகிமை உணர்த்தப்பட்டது. பிறகு கல்லூரியிலும் சரி அலுவலகத்திலும் சரி, பெரும்பாண்மையான நேரம் தாய் மொழியில் தானே பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். தொடர்ந்து ஆங்கிலத்தில் பேசினால் திக்கி திணற வேண்டுமே..
• உடை.. இதை விட ஒரு பெரிய இக்கட்டு எனக்கு அப்போது வந்ததில் இல்லை. அலுவலகத்தில் சர்ட் பேண்ட் மட்டுமே அணிய வேண்டும். சின்ன வயதில் பாவாடை சட்டை வசதியாக இருந்தது. அப்புறம் ஒரு காலக்கட்டத்திற்கு பிறகு எனக்கு சுரிதார்கள் மட்டுமே வசதியான உடையாக இருந்தது. வெள்ளிக்கிழமைகளில், விழாக்களில் கூட அது மட்டும் தான் எனது உடையாக இருந்தது. ஜீன்ஸ், சட்டை பேண்ட் எல்லாம் பழக்கமே இல்லை.

பயணம் உறுதியான பிறகு அலைந்த ஒரே விஷயம் – சட்டை பேண்ட்க்குத் தான். பல டெய்லர்களிடம் அலைந்து கடைசியில் எங்கேயோ ஒரு மூலையில் கிடைத்தார் ஒரு டெய்லர். ஒரு 6 செட் துணிமனித் தைத்து ரெடி செய்தாயிற்று..

மற்ற விஷயங்கள் எல்லாம் அலுவலகத்திலேயே ஏற்பாடி செய்யப்பட்டு இருந்தது.. ஜூன் 21 அன்று பயணம்.. எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாமல் நாட்கள் கழிந்து கொண்டிருந்தது..

ஜூன் 19ம் தேதி.. அன்று உறவினர் வீட்டில் இருந்ததால் இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்ல வேண்டியதாயிற்று.. வழி தோறும் ஆயிரம் கேள்விகளுக்கு கேட்டு, அதற்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். எதையோ விட்டு விட்டு செல்வது போலவே இருந்தது. அலுவலகத்தை சேர வேண்டிய சாலை மாறுகையில் நானும், சைக்கிளில் வந்த ஒரு சிறுவனும் நேருக்கு நேர் மோதிக் கொண்டோம்.

வண்டி என் மேல் விழுந்தது. அவன் சைக்கிள் அவன் மேல விழுந்து இருந்தது. அவனுக்கு உதவி செய்தேன். ஐயோ கை வலிக்குது.. கை ஒடைஞ்சு போச்சு என அழ ஆரம்பித்து விட்டான் அவன். அவனை சமாதானம் செய்து விட்டு, அலுவலகம் நுழைந்தென். எனக்கும் கொஞ்சம் அடிப்பட்டு இருந்தது. அந்த சிறுவனின் வலி என்னை ரொம்ப பாதித்தது. இருவர் மீதுமே தவறு இருந்தாலும் என்னை என்னால் சமாதானம் செய்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

அவனுக்கு கைச்கிள் ரிப்பேர் செய்யும் செலவு, மருத்துவமணை செலவு, சிறியதாக எலும்பு முறிவு ஏற்ப்பட்டு விட்டதாக சொன்னதால் அதற்கு போட வேண்டிய மாவுக்கட்டு செலவும் என் தலையில் வந்து விழுந்தது. என்னை அடையாளம் கண்ட ஒரு ஆட்டோக்காரர் வந்து என்னை அவனிருக்கும் மருத்துவமணைக்கு அழைத்து சென்றார்.

சிறுவனின் தாயார், அங்கே வந்து புலம்ப ஆரம்பித்தார். (அப்போதும் அவர் அழுதது.. என் புருஷன் குடிச்சிட்டு வந்து அடிப்பாரே தான்) என்ன பேசினாலும் கடைசியில் ஒரு தொகைய குடுத்தா நாங்க எந்த பிரச்சனையும் பண்ண மாட்டோம் என்று கூறிவிட்டனர் தாயாரும், அண்ணனும்.. வாரா வாரம் புத்தூர் போகணும், கார் வச்சித் தான் போகணும் என்று அவர்கள் செய்த கணக்கின் தொகை 3000.

என்னுடன் வந்த எனது அலுவலக செக்யூரிட்டு, “வெளிநாடு போறீங்க.. எதுக்கு இவங்களோட பிரச்சனை” என்று எடுத்து சொல்ல சரி என்று 3000 ரூபாய் எடுத்து கொடுத்து முடிந்தது அந்த சமாச்சாரம். எப்படியும் இவங்க புத்தூருக்கே போகப்போறதில்லை என்று தெரியும். இருந்தாலும் இப்படி விழுந்துட்டியே என்று அந்த சிறுவன் திட்டு வாங்காமல் ஏதோ அவன் மூலமா கொஞ்சம் வருமானம் வந்ததேனு அவங்க நினைச்சு அவனை விட்டால் போதும் என்ற எண்ணம் தான் மேலோங்கி இருந்தது. அந்த கால சூழ்நிலையில் அதை மட்டும் தான் என்னால் செய்ய முடிந்தது. இன்னும் கூட அவனது அந்த வலிக்கு மனம் அடிக்கடி சினம் கொள்ளும். நான் செய்த பாவங்களில் அதையும் கணக்கில் வைத்திருக்கிறேன்.

அடுத்த நாளில் அங்கும் இங்கும் அலையவே நேரம் சரியாக இருந்தது. முன் பணமாக அளித்த 3000 டாலரையும் வாங்கிக்கொண்டு, பயணத்திற்கு தயாரானேன்.

ஜுன் 21 அப்பாவின் பிறந்த நாள். அதற்காக ஒரு கேக் வெட்ட வைத்து, கொண்டாடி , பிறகு குடும்பமே வந்து வழியனுப்ப(அப்பா, அம்மா, அண்ணா, அண்ணி, சித்தப்பா, சித்தி, பெரியப்பா மற்றும் பலர்), நான் விமான நிலையத்திற்குள் நுழைந்தேன்..

இனி ஜில் ஜில் தான்..

தொடரும்..
(பி.கு – இது கதையல்ல .. நிஜம்.. )

முற்பகல் செய்யின்…

2009-07-20T11:01:00.000-07:00

“என்னைத் தேடி காதல் என்ற வார்த்தை அனுப்பு உன்னைத் தேடி வாழ்வின் மொத்த அன்பைத் தருவேன் .. செல்லரிக்கும்” நான் செல்லை எடுத்தேன்..

“நான் தான் பேசறேன்.. எங்க இருக்கீங்க” – கொஞ்சலாய் கேட்டாள் ரேகா..

“வந்துட்டே இருக்கேன்.. நீ எங்க இருக்க.. “

“இன்னும் பத்து நிமிஷத்தில திருவான்மியூர் வந்திடுவேன்.. உங்களுக்கு வர எவ்ளோ நேரம் ஆகும்”

“உனக்கு முன்னாடி நான் அங்க இருப்பேன்..”

“சரி சீக்கிரம்.. “ கட் செய்தாள் ரேகா..

நான் போன் உள்ளே வைத்தபடி காரைக் கிளப்பினேன்.. குறைந்தது அரை மணி நேரமாகும் சேர..

“என்னைத் தேடி ..”..

“சொல்லு ரேகா”

“நான் சேர்ந்தாச்சு .. நீங்க”

“இதோ வந்துட்டே இருக்கேன்.. ஒரே டிராபிக் “

“என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட காத்திட்டு இருக்க முடியல.. உங்களை இப்பவே பாக்கணும்.. உங்களுக்காக காலேஜ் ல இருந்து கட்டடிச்சிட்டு வரேன்.. தப்பிக்கறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியும்ல”

“சரி சரி.. வந்துடறேன்.. ஆபீஸ்ல அட்டெண்டன்ஸ் போட்டுட்டு வரேன்”..

என்னோட பென்ஸ் சீறிக்கொண்டிருந்தது.. இன்னும் சோழிங்கநல்லூர் கூட சேரவில்லை..

“சரி அப்போ போன்ல பேசிட்டு இருக்கனும்”

“ம்.. பர்த்டே பேபிக்கு என்ன வேணும் “

“ஈ சி யார்-ல லாங்க் டிரைவ்.. அப்புறம் மாயாஜால்-ல மூவி.. அப்புறம் ..“

“அப்புறம் அப்படியே பாண்டிச்சேரி.. ஓகேயா”

“ஆசைத்தான் .. எனக்கு சீக்கிரம் வீட்டுக்கு போகணும்.. “

“அப்போ எனக்கு நீ பெரிய ட்ரீட் தரணும்.. “

“என் கிட்ட காசு இல்ல.. அப்பா காலைல நூறு தான் கொடுத்தார்.. என் கிளாஸ் பிசாசுங்க சாப்டாச்சு அதை”

“லூஸ் எனக்கு அந்த ட்ரீட் வேணாம்.. “

என் எண்ணம் புரிந்தவளாய் அவள் மூச்சுக்காற்று பலமாய் ஆனதை உணர்ந்தேன்..

“முதல்ல நீங்க வாங்களேன்.. “

“நான் கேக்குறதெல்லாம் தருவியா”.. வம்பிழுத்தேன்..

“கேக்கிறதுக்கு மேலயே தரேன் வாங்க.. “ நிச்சயம் அந்த குறும்பில் காதலை விட வேற ஒன்று அதிகமாக இருந்தது..

வேகமின்னும் கூட்டினேன்.. புது கார் என்பதால் ஸ்மூத்…..

“சொல்லு சொல்லு .. என்ன எல்லாம் தருவ” எனக்குள் உஷ்ணமேறிக் கொண்டிருந்தது..

காதலில் லயித்திருந்த எனக்கு அந்த லாரி தென்படவில்லை.. மிக அருகில் தான் ஒரு மஞ்சல் லாரி, யூ டர்ன் எடுத்தது..

100 மைல் வேகத்தில் வந்து கொண்டிருந்த எனக்கு இது எதிர்பாராமல் இருந்தது.. செல்லை வைத்த படியே கட்டுப்படுத்த முயன்றேன்

க்ரீரீச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச் – என்ற சத்தத்துடன் திருக்கிட்டு நின்றது என்னுடைய பென்ஸ். நல்ல வேளை லாரியோடு மோதவில்லை..

ஒரு கணவன் மனைவி வண்டியில் இருந்து வீழ்ந்ததை அப்போது தான் கவனித்தேன்.. சடாரென்று அமிலங்கள் சுரக்க எனக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்தது..

கைகள் நடுங்க .. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திணறினேன்.

வெறுமையா இருந்த ரோட்டில திடீர்னு கூட்டம் சேர ஆரம்பித்தது..

அந்த க்ரீச் சத்தமாத் தான் இருக்கனும்.. அது இன்னும் என் காதில ரீங்காரமிட்டுக்கிட்டே இருக்கு..

என்னோட இதயத் துடிப்பும் அதிக சத்தத்தோட அடித்தது..

விழுந்தவர்களை பார்க்க பயமா இருந்தது..

ஹலோ ஹலோ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த ரேகாவை பொருட்படுத்தாமல் நான் விரைந்தேன்.. திடீரென்று எப்படி கூட்டம் சேர்ந்தது தெரியவில்லை..

“டே டே டேய்” என்று கத்திக்கொண்டே என்னை நோக்கி ஒருவன் வந்தான்..

என்னோட பென்ஸ்-க்கு இன்னும் பதிவு எண் வராதது திடீரென்று நினைவிற்கு வந்தது .. அப்போ யாராலயும் பிடிக்க முடியாது..
வேகம் வந்தவனாய் நான் காரை திருப்பினேன்.. ஓடி வந்தவன் ரொம்ப கிட்ட வந்துட்டான்.. இன்னும் 2 பேர் வந்தாங்க..

காரில் புறப்பட்டேன். அப்படியே வந்த வழியி திரும்பினேன்.. வேகம் தானா கூடியது. அவன் துரத்திக்கொண்டே வந்தான்.. என்னோட வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாம பாதியில் நின்னான்..

எனக்கு வியர்த்து கொண்டே இருந்தது.. பார்த்த வரைக்கும் அவர்கள் இருவரும் உயிரோடு இருந்தார்கள்.. ஆனா ரத்தம் தெறித்திருந்தது.. எனக்கு ரொம்ப நாள் கழிச்சு அழுகை வந்தது..

கொஞ்ச தூரம் போய், ஒரு ஓரத்தில் வண்டியை நிறுத்தினேன்.. கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்தேன்.. முகம் துடைத்தேன். வியர்வை வந்து கொண்டே இருந்தது ..

பலர் என்னை துரத்துவது போல் பிரமை இருந்தது.. ஆம்புலன்ஸா இல்லை போலீஸ் வண்டியா தெரியவில்லை..

தூரத்தில் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சத்தம்.. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எனக்கு மிக அருகில் கேட்டது..

நான் காதைப் பொத்திக்கொண்டேன்.. சத்தம் போட்டு அழவும் பயமாக இருந்தது எனக்கு..

அந்த சத்தம் அடங்கியது.. அது ஆம்புலன்ஸ் தான்.. நிச்சயம் அது நான் செய்த கலவரத்திற்காக தான் இருக்கும்..

எனக்கு குற்ற உணர்ச்சி பெருகிக் கொண்டே இருந்தது..

மீண்டும் ஆபிஸ் சென்றேன்.. கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது.. எனது அருகிலேயே இரண்டு பெண்ஸ் இருந்தது.. இனிமேல் கண்டு பிடிக்க முடியாது என்று தைரியம் வந்தது.. அப்படியே விசாரணைக்கு வந்தா.. நான் ஆபீஸ்ல தான் இருந்தேன்னு சமாளிக்கலாம்..

என் முகத்தையும் யாரும் பார்க்கவில்லை. எனக்கு இன்னும் நிம்மதியாக இருந்தது. காரில் இருந்து இறங்கி நான் லாபிக்கு சென்று அமர்ந்தேன்..

ரேகா…

நான் செல்லை எடுத்தேன்.. 20 மிஸ்ட் கால்.. அ

“நெஞ்சே நெஞ்சே நீ எங்கே” ..

“ஹலோ ஹலோ.. தீபக்.. தீபக்.. எங்க இருக்கீங்க.. உங்களுக்கு நான் பேசறது கேக்குதா.. ஹலோ ஹலோ” ஏற்கனவே அழுது முடித்திருக்கிறாள்

“ரேகா.. ஒரு சின்ன ஆக்சிடெண்ட்.. எனக்கு ஒன்னும் இல்லை.. பதட்ட படாதே.. இப்போ நான் ஆபிஸ்ல இருக்கேன்.. நான் சொல்றத பொறுமையா கேளு”

“என்னது ஆக்ஸிடெண்டா.. தீபக் ஆர் யூ ஆர்ரைட் .. ஐயோ என்ன ஆச்சு.. எனக்கு பயமா இருக்கு”

“எனக்கு ஒன்னும் ஆகலை சொல்றேன்ல.. ஒரு பைக் இடிச்சிட்டேன்.. என்ன ஆச்சு தெரியலை.. திரும்பி வந்துட்டேன்”

“உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகலைல அது போதும் எனக்கு”

“இல்லைமா ஒன்னும் ஆகலை.. இப்போ அந்த வழியா என்னால வர முடியாது.. நீ ஒரு ஆட்டோ இல்லை கால் டாக்ஸி வச்சி இங்க வந்திடு.. நாம கோவலம் வழியா போகலாம்.. “

“வேணாம் சகுணமே சரி இல்லை”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை.. நீ வா.. எனக்கும் உன்னோட அணைப்பு தேவைப்படுது.. நீ தான் இப்போ எனக்கு வலி நிவாரணி எல்லாமே “

“உனக்கு தானே என்னோட உயிரே. சரி வரேன்.. ஆனா என் கிட்ட காசு இல்லை. “

“அது பத்தி கவலைப்படாதே.. நீ கிட்ட வந்து கால் பண்ணு.. நான் வந்து தரேன்”

“ம்.. ‘” ரேகா துண்டித்தாள்..

நான் என்னோட இடத்திற்கு சென்று மெயில் எதாச்சும் வந்துச்சா பார்த்தேன்.. அசட்டு தனமா “accident in OMR” கூகுளிட்டேன்..
ஆயிரத்திற்கு மேல் பதில் வந்தது.. எல்லாம் பைக் கார் ஆக்ஸிடெண்டாக இருந்தது.. இன்று நடந்த இடம் கூட “Accident Prone Zone” ஆக அறிவித்து இருக்கிறார்கள்.. இதுவரை கவணித்ததில்லை..

அப்படியே நேரம் கழித்தது..

“என்னை தேடி”

“எங்க டா இருக்க புஜ்ஜு” நான் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிட்டேன்

“வாசல்ல இருக்கேன்.. சீக்கிரம் வாங்க”

கடகட வென சென்றேன்..

தேவதை போல இருந்தாள் ரேகா.. அவள் அழுதிருந்தது அவள் மை காட்டி கொடுத்தது.. என் கைகளை பற்றிக் கொண்டாள்.. என் புன்னகை பார்த்த பின்னர் தான் அவள் முகமும் மலர்ந்தது..

அதே கால் டாக்ஸியில் மாயாஜால் செல்லாம் என முடிவு செய்தோம்.. மீண்டும் எனது காரில் பயணிக்க மனம் தயாராக இல்லை..

இருந்த படத்திற்கு கடைசி சீட்டில் டிக்கெட் வாங்கினோம்.. அவள் பேசாமல் இருந்தால்..

“நான் பயந்துட்டேன் உங்களுக்கு என்ன ஆச்சோனு”

“அதைப்பத்தி இனிமே பேசாதே.. நீ கொடுக்க வேண்டிய கொடு”

இருளிலும் அவள் கன்னங்கள் சிவந்தது தெரிந்தது..

திரைப்படம் எங்களை தொந்தரவு செய்யாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது..

நேரம் போனதே தெரியாமல் இடைவேளை வந்தது..

பசிக்குது என்று சேட்டையாக சொன்னாள் ரேகா..

“எல்லாமே உனக்கு தான்” – கண்ணடித்தேன்..

“பேசுகிறேன் பேசுகிறேன்.. உன் இதயம் பேசுகிறேன்” அவள் செல்லடித்தது..

“ஐயோ அண்ணா.. ஷ் ஷ் ஷ்.. “ என்று பாவித்தாள்..

இரண்டு கைகளிலும் பாப்கார்ன் வைத்திருந்ததால் நான் அவளுக்காக செல் பிடித்து காதில் வைத்தேன்..

“சொல்லு அண்ணா” – குழந்தை போல் பேசினாள் ..

அவள் காதருகே நானும் காது வைத்து கேட்டேன் எப்போதும்
போல..

“ரேகா.. உடனே வாடி.. அப்பா அம்மவை ஹாஸ்பிடல்ல சேர்த்து இருக்காங்க.. உனக்காக கோயில்ல அர்ச்சனை பண்ண போறப்போ எவனோ ஒரு கார்காரன் இடிச்சிட்டான்.. செலக்டிவ் ஹல்த் ஹாஸ்பிட்டல்.. சீக்கிரம் வா.. காசு இருக்கா உன்கிட்ட.. ரேகா ரேகா.. இருக்கியா “

ரேகா மயக்கத்தில் இருந்தாள்.. நான் ஓட்டமெடுக்க ஆரம்பித்தேன்..

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ – ஒன்பதாம் பாகம்

2009-07-18T02:10:00.000-07:00

மலர்விழி அவர்களுக்கு,

உங்க கடிதங்கள் எல்லாம் படிச்சேன். உண்மையில எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை. என்னைப் பத்தி தெரியாதவங்க படிச்சா, என்னை எப்படி எல்லாமோ திட்டிட்டு இருப்பாங்க.. மலர், நீங்க முதல்ல ஒன்னு புரிஞ்சிகோங்க.. உங்களை கல்யாணம் செஞ்சுக்கற சூழ்நிலையில நான் இருந்தா உங்களுக்கு முன்னாடி நானே ஐ லவ் யூ னு சொல்லி இருப்பேன். உங்களை பிடிக்காம தான் காதலை மறுத்தேன்னு நீங்க நினைக்கறது ரொம்ப ரொம்ப தப்பான விஷயம். எனக்கு உங்க மேல நல்ல மரியாதையும், நட்பும் இருக்கு.

நீங்க நல்லா யோசிச்சு பாருங்க – ஒருத்தனை காதலிக்கறதுக்கு முன்னாடி என்ன எல்லாம் அவனை பத்தி என்னவெல்லாம் தெரியனும்னு நீங்க நினைக்கறீங்க.. என்னைப் பத்தி என்ன எல்லாம் தெரிஞ்சு காதலிச்சீங்கனு தெரியலை. நான் கடந்து வந்து பாதையோ இல்லை என்னோட எதிர்கால திட்டங்களை பத்தியோ எப்பாயாச்சும் தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்பட்டு இருக்கீங்களா.. ஒருத்தன் நல்லா ஜோக் அடிச்சா அவன் கூட இருந்தாலே வாழ்க்கை நல்லா இருக்கும்னு அர்த்தம் பண்ணிக்கிட்டீங்களா என்ன.. என்னோட மாத வருமானம் எவ்வளவு தெரியுமா?
கூழோ கஞ்சியோ உன்னோட வாழற வாழ்க்கை தான் எனக்கு நிம்மதினு மெகா சீரியல் வசனமெல்லாம் பேசாதீங்க. நீங்க எப்படினு எனக்கு தெரியாது. நான் உண்மைகளோடு வாழறது தான் விரும்பறேன்.

சரி. கொசுவத்தி சுருள் எல்லாம் பக்கத்தில வச்சிக்க வேணாம். சுருக்கமா சொல்லி முடிச்சிடறேன். நாட்டில 40 சதவிகித குழந்தைகளை போல நானும் படிக்க கூட காசில்லாம திக்கி திணறி தான் படிச்சேன். என்னோட ஊர் மொத்தமும் சேர்ந்து தான் என்னை படிக்க வைச்சாங்க. கல்லூரி வரப்போ கொஞ்சம் எங்களோட குடும்ப நிலை கொஞ்சம் உயர்ந்தது. பிறகு வேலை. நல்லா கை நிறைய காசு. பகட்டான வாழ்க்கை வாசல்ல நின்னு வரவேற்துக்கிட்டே இருந்தது. வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் மாதமே எனக்கான இடம் இது இல்லைனு முடிவு பண்ணிட்டேன். ஆனாலும் பொருளாதார முன்னேற்றத்துக்காக ஒரு மூன்று ஆண்டுகள் வேலை செய்தேன். என் சமுதாயப்பணியை பற்றி என் நண்பர்கள் பலருக்கும் தெரியும். அவர்களுக்கு இது செய்வது குறிந்து மசிழ்ச்சி. இது போல செய்ய நிறைய ஆர்வம் இருக்கு. ஆனால் அவங்களுக்கு நேரமில்லை. அதனால என்னை அவர்கள் ஊக்கம் கொடுத்தாங்க. அவர்கள் எனக்கு மாத சம்பளம் தராங்க. என்னுடைய மாத வருமானம் ரூபாய் நாலாயிரம் மட்டுமே. மீதி தொகையை குழந்தைகள் படிப்பிற்காக நேரடியா செலவு செய்யறேன். இப்போ ஒரு வருஷத்தில எத்தனையோ கத்திக்கிட்டேன். தினம் தினம் தெளிவு கிடைச்சுட்டே இருக்கு. நான் போற பாதை சரி தான்னு மனசு சொல்லுது.

அஜித் மாதிரி சொல்லனும்னா.. நான் தனி ஆளு இல்லை. ஆனா நான் தனியா போக வேண்டிய பயணம் இன்னும் ரொம்ப தூரம் இருக்கு. காதலோ கல்யாணமோ யோசிக்கற அளவுக்கு நான் இப்போதைக்கு இல்லை. என்னோட பதில் உங்களுக்கு இப்போ இன்னும் தெளிவா தெரிஞ்சு இருக்கும்..

ஆனா உங்க கிட்ட நான் மன்னிப்பு கேக்கத்தான் வேணும். அகல்யா கல்யாணத்தில நான் உங்களை புண்படுத்திட்டேன். அதே தெரிந்தே செய்த ஒரு தவறு தான். நீங்க முதல்ல காதல் சொல்லி நான் மறுத்தப்போ, நீங்க அதுல இருந்து மீண்டுவிடுவீங்கனு நினைச்சேன். அடுத்தடுத்த சந்திப்புல ஏதோ வாழ்க்கையில பெரிய கொடுமை நடந்திட்ட மாதிரி நீங்க நடந்துக்கிட்டது ரொம்ப நெருடலா இருந்துச்சு. அதனால தான் நான் விலகிட்டேன். காலத்தில் நீங்க மாறிடுவீங்கனு நினைச்சேன். ஆனா பாக்கலனாலும் காதலிப்பேன்னு விக்ரமன் படத்து கதாநாயகி மாதிரி நீங்க இருப்பீங்கனு எதிர்பார்க்கலை.
ஏங்க நீங்க காத்திருந்து தான் ஒருத்தன் உங்களை காதலிக்கனும்னா அவனுக்கு உங்க கிட்ட உண்மையான காதலிருக்குமா..

அகல்யா திருமணத்திற்காக நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வரலாம் என்று தான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் வைஷ்ணவி என்னிடம் நீ இன்னும் காதலிப்பதாக சொன்னபோது தான் சரி ஒரு வலி கொடுத்தா தான் விடுபடுவீங்கனு நினைத்தேன். சொல்லி புரிய வைக்கத் தான் நினைத்தேன். உங்க கண்ணில் இருந்த காதல் தெரிந்து தான் கொஞ்சம் அலட்சியமான நடந்து கொண்டேன்.
அதனால் உங்களுக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை நீங்களே உணர்ந்து இருப்பீர்கள்.

ஒரு ஆடை முதல் தடவை உடுத்தும் போது தான் பரவசம் இருக்கும். காதலும் அப்படித்தான். காதலில் மூழ்கி, திளைத்து, ரசித்து, வலித்து, விடுபட்டு விட்டேன். அடுத்த முறை காதல் வந்தால் பக்குவத்தோடு தான் அனுகுவேன். நிச்சயம் சொல்லி அனுப்புகிறேன். கணவரோடு வந்து வாழ்த்துங்கள்.

என்றுமே நட்புடன்,
இளஞ்செழியன்.

எந்த கடையில நீ அரிசி வாங்குற…. முதல் பாகம்

2009-07-15T10:55:00.000-07:00

எந்த கடையில நீ அரிசி வாங்குற….

பாலசந்தர் சார் இந்த வாக்கியத்தின் விளைவுகளை தெரிந்து டூயட் படத்தில் போட்டாரா தெரியவில்லை.. எல்லா குண்டு நண்பர்களும் நித்தம் நித்தம் சந்திக்கும் கேலிகளில் இது முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.

உடல் கொஞ்சம் பருமனாக இருக்கும் எங்களுக்கு (என்னையும் சேர்த்து) அவர்களை ஒரு தனி பிரணியாகவே பார்க்கிறது இந்த சமுதாயம்.. என்னமோ நாங்கள் எல்லாம் எதையும் தாங்கும் இதயம் படைத்தவர்கள் போல வீசப்படும் கேலிகளும், அறிவுரைகளும் ஏராளம்..

எங்களை வைத்து செய்யப்படும் கேலிகள்

எந்த கடையில் நீ அரிசி வாங்குற..
உலகமே அதிரிது டா சாமி..
பெண்ணாக இருந்தால் – பிந்து கோஷ்
கத்திரிக்கா கத்திரிக்கா குண்டு கத்திரிக்கா
கப்பலே கவுந்திடும்டா டே

எங்களுக்காக கொடுக்கப்படும் அறிவுரைகள்
இந்த அறிவுரை இருக்கே .. அது தாங்க உலகத்திலேயே எளிமையா கிடைக்க கூடியது..

அதுவும் குண்டா இருந்துட்டா ஒரே அறிவுரை மழை தான் போங்க.. இதற்கு டாக்டர்-க்கு படித்து இருக்கனும்னு அவசியமே இல்லை.. சில நொடிகளிலே பல டிப்ஸ் தயார் ..

அதில் சில..

1) சாப்பாடு கம்மி பண்ணிக்கோ
2) பழம் அதிகம் சாப்பிடு
3) நீ எதாச்சும் எக்சர்சைஸ்(உடற்பயிற்சி) செய்றியா
4) உடம்பு குறைக்கறது ரொம்ப சுலபம்.. நீ முதல்ல மனசு வைக்கணும்..
5) எண்ணையில் பொரிச்சது அதிகமா சாப்பிடாதே..
6) தினமும் வாக்கிங் போகனும்

இன்னும் சொல்லிட்டே போகலாம்..

எங்களை நிராகரித்த / வருத்தமடைய செய்யும் சில தருணங்கள்

1) துணிக்கடைகளில் அளவு கிடைக்காத போது
2) ஷேர் ஆட்டோவில் சில பணத்தாசை பிடித்த அண்ணாக்கள் ஏற்றாத போது
3) பேருந்தில் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவர் வேறு இடம் காலியானவுடன் அங்கே சென்று அமரும் போது
4) சில சமயம் நாம் செல்லும் பேருந்து டயர் பஞ்சர் ஆகும் போது நம் மீது வீசப்படும் ஏளனப்பார்வைகள்
5) ரோட்டில் நடந்து செல்கையில் ஒருவர் இன்னொருவர் காதில் கிசுகிசுக்க, அது நம்மை கிண்டல் தான் செய்கிறார்கள் என்று வருத்தமடையும் சமயம்
6) படகு அல்லது உல்லாச சவார் செய்யும் போது உடல் எடையால் அது நிராகரிக்கும் சமயம்..

இதெல்லாம் ஆயிரத்தில் சில உதாரணங்களே..

உடல் உபாதைகளை விட பருமணாக இருப்பவர்களை அதிகம் பாதிப்பது இந்த சமுதாயம் அவர்களுக்கு தரும் அங்கீகாரமும் அவமானங்களுமே..

சினிமாக்காரர்களுக்கு நன்றி.. ஏற்கனவே கிண்டல் செய்து கொண்டிருக்கும் இந்த சமுதாயத்திற்கு இன்னும் எடுத்து கொடுப்பது போல் அமைந்து இருக்கும் சில கீழ் தரமான ஜோக்குகள் ஒட்டு மொத்த நண்பர்களையும் பாதிக்கிறது குறிப்பாக பெண்களை..

அமேரிக்கா நாட்டில் அதிகமாக சம்பாதிக்கும் ஒரு துறை – உடல் குறைப்பதற்காக இயங்கி கொண்டிருக்கும் துறை. இதில், உடல் இளைக்க அறிவுரை கூறும் வலைதளங்கள், சாப்பாட்டில் எந்த கட்டுபாடும் இல்லாமல் சில உணவு பொருட்கள் மூலம் உடல் எடைக் குறைப்போம் என்று மார்தட்டும் சில நிறுவனங்கள், ஒரே வாரத்தில் 10 கிலோ குறைக்கலாம்.. கவலைய விடுங்க என் கிட்ட வாங்க என்று கூவி கூவி அழைக்கும் சில ஜிம்-களும் அடங்கும்..

இப்படி குண்டா இருக்கவங்களுக்காக எத்தனையோ பேர் குரல் குடுத்து இருக்காங்க.. ஆனா எங்களைப்போன்ற நண்பர்களின் உணர்வுகள் அத்தனை பதியவில்லை இந்த சமுதாயத்தில்..
பொதுவாக ஒருவர் குருடராகவோ காது கேளாமல் இருந்தாலோ அவரை கேலி செய்து மகிழ்பவர் மிகவும் குறைவே.. அந்த அளவிற்கு நமது சமுதாயம் முன்னேறியுள்ளது நன்றே .. ஆனால் இதில் உடல் பருமணாக இருப்பவர்கள் மட்டும் விதிவிலக்கு.. நண்பர்கள் முதல், ஆசிரியர்கள், தெருவில் போகும் நாதாரிகள், பேருந்தில் போகும் பயணிகள், சின்ன சின்ன குழந்தைகள் – இப்படி எல்லோரின் கேலிக்கும் ஆளாகப்படுவது என்னை போன்ற குண்டு நண்பர்கள் தான்..

நான் மட்டுமல்லாது என் போன்றோரின் பலரது உணர்வுகளை பதிக்கவே இந்த தொடர் ஆரம்பிக்கிறேன்..

ஏதோ ஒரு வேகத்தில் எழுதும் தொடரில்லை இது.. பல நாட்கள் யோசித்து அரங்கேறிய வார்த்தைகளே இவை

இந்த தொடரில் என்ன என்ன எழுதினால் நன்றாக இருக்கும், இது போல உங்களுக்கும் ஏதாவது கருத்துக்கள் தோன்றுமாயினும், இந்த தொடரைப்பற்றிய உங்களது மேலான கருத்துக்களை பின்னூட்டமாகவோ அல்லது எனக்கு மின்னஞ்ஞல் மூலமாகவோ அனுப்பலாம்..

வெறும் உணர்வுகளின் வெளிப்பாடாய் இல்லாமல், பல தகவல்களையும் தரலாம் என யோசித்துள்ளேன்..

நிச்சயம் தொடரும்..

கேள்விழி கவிதை

2009-06-30T10:06:00.000-07:00

மிதமான மாலை
குறுகிய சாலை
கண் இமைக்கும் பொழுதில்
அனாதை பிணமாய் இறந்தனர்
நூறு மில்லி போதையில் சாய்ந்தவனும்
நூறு மைல் வேகத்தில் பாய்ந்தவனும்
உச்சுக்கொட்டி ஊர் பார்க்க சென்றனர்
உடனிருந்த உசிர்கள்

பி.கு – கேள்விழி என்பது எனது புனைப்பெயர்

நான் அவள் இல்லை

2009-06-26T12:01:00.000-07:00

எனக்கு ரொம்ப நாளா ஒரு ஆசை இருந்து வந்தது.. நான் ரயிலிலோ அல்லது பேருந்தில் பயணம் செய்யும் போதோ யாராவது நான் செய்யும் குறும்பை ரசிக்க வேண்டும் என்று. இல்லை நான் அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்கும் சமயம் என் மௌனத்தை ரசிக்க வேண்டும். இந்த 24 வருடங்களில் இதுவரை அது நடந்ததில்லை. நான் குழந்தையாய் இருந்த காலங்களில் நடந்திருக்கலாம்.

குழந்தையில் கொழு கொழு என்று இருக்கும் குழந்தையை ரசிக்கும் ரசனை ஏனோ குமரியாகும் போது மாறி விடுகிறது.. எண்ணற்ற முறை என் மேல் வீசப்படும் அந்த புன்னகையில் ஏமாந்து இருக்கிறேன். ஒரிரு நொடிகளில் அருகில் இருப்பவரும் நமட்டு சிரிப்பு சிரிக்கும் போது தெரிந்து விடும் அது ரசனையில்லை, கேலி கிண்டலென்று..

பல காலமாய் தேடிக்கொண்டிருந்த இந்த கேள்விக்கு திடீரென்று ஒரு ஞானம் கிடைத்தது போலாகிவிட்டது சமீபத்தில் படித்த சில காதல் கவிதைகள்.

இந்த “என்னை-எப்போதும்-ரசிக்க-வேண்டும்” என்ற ஆசை ஆழ் மனதில் விதைக்க காரணமாய் இருந்த கமர்ஷியல் சினிமா தான் எனக்கு வில்லனாகவே அமைந்து விட்டது.

உண்மை தான். ஒரு ரசிக்கப்பட வேண்டிய பெண்ணாக பாவனை செய்யும் பல குணாதிசியங்கள் என்னிடம் முற்றிலும் கானாமல் இருந்தது விதியின் சதியாக இருக்கலாம்.

எல்லா கதாநாயகிக்கும் அந்த காலம் முதல் இந்த காலம் வரை எழுதப்படாத சில வர்னனைகள் இருக்கும். இந்த தொடர் சித்தரிப்பால் ஒரு அழகான / ரசிக்க கூடிய பெண் என்றால் இப்படித் தான் என்று ஆழ் மனதில் ஆணி அடிக்கிறது சினிமா.

உதாரணத்திற்கு இதை பார்ப்போம். மோதலில் ஆரம்பித்து காதலில் முடிவது. கதாநாயகி முரட்டு குணமாகவோ, அல்லது பணத்திமிர் உள்ளவளாகவோ இருப்பாள். எப்போதாவது ஒரு அவமானம் ஏற்படும் போது கதாநாயகன் சொல்லும் அறிவுரையில் மனம் திருந்தி அடக்கமாகி விடுகிறாள். இதை கவணிக்கும் கதாநாயகனுக்கு காதலைத் தவிர வேறென்ன மலரப் போகிறது.. (சிங்கார வேலனில் தொடங்கி சிவகாசி வரைக்கும் இதைத் தானே பாக்கறோம்.. அப்புறம் சிவா மனசுல சக்தி)

அப்படியும் இல்லைனா அப்படியே தலைகீழ்.. அடக்க ஒடுக்கமான பெண். அடிதடி ஆண். இவளின் அழகை ரசித்து திருந்துவான் இல்லை வாழ்க்கையில முன்னேறுவான். ( புதிய பாதை முதல் வால்மீகி வரை இதுவும் வந்திட்டுத் தான் இருக்கு)

சரி விஷயத்திற்கு வருவோம். இப்படி நான் ரசிக்கப்படாத வகையறாவில் சேர நான் முயன்று யோசித்த காரணங்கள் சில..

1) வர்ணனைகளோடு முரண்பாடு..
a. நிலா முகம், கிளி / மிளகாய் மூக்கு, கோவைப் பழ உதடு, அன்ன நடை சின்ன இடை, சங்கு கழுத்து – இப்படி எந்த வர்ணனைகளிலும் உடன்படாத ஒரு உடலமைப்பு.
2) காலால் மட்டுமல்ல கையாலும் எனக்கு கோலம் போட தெரியாதது..
3) தலை குனிந்து நடந்தது கிடையாது நான். தைரியம் அதிகமாக அளிந்த தந்தையை காரணமாக சொல்லலாம். அனைவரையும் முகம் பார்த்து புன்னகை செய்யும் குணம் எத்தனை இன்பமானது.
4) மழையில் ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடும் பழக்கம் எனக்கு இருந்ததில்லை. அது முட்டாள் தனமான செயலாகவே நான் கருதுகிறேன்.
5) எல்லாரையும் போல மழையில் நனைவது பிடிக்கும். அதற்காக குட்டி குழந்தைகளை வதைத்து அவர்களுக்கு காய்ச்சல் உண்டு பண்ணாமல் அமைதியாய் ஓரமாகவே ரசிப்பது பிடிக்கும்
6) வெள்ளிக் கிழமைகளில் கோவிலுக்கு போவதை பொதுவாக தவிர்த்து விடுவதுண்டு, கூட்ட நெரிசலில் தரிசிப்பதைவிட தனிமையில் தரிசிப்பதை விரும்புவேன்.
7) நீண்ட கூந்தல் அதன் முடிவில் ஒரு முடிச்சு இப்படி எப்போதுமே இருந்ததில்லை. ஏண்டி பேய் மாதிரி இருக்க என்ற அம்மாவின் பேச்சுக்கு ஆளாவது எனக்கு அபிடிப்பதில்லை.
8) பெரியவர்களுக்கு மரியாதை நிச்சயமுண்டு. ஆனால் மரியாதை என்பது அவர்களோடு வாதாடாமல் இருப்பது தான் என்பதில் எனக்கு உடன்பாடுகள் கொஞ்சம் கம்மி தான். மனதில் தோன்றும் கருத்துக்களை வெளிப்படையாக பேசி அவர்களுடைய கருத்துக்களையும் மதித்து நடப்பதே என்னை பொருந்த வரை சிறப்பு.
9) மல்லிகைப் பூ போல மென்மையானவளாக நான் என்னை சுபாவித்து கொள்ளுவது இல்லை. என்னால் முடிந்த வரை ஒரு தெளிந்த பெண்ணாகவே, முரட்டு சந்தர்ப்பங்களையும் நான் எதிர்கொள்ள தயார்ப்படுத்தி கொள்பவளாக இருக்கிறேன்.
10) கரப்பான் பூச்சிகளோ, பல்லிகளையோ பார்த்தால் நான் பேய் பார்த்தது போல அலறுவது இல்லை. அது ஒரு பிராணி தான் என்று அலட்டிக்கொள்ளுவதில்லை.
11) அடிக்கடி கண்ணாடி எடுத்து அழகை சரி பார்த்ததேயில்லை. ஆபரணங்களுக்கும் அணிகலன்களுக்கும் அதிகம் முக்கியத்துவம் தர சொல்லித் தரவில்லை எனது சிறு வயது கால வாழ்க்கை.

“ஆடை அணிகலன்கள் அழகா இங்கு ஆடம்பர வாழ்க்கை அழகா..
அழகின் புது அர்த்தம் பழகு
இனி உழைப்பும் உண்மையும் கல்வியும் அழகு.. “
- கவிஞர் முகில்-ன் வரிகளை ஆயிரம் தடவைக்கு மேல் பாடி இருக்கிறேன். எப்படி மண்டைக்குள் ஏறாமல் இருக்கும் இந்த வரிகள்.

12) உடைக்கேற்ற பொட்டு, கம்மல், கைக்கடிகாரம், வளையல், செருப்பு இதெல்லாம் எப்போதாவது தான் அமையும்.

13) வில் போன்ற புருவந்திற்காக நான் நேரத்தை பியூட்டி பார்லரில் செலவழிப்பதில்லை. நூல் கட்டியும் கத்தரித்தும் தான் அப்படி ஒரு புருவம் வருமென்றால் எதற்கு அந்த அழகு..

14) என்கு டமீல் வராது என்று பீற்றிக் கொள்வதில்லை நான். தமிழ் எனது தாய் மொழியாகவும், எனது மனதில் இருக்கும் எண்ணங்களுக்கு வாய்மொழியாகவும் இருப்பதில் நான் பெருமைப் படுகிறேன்.

15) நான் தேவதையல்ல. ஒரு சாதாரணமான, எளிமையான பெண்ணாக இருப்பதிலேயே எனக்கு விருப்பம் அதிகமாக இருக்கிறது.

இன்னும் இப்படி காரணங்கள் நினைவிற்கு வந்தால் கண்டிப்பாக குறிப்பிடுகிறேன்..

அன்பான மக்களே.. காலம் சுழல்கிறது.. ரசனையை மாத்துங்கப் பா..

மறக்காம உங்க பின்னூட்டத்தை இடுங்க

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ - பாகம் எட்டு

2009-06-22T07:38:00.000-07:00

இளா ,

இது தான் நான் உங்களுக்கு எழுதப் போகும் கடைசி கடிதமாக இருக்கலாம். உங்களுக்கு கடிதம் எழுதி அலுக்கவில்லை. ஆனால் ஏதோ இதெல்லாம் தெரியாத ஊருக்கு செல்லும் வழி போல உள்ளது.

நான் அகல்யா அக்காவின் திருமணத்திற்கு எத்தனை ஆர்வத்துடன் வந்தேன் என்று உங்களுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை தான். அவர்களின் திருமணத்தை விட உங்களை பார்க்கத்தான் எனது ஆர்வம் அதிகமாக இருந்தது.

வீட்டை விட்டு கிளம்பும் போது பாலா வந்தது நான் எப்போதோ செய்த பாவம் என்று நினைக்கிறேன். எத்தனை தடவை மறுத்தும் அவனும் விட்ட பாடில்லை. திருமண மண்டபம் வாசல் வரை வந்து விட்டு விட்டு சென்றான்.

முதலில் மேடையில் சென்று அகல்யா அக்காவைப் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று நினைத்தேன். மேடையில் இருந்து உங்களை தேடுவதும் சுலபம் தானே. எந்த பெண்ணையும் வெட்கத்தில் மூழ்கடிக்கும் சக்தி சேலைக்குண்டு. அகல்யா அக்காவா அது என்பது போல் வெட்கமும் நெகிழ்ச்சியுமாய் இருந்த அகல்யா அக்காவிற்கு என் கண்ணே பட்டுவிட்டது. அவருக்கு அருகில் சரவணன் அண்ணா. அத்தனை ஜோடி பொருத்தம் பார்ப்பது அபூர்வம் தான்.

ஒரு அழகான திருமணமாய் இருந்த அதில் நீங்கள் தந்த வலி மட்டும் ஒரு கரும்புள்ளியாய் அமைந்து விட்டது எனக்கு. வாசலில் கால் வைத்ததிலிருந்து கண்கள் உங்களைத் தான் தேடி கொண்டிருந்தது. நிச்சயம் நீங்கள் எல்லா வேலையையும் தூக்கி போட்டுக்கொண்டு இருப்பீர்கள் என்று தெரியும். அந்த மண்டபமே அத்துப்படி ஆகும் அளவிற்கு உங்களை தேடி தேடி அலுத்துவிட்டேன். இறுதியில் ஒரு பெண்கள் கூட்டத்தின் மத்தியில் உங்களை கண்டுபிடித்தேன்..

உங்களை ஆனந்த அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தலாம் என்று உங்கள் அருகினில் வந்தேன். என்னை இத்தனை நாள் கழித்து பார்க்கும் எந்த ஆர்வமும் உங்களுக்கு இருந்தது போல் எனக்கு தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு பெயருக்கு, வரவழைத்து விட்டு, உங்கள் உரையாடலை தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தீர்கள்.

என் கண்ணில் இருந்த அத்தனைக் காதலும் கலங்கி போய் விட்டது. அது சரி நான் தானே காதலில் திளைத்து கொண்டிருந்தேன். நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்ன செய்கிறேன் என்று கூட நீங்கள் யோசித்து இருக்க மாட்டீர்கள்.

அப்போது கூட உங்கள் மீது எந்த கோவமோ வருத்தமோ எனக்கு இல்லை. இதனை சுதாரித்து கொண்டு நான் ஒரு புன்னகை மட்டும் கொடுத்துவிட்டு ஒரு ஓரமாய் சென்று உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

அந்த காயம் ஆறியேப்போய் இருக்கும் நீங்கள் மீண்டும் என் அருகில் வந்து அமராமல் இருந்திருந்தால். எதிர்பார்க்கும் போது கண்டு கொள்ளாமல் எதிர்பாராமல் வந்து கண்டு கொள்வது தான் நீங்கள் விளையாடும் விளையாட்டோ..

என் கல்யாணத்தை பற்றி கேட்டுத் தான் பேச ஆரம்பிக்கனுமா? நான் உங்களை மறந்துவிட்டு இருப்பேன் என்று நினைத்தீர்களா என்ன.. அப்படிப்பட்ட காதலா என்னுடையது.. என் கண்ணில் இருந்த காதலோ கவலையோ உங்களுக்கு தெரியவே இல்லையா. நான் இன்னும் காதலிக்கிறேன் என்ற போது கூட யாரையோ சொல்லுவதுப்போல நீங்கள் செய்த பாவனைக்கு விருதே தரலாம். ஆனால் அதைத்தான் ரசிக்க முடியாமல் தவித்தது மனது..

ஏதோ சின்னப்பிள்ளை மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிப்பது போல் “என்னை இன்னும் நினைச்சிட்டு இருக்கிறது என்னால நம்பவே முடியலை. என்னை நினைச்சு உங்க எதிர்காலத்தை திட்டமிடாதீங்க.. “ சொல்லிவிட்டு விருட்டென்று சென்று விட்டீர்கள்.

நீங்க செய்த அந்த சின்ன காரியம் எத்தனை காயங்களை ஏற்படுத்தி இருக்கும் என்று தெரிந்து தான் செய்தீர்களா.. போன வருடம் பார்த்த நீங்களா அது என்று என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. நாட்கள் ஆக ஆக சுபாவம் மாறக்கூடிய நபர் இல்லை நீங்கள். ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டீர்கள் எனக்கு இன்னும் குழப்பமாக இருக்கிறது. என்னிடம் ஏதாவது குறை இருக்கிறதா என்று கூட எனக்கு தெரியவில்லை.

அதன் பிறகு பல தடவை நீங்கள் என்னை கடந்து சென்றும் எந்த சலனமும் உங்களிடம் காணமுடியவில்லை. நானும் அதற்கு மேல் உங்களிடம் இருந்து எதுவும் எதிர்பார்க்காமல் நான் கிளம்பியே விட்டேன். வாசலில் நீங்கள் கடைசியாக உதிர்த்த புன்னகையில் இன்னும் இன்னும் வேண்டியது மனது.

வாழ்க்கை போடும் புதிர் சில சமயம் புரிவதெயில்லை. எத்தனையோ பேர் என்னை காதலித்து இருக்கிறார்கள். என்னால் யாருடைய காதலையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இறுதியில் என்னுடைய காதலுக்கே இப்படி ஒரு நிலைமை வந்து விட்டது. மனம் இன்னும் சஞ்சலத்தில் தான் இருக்கிறது.

என்னுடைய இந்த கடிதங்கள் படித்த பிறகாவது என்னுடைய காதல் உங்களுக்கு புரியுமா.. உங்களது விடைக்காக காத்து இருக்கிறேன். இந்த கடிதத்தோடு என்னுடனே வைத்திருந்த மற்ற கடிதங்களையும் அனுப்புகிறேன். என்னவாக இருந்தாலும் எனக்கு பதிலளியுங்கள்.

அன்புடன்,
மலர்விழி.

(மடல் பயணம் தொடரலாம்.. )

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ – பாகம் ஏழு

2009-05-29T12:44:00.001-07:00

அன்பின் அழகே,

இன்று மனதில் இருக்கும் சந்தோஷம் சொல்ல அளவே இல்லை. உங்களோடு சமுதாயப் பணி ஆற்றும் அகல்யா அக்கா இன்று அவரது திருமண பத்திரிக்கை கொடுக்க வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்.

அவங்க வீட்டிற்கு வந்து போனது எத்தனை சந்தோஷமாய் இருக்கு தெரியுமா.. ஆறு மாதமாய் உங்களை காணாமல் இருக்கும் எனக்கு உங்களைப் பார்க்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் என்றால் எத்தனை இனிமையாய் இருக்கும்.

நான் இதுவரை ரசித்த பெண்களிலேயே முதலிடம் அகல்யா அக்காவிற்கு தான் . குறும்பும், குழந்தைத்தனமும், பொறுப்புணர்ச்சியும் புரட்சியும் எப்படி ஒரு சேர ஒரு பெண்ணிடம் அமைந்து இருக்கும் என்று நான் வியப்பதுண்டு.

முதலில் இவரும் உங்களோடு தான் தங்குகிறார் என்று சொன்ன போது என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. உங்கள் வீட்டிலேயே மாடியில் தான் தங்குகிறார் என்றாலுமே இந்த சமுதாயம் என்ன பேசும்.. அதற்கு எத்தனை தைரியம் வேண்டும். ஒரு நாள் இதை கேட்டே கேட்டு விட்டேன். அதற்கு சிரித்து விட்டு, “இவர்களால் எந்த பிரச்சனையும் வராது. என் நண்பர்கள் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. அதுவும் இல்லாம இந்த பசங்கள்ல ஒருத்தனை தான் நான் கல்யாணம் கட்டிக்க போறேன்” என்று சொன்னவுடன் என் ஒரே விருப்பம் அது நீங்களாக இருக்க கூடாது என்பது தான். என் முகத்தில் இருந்த கலவரத்தை அவரே கவணித்து, அது வேற யாரும் இல்லை. இந்த சரவணா தான்' என்று வெட்கித்தார்.. அந்த குழந்தைத்தனம் என்னை அத்தனை கவர்ந்து விட்டது

உண்மையில் எனக்கு அகல்யா அக்காவின் மேல் சிறிது பொறாமை இருந்து வந்தது. நான் உங்களோடு வெளியில் செல்ல அழைத்த போதெல்லாம் அகல்யா அக்காவும் வந்திருந்தார்கள். தனிமையில் உங்களோடு பேச எந்த விஷயமும் இல்லாத போதும் ஏதோ ஒன்று உறுத்தியது. உங்களுக்கு அக்காவிடம் இருந்த அந்த நட்பை நான் உணர்ந்திருக்கவில்லை. அதுவும் இல்லாமல் உங்களை முதன்முதலில் அழைத்த போது கேட்ட இனிமையான குரலுக்கு சொந்தகாரரும் அவரே என்ற போது பொறாமை தலை தூக்கியது. உங்கள் தோள் மேல் கை போட்டு பேசும் போதெல்லாம் என் கவனம் திசை மாறு போகும். ஆனால் அவரது கள்ளம் கபடமில்லாத பேச்சு விரைவில் என்னையும் கவர்ந்து விட்டது. இப்படி குழந்தை போலொருவர் எப்படி இப்படி சமுதாய பணிக்கு வந்தார் என்று எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கும். அவரது சுபாவமும் அவரது குறிக்கோளும் முரண்பட்டு அதுவே ஒரு அழகை சேர்த்துவிட்டது அக்காவிற்கு.

அகல்யா அக்காவிற்கு மிகவும் பொறுத்தமானவர் தான் சரவணன் அண்ணா. பொறுமை, பணிவு எல்லாமே மாறுப்பட்டு இருந்தாலும் இருவரும் ஒன்றாக இருக்கையில் இவர்கள் இணைந்தே இருக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் நிச்சயம் எழும். முகப்பொருந்தம் மட்டுமல்ல. ஒருவருக்கொருவர் விட்டு கொடுப்பதில் இருந்து, அகல்யா அக்காவை சமாதானம் செய்யும் போது சரவணன் அண்ணா செய்யும் சின்ன சின்ன காரியங்கள் வரை எல்லாமே அழகு தான்.

நீங்கள் ஒரு நாள் சொன்னது போல் "ஒரே குணம் ஒரே மனம் படைத்த இருவர் தான் காதலிக்க வேண்டுமென்றில்லை. நமது உடலில் கூட ஒரே மாதிரி இரண்டு கைகள் இருப்பது இல்லை. இடது வலது இரண்டுமே ஒன்றை ஒன்று பொறுத்தி கொள்கிறது. வித் தியாசமே இல்லாதது வாழ்க்கை இல்லை. வித் தியாசத்தை புரிந்து கொள்வது தான் வாழ்க்கை". அதற்கு சிறந்த உதாரணம் சரவணன் அண்ணாவும் அகல்யா அக்கவும் தான்.

இன்று சரவணன் அண்ணாவையும் எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் வேறு ஊருக்கு சென்று இருப்பதால் வர இயலவில்லையாம். நிறைய வேலை இருப்பதால் அகல்யா அக்காவோடு அதிக நேரம் உரையாட முடியவில்லை. உங்களிடம் காதலை சொன்ன பின்னர் ஒரே ஒரு முறை தான் அகல்யா அக்காவிடம் உரையாட முடிந்தது. என் காதலுக்கு அவரால் உதவி செய்ய முடியவில்லை. அவரை பொறுத்தவரை காதல் என்பது தானாக வர வேண்டும். யாரும் சிபாரிசு செய்து வருவதில்லை. அதையே தான் நானும் நம்புகிறேன்.

கிளம்பும் போது, அவர் எப்படி இருக்கார் என்று தயங்கி தயங்கி நான் கேட்ட போது, அகல்யா அக்கா அவருக்கே உரிய குறும்புடன் “சரவணனா நல்லா இருக்கான். ஐயாக்கு என்ன கவலை இருக்க போகுது. என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட அப்புறம் தான் அவனுக்கு கஷ்ட காலம் ஆரம்பிக்கும்”

அக்கா “அவர்” என்று மீண்டும் கேட்ட போது, “ஓ ஓ செழியனைப் பத்தி கேக்கறியா… ம்.. இருக்கான்.. “ என்று வீட்டை நோட்டமிடுவது போல் தலையை திருப்பி கொண்டார்…

சொல்லுங்க அக்கா என்று அவர் கையைப் பற்றிய பின்னர், “நல்லா இருக்கான் டா.. அவனுக்கு என்ன.. எங்க கல்யாணமே அவன் தலைமையில தான் நடக்குது.. எல்லா வேலையும் சார் தான் கவணிக்கனும்.. பின்ன நாங்க ரெண்டு பேருமே அவனுக்கு தோஸ்த் இல்லையா”

"ம்" என்று மட்டும் அரைகுறையாக சொல்லிவிட்டு, உங்களைப் பற்றி இன்னும் ஏதாவது தெரிந்து கொள்ள முடியுமா என்று காத்திருந்தேன்... அதை புரிந்து கொண்டு, “ஆக்சுவலா அவனும் நானும் தான் வரதா இருந்தது.. ஆனா என்ன நினைத்தானோ கடைசி நேரத்தில வரலைனு சொல்லிட்டான்”

காரணம் எனக்கு தெரிந்திருந்தது.. காதலை சொல்லி விட்ட பின்னர் என்னால் உங்களை சந்திக்கவே சக்தி இல்லாமல் போய்விட்டது. அவமானம் மாதிரி இல்லாமல் உங்களை காயப்படுத்தி விட்டேனோ என்ற ஒரு வருத்தம் தான். நீங்களும் புரிந்து கொண்டு சமாதானம் செய்தீர்கள். ஆனால் என்னை என்னால் சமாதானம் செய்ய முடியவில்லை.

நானே உங்களிடம் பேசுவதை குறைத்து கொண்டேன். உங்களை சந்திக்கும் போதெல்லாம் என் காதல் அதிகரித்து கொண்டே இருந்தது. பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உங்களை மறக்க முயற்சி செய்து செய்து விலக ஆரம்பித்தேன். எனக்கு உங்கள் மேல் கோபம் தான் என்று நினைத்து நீங்களும் அதிகம் கேட்காமல் விட்டு விட்டீர்கள்.
என் வீட்டிற்கு வந்தால் எங்கே எனக்கு மனக்கஷ்டம் வந்து விடுமோ என்று தான் நீங்கள் வராமல் போயிருக்க கூடும். இருக்கட்டும். அடுத்த வாரம் தானே திருமணம். உங்களை நான் நேரிலேயே கவணித்து கொள்கிறேன்.
காத்திருக்கிறேன்.

மலர்,
12- 4 – 2009

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ – பாகம் ஆறு

2009-05-26T10:41:00.000-07:00

அன்பே …

இன்று என் மனதில் இருக்கும் காதலை வைஷ்ணவியிடம் சொல்லி விட்டேன். நானாக சொல்லவில்லை. இன்று கொஞ்சம் நேரம் பேசலாம் என்று வைஷ்ணவியை வீட்டிற்கு அழைத்தேன். நேற்று உங்கள் பேட்டி வந்திருந்த செய்தித்தாளை என் தலையனை பக்கத்தில் வைத்து இருந்தேன். உங்கள் பெயர் குறிப்பிட்டு இருந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கோடிட்டு வைத்த்தால் தான் அது அவளுக்கு ஆர்வம் வரவழைத்தது.
பொதுவாக நானாகவே என் விஷயங்கள் அனைத்தையும் சொல்வதுண்டு. நான் மறைத்தாலும் துருவி துருவி கேட்கும் பழக்கம் வைஷ்ணவிக்கு இருந்ததில்லை. ஆனால் உங்கள் பெயர் இருந்ததாலும், அதைப்பார்த்த போது நான் நாணியதை கவணித்ததாலும் ஆர்வம் தாங்க முடியவில்லை அவளுக்கு.

ஏன் ஏன் ஏன் என்று பல முறை கேட்ட பின் உங்களை விரும்புவதை ஒப்புக்கொண்டேன்.

“இளாவையா.. ஏன்” என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டாள் ..

காதலுக்கு எப்படி காரணங்கள் சொல்வது..

உங்கள் விமர்சனத்தில் ஆரம்பித்து, நகைச்சுவை, நட்பு, கவிதை, சேவை மணப்பான்மை, குழந்தைகளுக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் பரிவும் பாசமும், கல்வியில் நீங்கள் செய்யும் தலையீடு, பெண்களுக்கு கொடுக்கும் மரியாதை, உங்களோடு இருக்கும் போது சட்டென கழியும் தருணங்கள், உங்கள் முயற்சி, எல்லாமே காதலுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வழிவகுத்தது.. அதையும் தாண்டி இதுவரை என்னிடம் யாரும் காட்டாத நட்பும் மரியாதையும் என் மனதில் உங்களுக்கு சிம்மாசனத்தை பிடித்து கொடுத்தது.

தேவையில்லாத பேச்சு உங்களிடம் கண்டதில்லை நான். பல துறைகளை பற்றி உங்கள் ஞானம் கூட உங்களை பணிவடைய செய்து இருக்கலாம். நீங்கள் அதிகம் செலவு செய்து பார்த்ததில்லை. அந்த பிரியா விடை விருந்து கொடுத்த பின் நீங்கள் போண்டி ஆகிவிட்டீர்கள் என்று சொல்லி சமாளித்து கொள்வீர்கள். உங்களைப் போல், ஒரு முயற்சிக்காக வேலையை விட்டு, நண்பர்களோடு தங்கி, பல சமூக அமைப்புடன் செயல் பட்டு, குழந்தைகளின் கல்வியில் தலையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் உங்களுக்கு பணம் ஒரு பிரதானமான விஷயமாக இருக்க அவசியமில்லை. காலையில் சென்று இயந்திர வாழ்க்கை வாழ்ந்து, சமூகத்திற்கு நாங்கள் செய்யும் மிகப்பெரிய சேவை எல்லா கட்டணக்களையும் உயர்த்தியது தான்.

“வாழ்வதற்கு பொருள் வேண்டும்
வாழ்வதற்கும் பொருள் வேண்டும்

இரண்டாவது பொருள் அதிகமாகனும்னா முதல் பொருள் கம்மியானா பரவாயில்லை “ என்று சாதாரணமாக நீங்கள் சொன்ன வார்த்தையில் எத்தனை ஆழம் இருக்கிறது..

என்னைப் பற்றி நானே பரீசீலனை செய்ய வைத்ததும் நீங்களே..
என் வாழ்க்கையில் நீங்கள் செய்த மாற்றங்கள் தான் எத்தனை எத்தனை ..

இதெல்லாம் காரணம் சொல்லி காதல் நுழையவில்லை. மரியாதையும், நட்பும், அன்பும் கலந்து காதலாக வெளிப்பட்டது எனக்கு..

அத்தனை ஆழமான புரிதலை வைஷ்ணவியிடம் புரியவைக்க முடியவில்லை.

“பிடிச்சு இருக்கு அவ்வளவு தான்” என்று சுருக்கிவிட்டேன்..

“அவன் இல்லைனு சொல்லி இருப்பானே” என்று வைஷ்ணவி ஆர்வமாக கேட்டாள் ..

அத்தனை நேரம் பிரகாசமான எனது முகம் அந்த நிதர்சனமான உண்மையை நினைவு கூர்ந்து “ஆமாம்” என்று தெரிவித்தேன்..

“ம்” என்று மட்டும் வைஷ்ணவி கூறியது என்னை இன்னும் கேள்வி கேட்க சொல்லி தூண்டியது..
“ நீ எப்படி அப்படி சொல்ற” என்று கேட்ட போது.. உங்கள் கல்லூரிக் காதலை பற்றி சுருக்கமாக சொன்னாள் வைஷ்ணவி..

கல்லூரியில் காதல் இயல்பானது. அப்போது வாழ்க்கையில் நடக்க போகும் போராட்டங்கள் பற்றிய தெளிவு இருப்பதில்லை. உங்கள் எழுத்துக்களில் கவரப் பட்ட ஒரு பெண்ணின் காதலுக்கு நீங்கள் பச்சை கொடி காட்டி, வழக்கம் போல பெற்றோர்களுக்காக அவள் காதலை விட்டுக் கொடுத்ததால் உங்களுக்கு காதல் தோல்வி..

ஆகையால் அதற்கு பின் உங்களுக்கு எந்த பெண்ணின் மீது ஈர்ப்பு ஏற்படவில்லையாம்..

இது தான் காரணமாக இருக்கும் என்று வைஷ்ணவி யூகித்தாள். அது மட்டும் காரணமாக இருந்தால் உங்களை ஒரு சதவிகிதம் கூட நான் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று அர்த்தம், நான் நினைத்து கொண்டேன்.

இருப்பினும் அவள் சென்ற பிறகு அது தான் காரணமாக இருக்குமோ என்று குழம்பி கொண்டேன். நான் காதல் சொன்ன நினைவுகள் மீண்டும் அலையடித்தது.

இதுவரை நம் உறவில் எல்லா படிகளையும் நான் தான் முதலில் எடுத்து வைத்து இருக்கிறேன். முதலில் பேசியதில் இருந்து, முதலில் வெளியே செல்ல அழைத்தது, முதலில் உணவு உண்டது, முதலில் காதல் தெரிவித்தது எல்லாமே..

சிரித்து கொண்டே காதலை மறுத்தீர்கள் நீங்கள். முதல் தடவையாக உங்கள் புன்னகை என்னை காயப்படுத்தியது. நான் விளையாட்டாய் சொல்வது போல் நீங்கள் எடுத்து கொண்டீர்கள். "என்ன மலர் நான் எங்கே நீங்க எங்கே" என்று உயர்த்தி பேசுவதாய் பேசி, நிராகரித்து விட்டீர்கள்.
எது என்னை உங்களை விட உயர்த்தியது. அழகா? அதுவா வாழ்க்கையின் அஸ்திவாரம். இதோ நாளைக்கே முகம் மாறிடலாம். மாற்றங்கள் இல்லாத உலகம் இல்லை. உங்கள் முகம் அத்தனை கலையாக இல்லை என்று சொல்ல உங்களுக்கு உரிமையில்லை.

குழந்தைகளில் அழகு, அசிங்கம் இல்லை என்று சொன்னவரா நீங்கள் என்று எனக்கு சிரிப்பாய் இருந்தது. உங்கள் முகம் விகாரமாக இருக்கிறது என்று நீங்களே நினைத்துக் கொண்டால் எப்படி.. “எல்லா பொண்ணுங்களும் அஜித், சூர்யா பின்னாடி போனா நாங்களாம் என்ன பன்றது” என்று நீங்கள் கூறிய வசனமே நினைவில் வந்து

“அஜித் கூட நின்னு போட்டோ எடுத்துக்கலாம்.. வெளியில காமிச்சு பெருமை பேசிக்கலாம்.. ஆனா குடும்பம் நடத்த முடியாதுங்க.. அப்புறம் ஷாலினி என்ன பண்ணுவாங்க.. எனக்கு நீங்க தான் வேணும்.. “ என்று உங்கள் பாணியிலேயே விடையளித்தேன்.

சிரித்து விட்டு .. “பார்டா.. மலர் நீங்களா இப்படி எல்லாம் பேசறீங்க” என்று மட்டும் சொல்லி நழுவ நினைத்தீர்..

உங்களை அதிகம் கேள்வி கேட்கவில்லை. ஒருவர் நமக்கு எவ்வளவு நெருக்கம் என்று முடிவெடுக்கும் உரிமை நமக்கு மட்டுமே உண்டு. உங்கள் உரிமையை நான் பறிக்கவில்லை.
என்னை இனிமேல் காதலிக்கதீங்க என்று நீங்கள் வசனமும் சொல்லவில்லை. “இதெல்லாம் சரியாகிவிடும் மலர். கொஞ்ச நாள்ல உங்களை எங்கேயோ பாத்து இருக்கேன்”-னு என்னைப் பாத்தே சொல்லுவீங்க பாருங்க நீங்க” என்று என்னை நிலைக்கு கொண்டு வரப்பார்த்தீர்கள்..

அப்போது உங்களிடம் கேள்வி கேட்க நிறைய இருந்தது.
இப்போது உங்களுக்கு பதில் சொல்ல நிறைய இருக்கிறது..

மீண்டும் மடலில் சந்திக்கிறேன்..

மலர்,
5- 04 – 09

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ - பாகம் ஐந்து

2009-05-23T03:23:00.000-07:00

அன்புள்ளவருக்கு,

உங்களுக்கு மடலிடும் ஒவ்வொரு தடவையும் மனம் அத்தனை நிம்மதியில் இருக்கும். வார நாட்களில் இருக்கும் அசதியாலே உங்களுக்கு வார இறுதியில் மட்டும் மடலிடுவேன். ஆனால் இன்று ஒரு மனக்குழப்பத்திலேயே மடல் ஆரம்பிக்கிறேன்.

இன்று மீண்டும் ஒரு காதலை மறுக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பரின் மகன், பாலா. சிறிய வயதில் இருந்து பழக்கம். எங்கள் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வருவான். எனக்கு நெருங்கிய நண்பனாக இல்லை என்றாலும் எப்போதாவது அவனுடன் வெளியில் செல்வது வழக்கம். வெகு நாட்கள் பழகியும் அவனை மட்டும் என்னால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை.

அவன் காதல் சொன்ன போது எனக்கு அதிர்ச்சி தான் ஏற்பட்டது. காதலினால் அல்ல. அவனது காதலை நான் ஏற்றுக் கொள்வேன் என்று எப்படியோ கற்பனை செய்து கொண்டது தான். அதற்கு காரணம் அவன் படித்திருக்கும் டாக்டர் பட்டமாக இருக்கலாம். அல்லது அவனது வசீகரிக்கும் முகமாக இருக்கலாம். என்னிடமே எத்தனை பெண்கள் அவனிடம் மயங்கியதை பற்றி சொல்லி இருக்கிறான். அந்த வீராப்போ என்னவோ பெண்களிடம் அவனுக்கு அதிகம் மரியாதை இருந்தது இல்லை. எப்படி பட்டவளும் என்னிடம் மயங்கிவிடுவாள் என்று இறுபாப்புடன் திரிவதுண்டு. இதெல்லாமோ என்னவோ எனக்கு அவனிடம் ஈர்ப்பு ஏற்படவில்லை. நண்பனாகக் கூறி கொண்டாலும் அத்தனை பறிமாற்றம் எங்களுக்குள் நடப்பதில்லை. ஒன்றாய் இருக்கும் சமயங்களில் அவன் கதைகளை சொல்லவே சரியாக இருக்கும். வழக்கம் போல நான் அமைதிகாக கேட்டுக்கொள்வேன்.

முதன்முதலில் காதலை சொல்லும் போது கூட என்னுடைய கருத்தைப் பற்றி கண்டுகொள்ளவில்லை அவன். ஏதோ எனக்கு வாழ்க்கை தருவது போல பேசியது எனக்கு சிரிப்பை தான் வரவழைத்தது. எனக்கு அப்படி ஏதும் எண்ணம் இல்லை என்று சொன்ன போது அவனது காதல் எல்லாம் சினமாக மாறி விட்டது. உனக்கு என்னை விட யாருடி கிடைப்பான் என்று உரக்கமாகவே கேட்டுவிட்டான். எனக்கு அவமானப்படுத்துவைப் போல உணர்ந்தேன். அந்த இடத்தில் இருந்து உடனே வெளியேறினேன்.

இத்தனை நாட்கள் பழகியதைக்கூட மறந்து அவன் என்னை ஏசிக்கொண்டே இருந்தது, மனதை கொஞ்சம் வருத்தத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்த வருத்தம் இன்னும் சிறிது நாட்களில் இருக்கத்தான் செய்யும். இதனால் இரு குடும்பத்துக்குள் இருக்கும் நட்பை பாதிக்குமோ என்று அச்சமும் இருக்கிறது.

அவன் என்னிடம் நடந்து கொண்ட விதத்தை விட நான் அவன் காதலுக்கு மறுப்பு தெரிவித்தது பல நினைவுகளை மீண்டும் கண் முன்னர் கொண்டு வந்து விட்டது

பள்ளி காலத்தில் இருந்து பலரும் எனக்கு காதல் தெரிவித்து உள்ளனர். சிலர் அதன் அர்த்தம் தெரியாமலே சொல்வதுண்டு அப்போதெல்லாம் எனக்கு சங்கடங்கள் இருக்குமே தவிர அதனால் ஏற்படும் வருத்தமோ வலியோ எனக்கு தெரிந்ததில்லை. என் காதலை நீங்கள் மறுத்த போது எனக்கு அது புரிந்தது.

என் வாழ்க்கையில் பலவற்றை கற்று கொண்டது உங்களிடமிருந்து தான். புத்தகம் படிப்பதில் ஆரம்பித்து, சுற்றி இருக்கும் மக்களை நேசிப்பது, குழந்தைகளின் குறும்பை ரசிப்பது, சேவை என்பது வெறும் சோறு போடுவது அல்ல, அவர்கள் வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்காக செய்யும் முயற்சிகள்,
கள்ளம் கபடமில்லாமல் சிரிப்பது, நட்பை மதிப்பது, சுற்றி இருப்பவர்களை மகிழ்விக்க சின்ன சின்ன சேட்டைகள், மற்றவர்ளை புண்படுத்தாமல் அவர்கள் கருத்தை நிராகரிப்பது.. சொல்லி கொண்டே போகலாம்..

எனக்கு காதலின் சுகத்தை உணர்த்தியதும், அதே போல் நான் வெளிப்படுத்திய போது அதை மறுத்து, காதலும், காதல் மறுத்தால் ஏற்படும் வலியையும் உணர்த்தியதும் நீங்களே. . உங்கள் மறுப்பினை நான் மறுக்காமல் ஏற்றுக் கொண்டேன். அதன் பிறகு உங்களிடம் என் காதலைப் பற்றி சொல்லாத போதும் எனக்குள் அந்த காதல் வளர்ந்து கொண்டே தான் இருந்தது. ஏதோ இந்த கடிதங்கள் தான் என் காதலுக்கெல்லாம் வடிகாளாக இருக்கிறது..

நீங்கள் சொன்னது போல இந்த காதல் கவர்ச்சியில் வந்த காதல் இல்லை. ஆறு மாதமாய் உங்களை பார்க்காத போதும் என் காதல் குறைந்த பாடில்லை. இதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளும் காலம் விரைவில் வர வேண்டும்.

மீண்டும் மடலில் சந்திக்கிறேன் ..

மலர்,
29 – 3 - 2009

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ - பாகம் நான்கு

2009-05-15T21:12:00.000-07:00

கனவெல்லாம் அபகரித்தவரே,

இன்று எங்கள் வீட்டில் என் சமையல் தான். அம்மா கோவை போய் இருக்காங்க ஒரு திருமணத்திற்காக. அம்மாவிற்கு அடிக்கடி அடுப்படியில் உதவி செய்வேன். அம்மா அளவு சொல்ல சொல்ல சமையல் செய்வேன். ஓரிரு வகை மட்டும் நானே செய்வேன். ஆனால் முழு நாளிற்கும் சமையல் செய்வது கொஞ்சம் சிரமமாகத் தான் இருக்கிறது.

ஒரு வீட்டில் அம்மா இல்லை என்றால் அது எவ்வளவு அப்பட்டமாக தெரிந்து விடுகிறது. குறுக்கும் நெடுக்குமாக இருக்கும் கோலம், டீப்பாயில் இருக்கும் கலைந்த செய்தித்தாள், அங்கே இங்கே இரைந்து கிடக்கும் துணிமணிகள், காப்பி குடித்த குவளை அப்படியே அவரவர் அறையில் இருப்பது, கழுவிய சாமான் அப்படியே சிங்கில் இருப்பது.. இப்படி சொல்லி கொண்டெ போகலாம். அம்மாவிற்கு மட்டும் இதற்கெல்லாம் எப்படித் தான் நேரமிருக்கிறதோ..

அம்மா இல்லாமல் இருக்கும் வீடு எனக்கு அவ்வளவாக பிடிப்பதில்லை. வார இறுதியில் தோழிகள் போல இருவரும் ஒரு வாரக்கதை பேசிக்கொள்வோம். அண்டை வீட்டில் நடக்கும் எல்லா கதையும் ஒரு மணி நேரத்தில் ஒப்பித்து விடுவார் அம்மா. நல்ல வேளை மெகா சீரியல் பார்க்கும் பழக்கம் அம்மாவிற்கு இல்லை. அப்புறம் நாள் முழுவதும் அதே கதை தான் பேச வேண்டி இருக்கும்.

அம்மா இல்லாத சமயம் என்ன தான் செய்தாலும் அதில் சுவாரசியம் இருக்காது. ஒரு வித சோர்வு தொத்திக்கொள்கிறது. எதாவது ஒரு புத்தகம், அல்லது ஒரு வரைப்படம் கைக்கொடுக்கும். அதிலேயே திளைத்திருக்க மனம் ஒத்து போகும்.
அப்படி ஒரு தடவை அம்மா இல்லாத தனிமையை போக்கத் தான் உங்களோடு உரையாட ஆரம்பித்தேன்.

அந்த கவிஞருக்குத் தான் கோடி நன்றிகள்.. தன் கற்பனைக்காதலிக்காக எழுதிய

உன் கண்களைப் பார்த்தால் மான்விழி
உன் சொல்லைக் கேட்டால் தேன்மொழி

வரிகள் சட்டென்று உங்களை நினைவுப்படுத்தியது..

முதலில் உங்களிடம் பேசாமல் உங்கள் குரலை மட்டும் கேட்டு விட்டு துண்டித்துவிட நினைத்தேன். உங்கள் விமர்சனங்களையும், உங்கள் நகைச்சுவை உணர்வையும் ரசிக்கிறேன் என்பதை தவிர உங்களைப் பற்றி பேச வேறு ஏதும் தெரியாது.

சரி அப்படியே ஏதாவது நடந்துவிட்டால் கூட தவறான எண்ணுக்கு அழைத்தாக சொல்லி சமாளித்து விடலாம் என்று எண்ணி இருந்தேன். உங்கள் செல்பேசி மட்டும் ஒரு பெண் எடுக்காமல் இருந்திருந்தால் அப்படித் தான் நடந்து இருக்கும். அதுவும் இனிய குரலாய் இருந்தது.

ஒரு கணத்த குரலை எதிர்பார்த்த எனக்கு, ஒரு இனிமையான பெண்ணின் குரல். தவறான எண் கொடுத்து விட்டாரோ.. இல்லை தெரிந்த பெண் யாரவது இருக்குமோ என்று மனம் கணக்கு போட்டு கொண்டிருந்தது. எதிர்முனையில் ‘ஹலோ ஹலோ’ என்ற கூவலில் அனிச்சையாக நானும் ஹலோ சொல்லி விட்டேன். இப்படி போன் போட்டு, பேசாமல் இருந்து பழக்கம் இல்லை. அளவாகவே நான் அலைபேசி பயன்படுத்துவேன்.
ஆகையால் எனக்கு திடீரென்று நடிக்க வரவில்லை.

“யாருங்க வேணும்”
“இளா இருக்காரா”

“ஆங்… “

“இளஞ்செழியன்”

“ஒரு நிமிஷம் இருங்க.. செழி.. உனக்கு போன்.. செழி.. எங்க இருக்கீங்க”

உங்களிடம் பேசும் ஆர்வத்தை விட அந்த பெண் யாராக இருக்கும் என்ற கேள்வி தான் அதிக வலுவோடு இருந்தது..

உங்கள்

‘ஹலோ” எல்லா கேள்விகளையும் மறக்கடிய செய்தது.. “

நான் யோசித்து வைத்த பிரியா, பானு, ரேகா எதுவாக என் பெயரை சொல்லலாம் என்று யோசித்து கொண்டிருக்க..

“யாரோ அவள் யாரோ.. மலரோ விழியோ.. என் இளமையின் செழிப்பை தழைக்க வந்தவளோ”

என்று பாடலைப் போல முனுமுனுத்தீர்கள்.. என் பெயரை கண்டுபித்ததையா அல்லதி இருவர் பெயரையும் சேர்த்து ஒரு வரியில் வாக்கியமாக்கியதையோ என்னால் நம்ப முடியவில்லை..

“எப்படிங்க” – என்று ஒரே வார்த்தையில் அடக்கி விட்டேன் அத்தனை கேள்விகளையும்..

“அதெல்லாம் அப்படி தாங்க மலர்.. எப்படி இருக்கீங்க”

“நல்லா இருக்கேன். நீங்க”

“எங்கும் எதிலும் இன்ப மயம்”

“ம்”

“அப்புறம் என்ன விசேஷம்..”

“சும்மா தாங்க”

“சும்மாவா.. அப்போ என்னோட விமர்சனங்களைப் பத்தி எல்லாம் சொல்ல போறதில்லையா”

அதிர்ச்சி மீது அதிர்ச்சி தந்து என்னை நீங்கள் தாக்கி கொண்டு இருந்தீர்கள். ஒரு மனம் இது கனவாக இருக்க வேண்டுமென்றும் ஒரு மனம் இதெல்லாம் நிஜமாகவே இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டிருந்தது..

மடலிடும் நேரம் அதிகமாகி விட்டது. நாளை காலை அதிக வேலை இருக்கிறது. மீண்டும் அடுத்த வாரம் தொடர்கிறேன்.

மலர்,
22-3-2009

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ - பாகம் மூன்று

2009-05-13T11:05:00.000-07:00

அன்புள்ளவரே.

இன்று மனம் மிகவும் நிறைவாக உள்ளது. நெடுநாட்களுக்கு பிறகு வைஷ்ணவியை சந்தித்தேன். பேறு காலத்திற்காக அம்மா வீட்டிற்கு வந்துள்ளார். இன்று அவருக்கு பிடித்த வத்தக்குழம்பு செய்து கொடுத்தேன். பிறகு மூன்று மணி நேரம் உரையாடினோம். எப்போதுமே பேசிக்கொண்டிருக்கும் வைஷ்ணவி கொஞ்சம் அமைதியாக பேசினாங்க.

திருமணம் ஒரு பெண்னை எத்தனை மாற்றத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. அவளுக்கு மட்டுமா அவளை சுற்றி இருக்கும் எல்லாரையும் தான். விதவிதமாக சமைப்பதில் தேர்ந்தவர் அவங்க அம்மா, அடிக்கடி வீட்டிற்கு ஏதாவது பண்டம் கொடுத்து அனுப்புவார். ஒரே மகளை கட்டி கொடுத்த பின் அத்தனை விசேஷங்கள் கொண்டாடுவதில்லை. எனக்கும் கூடத்தான். இரண்டு வயது முதியவள் என்றாலும் நான் அதிகம் பரிமாறிக் கொள்வதி வைஷ்ணவியிடம் தான். அதே போல் தான் வைஷ்னவியும்.

கல்யாணமாகி சென்ற பின் எனக்கு ஒரு கையே உடைந்தது போல் இருந்தது. உறவின் பெருமை பிரிவில் தான் தெரியும் என்பது எத்தனை உண்மையான வாக்கு.

உண்மையில் சின்ன வயதில் எல்லாம் எனக்கும் வைஷ்ணவிக்கும் அத்தனை நெருக்கம் இல்லை. அவள் படிப்பு திறமையைக்காட்டி என்னையும், நான் வீட்டு வேலை எல்லாம் செய்வதைக்காட்டி வைஷ்ணவியையும் பெற்றோர்கள் குத்திக்காட்டியது காரணமாக இருக்கலாம்.

பிறகு ஒரு கோலப்போட்டியில் இருவரும் போட்ட கோலம் எங்களை நெருக்கமடைய செய்தது. அதன் பிறகு பரிமாற்றம் அதிகம் ஆனது. எனது எல்லா முடிவுகளிலும் வைஷ்னவியின் ஆலோசனை நிச்சயம் இருக்கும். உங்களைப் பற்றி மட்டும் நான் இதுவரை வாய்த் திறக்கவில்லை. அதற்கு இன்னும் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை.

நம் உறவில் கூட வைஷ்னவின் உதவி இருக்கத்தானே செய்தது. நாம் தொலைபேசியில் உரையாட ஆரம்பித்தது வைஷ்னவியின் திருமணத்தில் சந்தித்த பிறகு தானே..

மறக்க முடியுமா அதை.. வழக்கம் போல உங்களை சுற்றி கூட்டம். கல்லூரி தோழர்கள் பலரையும் சந்தித்த மகிழ்ச்சியில் இருந்தீர்கள் நீங்கள். வழக்கம் போல உங்கள் நகைச்சுவைகளை தூரத்தில் இருத்து ரசித்தபடி நான். பந்தியில் பரிமாற உதவி செய்து கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் அமர்ந்ததும் நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வரிசையில் தான். நீங்கள் கை கழுவ சென்ற போது என்னை அறியாமல் உங்களிடம் வந்து நின்றேன்..

அப்போது நாம் பேசிய வரிகள்..

“மான்விழி தானே நீங்க”

“இல்லைங்க மலர்விழி”

“மலரோ மானோ.. எப்படி இருக்கீங்க”

“ம்”

“கல்யாணம் எல்லாம் சிறப்பா இருக்குங்க .. வாழ்த்துக்கள்..”

“நான் என்னங்க செஞ்சேன்.. “

“இதோ பரிமாறினீங்களே.. அதை விட பெரிய வேலை இல்லைங்க”

“ம்”

“உங்களுக்கு ஸ்கூல்ல “ம்” தவிர வேற சொல்லி குடுக்கலையா”

“அயோ என்னங்க நீங்க”

“சரி சரி விடுங்க.. அப்போ நான் கிளம்பட்டுமா மலர்விழி அவர்களே”

“உங்க நம்பர் குடுங்களேன்”

“எதுக்குங்க.. “

“அது அப்புறம் சொல்றேங்க.. “

“சரி சரி.. எப்போ வேணும்னாலும் பண்ணுங்க.. ஆனா மிஸ்ட் கால் குடுக்காதீங்க.. நான் திரும்பி பண்ண மாட்டேன்.. ”

“சரிங்க.. “

என்னிடம் இது போல எத்தனையோ பேர் கேட்டு இருக்கிறார்கள். அது எத்தனை எரிச்சலை ஏற்படுத்தும் என்று எனக்கும் தெரியும். எனக்கே அந்த தைரியம் எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை.

உங்களிடம் பேசுவதற்காக இல்லை. இனிமேல் உங்களை எப்போது சந்திப்பேனோ என்ற ஆதங்கம் தான் அந்த தைரியத்தை தந்தது. நான் கேட்ட போது கூட திருப்பி என் அலைபேசி என்னை கேட்காமல் ஒரு சிரிப்பை வரவழைத்து விட்டு சென்று விட்டீர்கள்.

உங்களோடு பேசும் நாளுக்காக நான் காத்துக்கொண்டிருந்தேன்..

மலர்விழி.
15-3-2009

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ - பாகம் இரண்டு

2009-05-10T10:04:00.000-07:00

அன்பு மிக்கவரே,

இந்த நாள் உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? சென்ற வருடம் சர்வதேச பெண்கள் தினத்திற்காக நீங்கள் ஒருங்கிணைத்த இரத்த தான முகாமிற்கு நானும் வந்திருத்தேன். அது தான் நான் முதன் முதலில் செய்த தானம்.

வைஷ்னவியின் தொடர் நச்சரிப்பால் தான் நான் அங்கு வந்திருந்தேன். உங்கள் விமர்சன எழுத்துக்களில் வசீகரித்து போயிருந்த எனக்கு உங்கள் முகம் பரிச்சயப்படவில்லை.

‘இளா.. “ என்று உங்கள் பெயரை வைஷ்னவி உச்சரித்த போது தான் நான் உங்களை கவனித்தேன். முன்பை விட கொஞ்சம் உடல் பூசி இருந்தீர்கள். கொஞ்சம் தாடி, நீண்ட ஜிப்பா எல்லாம் புதிதாக இருந்தது உங்களுக்கு.

வைஷ்னவி என்னையும் சேர்த்து உங்களிடம் இழுத்து சென்று ..
“என்ன இளா நியாபகம் இருக்கா என்னை”

“மிஸ் மிஸ் .. நீங்க என்னோட L.K.G மிஸ் தானே.. “

“கிண்டல் குறையல இளா உனக்கு”

“பின்ன என்ன வைஷ்.. பாத்து என்ன ஒரு ஆறு மாசம் இருக்குமா.. அதுக்குள்ள எப்படி மறப்பேன்.. அது சரி வேலை எல்லாம் எப்படி போய்கொண்டு இருக்கு “

“போகுது.. உனக்கு”

“அதுவா போகுது போகுது”

“அது சரி பெண்கள் தினத்துக்கு நீ ஏன் இளா வந்து இருக்க”

“அதுவா .. இலவசமா வெட்டி சட்டை தராங்களாம் அதான் வந்தேன்.. வாங்கிவிட்டீர்களா” - -

உங்கள் உரையாடலை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கனும் போல இருந்தது. ஆனால் என்னைப்பற்றி நீங்கள் இருவருமே கண்டுக்கொள்ளாதது நெருடலாக இருந்தது. எல்லாரைப்போல நானும் ஒரு செயற்கை இருமலில் உங்கள் கவனத்தை திசை திருப்பினேன்..

‘ஓ மறந்துட்டேன்.. இளா இது மலர்விழி .. என்னோட பக்கத்து வீட்டுல இருக்கா.. ரொம்ப தோஸ்த்.. மலர் .. இது இளஞ்செழியன்.. என்னோட கல்லூரி தோழன்.. “

வைஷ்னவிக்கு உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை நான்.

‘வணக்கம்’ என்று ஒரு வார்த்தையோடு முடித்து கொண்டேன். உங்கள் விமர்சனங்கள் பற்றியோ .. உங்களைப் பற்றி அலுவலகத்தில் தேடியதோ .. அது கிடைக்காமல் தவித்ததை பற்றியோ சொல்ல அப்போது என் மனம் தயாராக இல்லை..

“என்னங்க மலர்விழி நீங்க இரத்தம் குடுக்க வந்தீங்களா .. இல்லை இரத்தம் ஏத்திக்க வந்தீங்களா” என்று நீங்கள் நையாண்டி செய்த போது என் அத்தனை இரத்தமும் கண்ணங்களில் நாணமாய் தேங்கியதை நீங்கள் கவணித்திருக்க மாட்டீர்கள்..

யாரோ அழைக்க ஒரு நிமிடம் என்று சென்றவர் தான் நீங்கள்.. பிறகு அங்கும் இங்கும் அலைவதைத்தான் பார்த்தேன். நீங்கள் எத்தனை நேரம் என்னுடன் இருந்திருந்தாலும் உங்களிடம் அதிகம் உரையாடி இருக்க மாட்டேன் என்று தெரியும். உங்களைப் போல இயல்பாய் பேச வராது எனக்கு.. அமைதியை அதிகம் நேசிப்பவள் நான். எனக்கு நண்பர்கள் கூட குறைவு தான். நிறைய நண்பர்கள் வைத்து கொள்ள ஆசை தான் ஆனால் அப்படி எனக்கு அமையவே இல்லை. பேச ஆரம்பிக்கும் பல தோழர்கள் ஒரு வாரத்திலேயே காதல் என்று ஆரம்பித்து விடுவார்கள். உண்மையில் என்னைப்பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் வரும் அவர்கள் காதலுக்கு நான் என்ன பச்சை விளக்கா காட்ட முடியும்.. தன்மையாக மறுத்தால் கூட அவர்கள் நட்பு எனக்கு மீண்டும் கிட்டாது. இதனால் எனக்கு தலைக்கனம் பிடித்திருக்கிறதென்று நினைத்து கொள்வதுண்டு.

உண்மையில் எல்லா பெண்களுக்கும் அழகாய் இருக்க தான் ஆசை இருக்கும்.. எனக்கு அந்த அழகு தான் ஒரு பெரிய விலங்காக இருக்கிறது.. என்னிடம் பேச கூட முயற்சிக்காமல் என்னை ‘அல்டாப்பு’ என்று பலர் அழைப்பதுண்டு. ஒரு பெண் அழகாக இருந்தாலே அவள் செருக்கோடு தான் இருப்பாளா என்ன.. இல்லை அழகு இருந்தால் அறிவு இருக்காது என்று வேறு வேதாந்தம் பேசுவார்கள். பல பெண்கள் காதல் தூது வருவதற்கே என்னிடம் பேச வருவார்கள். இதனால் எனக்கு உண்மையான நட்பை கண்டு கொள்ள கொஞ்சம் சிரமங்கள் இருப்பதுண்டு.. இதனால் நானே என்னை சுற்றி ஒரு சுவர் எழுப்பிக்கொண்டேனோ தெரியவில்லை..

என் தனிமைக் காலங்களை ப்பற்றி எல்லாம் உங்களிடம் நிறைய சொல்ல வேண்டும்.. இப்போது தூங்கும் நேரம்..

(மடல் பயணம் தொடரும்.. )

மலர்..
08-03-2009

உயிரைத் தொலைத்தேன் உன்னில் நானோ - ஒன்று

2009-05-09T08:59:00.000-07:00

அன்புள்ள காதலருக்கு,

தேக்கி தேக்கி வைத்திருக்கும் காதலை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், உங்களுக்கு மடல்களாக எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன். இது என்னமோ எல்லாம் எனக்கு புதிதாக இருக்கிறது. இக்கடிதங்கள் உங்களை வந்து சேருமா, என் காதல் உங்களுக்கு புரியுமா என்பதெல்லாம் இன்னும் காலம் விடையளிக்காத பதில்களாகவே இருக்கிறது. அது நடக்கும் போது நடக்கும் என்று நானும் எனக்கு எத்தனை தடவை தான் சமாதானம் செய்து கொள்வது...

இந்த மடல் பயணம் விரைவில் முடிய வேண்டும். இதெல்லாம் எனக்கு தற்காலிக தீர்வாகவே தெரிகிறது. உங்கள் செவிகள் தான் என் மனதில் எழும் எல்லா எண்ணங்களுக்கும் சரணாலயமாக இருக்க வேண்டும். அது இது என்று என்னவெல்லாமோ சொல்லத் தோன்றுகிறது உங்களிடம். இந்த யோசனை இத்தனை நாட்களாக ஏன் தோன்றவில்லை எனக்கு. ஒரு வருடமாய் மனதில் நிழலாடும் இந்த காதலை ஒரே நாளில் கொட்டி விட முடியுமா என்ன..

சரி.. எதில் இருந்து ஆரம்பிப்பது நான். என்னைப்பற்றியா உங்களிடம் எனக்கு பிடித்தது பற்றியா.. நீங்கள் என் வாழ்வில் வந்த பிறகு நானே எனக்கு மங்கலாக தான் தெரிகிறேன். கண்ணில் இருப்பது எல்லாம் நீங்கள் மட்டும் தான். ஆனா எல்லாரும் சொல்றாங்க நான் இன்னும் தெளிவாகி விட்டேனாம். என்னமோ இந்த காதலே ஒரு கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு மாதிரி இருக்கிறது.

உங்களை முதன்முதலில் பார்த்த போதே என் மனதை பறிகொடுத்தேன் என்று சொல்லும் அளவிற்கு நான் பேதையாக மாறாதது வருத்தமாகவே இருக்கிறது. உண்மையில் உங்களை முதன்முதலில் பார்த்த தருணம் என் நினைவில் இல்லை. ஒருவரை பார்க்கும் போதே அவர் நம் வாழ்க்கையில் முக்கிய பங்கு வகிக்க போகிறவர் என்று அறிந்து கொள்ளும் சக்தி பலருக்கு வாய்ப்பதில்லை. எனக்கும் அப்படித் தான்.

ஒரு விருந்திற்காக இருவரும் ஒரே ஓட்டலுக்கு சென்றது தான் இப்போது நியாபகம் இருக்கிறது எனக்கு. பிறந்த நாள், திருமணம், காது குத்துவது, விருது வாங்குவது, கை தட்டல் வாங்குவது, குட்டு வாங்குவது, வாழைப்பழம் வாங்கினால், வாக்கிங் போனால்.. என எல்லாத்துக்குமே ஒரு விருந்து வைக்கனுமாம். என்னுடைய பிறந்த நாளுக்கும் இப்படித்தான் விருப்பமே இல்லாமல் விருந்து கொடுக்க வந்திருந்தேன். 6 பேர் அமர்ந்து என்ன பேசுவது தெரியாமல் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது நீங்கள் ஒரு 20 பேர் அங்கு வந்து இருப்பீர்கள். வந்த உடன் இரைச்சல் அதிகமானது. ஒரு கூச்சலும் கேலியுமாக இருந்தது. நீங்கள் தான் பலி என்று நினைக்கிறேன். எல்லா உரையாடல்களும் உங்களை சுற்றியே நடந்து கொண்டு இருந்தது. 'இளா இளா' என்று அடிக்கடி அழைத்த போது தான் உங்கள் பெயர் எனக்கு பரிச்சயமாக இருந்ததை உணர்ந்தேன்.

'நாங்கள் முடித்து கிளம்பும் போது தான் உங்கள் நண்பர்.. 'எங்களை எல்லாம் மறந்துவிடாதே இளா' என்று சொன்னது கேட்டேன்.

ஒரு வேளை நீங்கள் வெளிநாடு போவதாக இருக்கும் என யூகித்தேன். இவன் இனிமே அதிகம் சம்பாதிக்க போறான் என்றே கடைசியாக கரக்க கூட்டம் சேர்ந்து இருக்கும் என்று அசட்டு தனமாக நினைத்துக் கொண்டேன். நீங்கள் கூறும் எல்லா ஒற்றை வரிக்கும் எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தது ஒரு வித எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. இல்லை பொறாமை என்று கூட சொல்லலாம். பொதுவாகவே போலிகாக சிரித்து பழகி போயிருந்தேன் நான்.

அதன் பிறகு நீங்கள் என் கண்ணில் தென்படவில்லை. நூலகத்தில் இருந்த ஒரு கவிதைப்புத்தகம் தான் மீண்டும் உங்களை நினைக்க வைத்தது. பொதுவாக அலுவலகத்தில் இது போல கவிதைப்புத்தகங்கள் கிடைப்பதில்லை. அலுவலகம் அருகில் இருக்கும் ஒரு நூலகத்தில் புதிதாக சேர்ந்தேன். நான் தேர்ந்தெடுத்த 'மீண்டும் சிறகுகள்' புத்தகத்தில் உங்கள் பெயர் குறிப்பிட்டு இருந்தது.

25-08-2007 - இளங்செழியன்
3 -3 -2008 - மலர்விழி

நம் இருவர் பெயரும் ஒன்றன் கீழ் முதல் பக்கத்தில் ஒன்றாக இருந்தது அப்போது அர்த்தம் பொதிந்ததாக தெரிவவில்லை. கவிதைப்புத்தகம் வீட்டிற்கு எடுத்து சென்றேன்.
கவிதைப்புத்தகம் ஒன்றும் அத்தனை பெரியதாக இல்லை. கடைசிப்பக்கங்களில் இருந்த விமர்சனம் தான் எனக்கு ஆச்சர்யம் தந்தது. அந்த புத்தகத்தில் எந்த கிறுக்கலும் இல்லாமல், ஒரு துண்டு சீட்டில், உங்களை பாதித்த கவிதைகளும் அதைப் பற்றிய விமர்சனத்தையும் சின்ன சின்ன எழுத்துக்களில் எழுதி இருந்தீர்கள்.

அடுத்த ஒரு வாரத்தில், எல்லா தமிழ் புத்தகத்திலும் உங்கள் சின்ன விமர்சனத்தை படித்து முடித்துவிட்டேன். முதலில் உங்கள் விமர்சனம் படித்த பின்பு தான் அதை படிக்கலாமா இல்லையா என்று முடிவு செய்வேன். ஆனால் கடைசியில் எல்லாப் புத்தகங்களையும் படிக்க வேண்டியதாய் போய் விட்டது. உண்மையில் நான் அத்தனை பெரிய வாசகி இல்லை. எப்போதாவது பொழுது போகவில்லை என்றால் தான் படித்தேன். ஆனால் அந்த ஒரு மாதம் மட்டும் ஆறு புத்தகங்களை முடித்தேன். என்னை ஒரு தீவிர வாசகி ஆக்கியது நீங்கள் தான் என்று தைரியமாக சொல்லலாம்.

என்ன மனிதர் நீங்கள். அந்த நூலகத்தில் இருக்கும் எழுபது சதவிகித புத்தகங்களை நீங்கள் படித்து இருந்தீர்கள். அதுவும் எல்லாமே குறுகிய காலத்திலேயே முடித்து விட்டீர்கள். உங்கள் விமர்சனத்தில் தான் உங்கள் பெயர், நேரம் எல்லாம் எழுதி இருந்தீர்களே..

அதன் பிறகு உங்களைப்பற்றி எங்கள் அலுவலகத்தில் தேடினேன்.

பாத்தீங்களா உங்களைப்பற்றி எழுதினால் நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.. மீண்டும் நாளை சந்திப்போம்.. அன்புடன்..

மலர்..
(25- பிப்ரவர் – 2009)

மடல் பயணம் தொடரும்..

பி.கு – இது முழுக்க முழுக்க கற்பனை கதை. இதில் யாராவது சாயல் இருந்தால் உடனடியாக தெரிவியுங்கள். இளா-வை சந்திக்கும் ஆர்வம் எனக்கும் உள்ளது !!